Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Biblioteki Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 55/25 w sprawie ze skargi M. G. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 13 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek M. G. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 26 maja 2025 r. sygn. akt: II SAB/Wa 55/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. G. ("skarżący") na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej ("organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 13 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w pkt 1 zobowiązał Dyrektora Biblioteki Narodowej do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 13 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3 oddalił skargę w pozostałym zakresie; w pkt 4 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy.

We wniosku z dnia 13 grudnia 2024 r. skarżący zwrócił się do Biblioteki Narodowej o udzielenie informacji publicznej o zbiorach rękopiśmiennych Biblioteki Narodowej, które docelowo są zbiorami przeznaczonymi do udostępniania dla czytelników, ale obecnie nie są udostępniane i nie znajdują się w katalogu Biblioteki Narodowej. Konkretnie wnosił o dostarczenie drogą elektroniczną spisu takich zbiorów, który zawierał będzie co najmniej:

1) nazwę zbioru,

2) możliwie najdokładniejszą datę wpłynięcia do Biblioteki Narodowej,

3) informację czy ten zbiór jest darem, zakupem, depozytem, czy może częściowo darem, częściowo zakupem, a częściowo depozytem, lub czym jest, jeśli nie jest ani darem, ani zakupem, ani depozytem.

Skarżący wnosił aby w ww. spisie wziąć pod uwagę zbiory o charakterze rękopiśmiennym lub zbiory, które przechowuje się - i/lub udostępnia się - na zasadach dla rękopisów (czyli np. maszynopisy, odpisy, mikrofilmy, kserokopie rękopisów, itp.).

Skarżący domagał się, aby zbiory na liście zostały przedstawione według daty wpłynięcia z punktu nr 2, chronologicznie, czyli od najdawniejszej do najbliższej dnia rozpatrzenia wniosku. Prosił też, aby stan wiedzy o zbiorach był aktualny na dzień możliwie najbliższy dnia rozpatrzenia wniosku.

Wyjaśnił, że sporządzenie i ujawnienie ww. spisu jest istotne dla interesu publicznego. Uzasadniając, że pozyskanie tych zbiorów jest szczególnie istotne dla interesu publicznego wyjaśnił, że informacja o istniejących zbiorach rękopiśmiennych jest bardzo ważna dla nauki. Istnieje wiele informatorów o zbiorach rękopiśmiennych bibliotek, mających charakter drukowanych katalogów. Sama Biblioteka Narodowa wydała dwa ważne przewodniki o rękopisach w muzeach, w bibliotekach i w archiwach kościelnych w Polsce. Jednym z opracowujących jeden z tych przewodników był dr T. M. Skarżący liczy więc, że jego wniosek przyjmie ze zrozumieniem, będąc świadomym jak ważne jest informowanie o zbiorach rękopisów, o których nie ma żadnych bliższych informacji w żadnych dostępnych opracowaniach. Jest to istotne zarówno dla bezpieczeństwa tych zbiorów, jak i dla badaczy. Świadomość faktu, że dany materiał się zachował i jest przechowywany w Bibliotece Narodowej daje badaczowi istotną wiedzę o tym w jakim zakresie może wzbogacić swoje prace naukowe. Podejmując temat badawczy autor ma obowiązek przeprowadzić kwerendę, aby jego dzieło naukowe wyczerpywało wybrany temat. Skuteczność tej kwerendy zależy nie tylko od determinacji i skuteczności badacza, ale także od istniejących informatorów na temat źródeł wiedzy naukowej. Brak informacji o zbiorach przechowywanych w Bibliotece Narodowej ogranicza naszą wiedzę o istniejących źródłach. Istnieje ryzyko, że badacz będzie poszukiwał zbiorów, które już Biblioteka Narodowa posiada, nie dowie się o tym i będzie tak długo tracił czas na poszukiwania aż dojdzie do mylnego przekonania, że zbiór nie zachował się. Ujawnienie ww. spisu zdecydowanie ograniczy takie ryzyko. Poza tym, znajomość takiego spisu pozwoli też badaczowi lepiej zaplanować swoją pracę badawczą, bowiem wiedząc o istnieniu niedostępnego zbioru w Bibliotece Narodowej powinien odłożyć planowany temat na czas, aż zbiór będzie udostępniany, aby nie zaczynać pracy wiedząc z góry, że nie będzie mógł wyczerpać tematu.

Data wpłynięcia jest ważną informacją o tyle, że wobec niedostępności danego zbioru pozwoli badaczowi na skuteczniejsze poszukiwanie informacji o tym zbiorze, np. w gazetach czy w Internecie, które - być może - informowały, gdy dany zbiór nabywała Biblioteka Narodowa. O tyle ważną informacją jest też status zbioru, czyli czy jest darem, zakupem czy depozytem. Ona też może ułatwić poszukiwania i umożliwić ustalenia proweniencyjne, czyli lepiej poznać losy danego zbioru.

Pismem z dnia 24 grudnia 2024 r. Zastępca Dyrektora Biblioteki Narodowej udzielił odpowiedzi na wniosek wskazując, że materiały biblioteczne nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.). Zasady udostępniania materiałów bibliotecznych oraz informowania przez biblioteki o własnych zbiorach są unormowane w przepisach ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2393). Wnioskowana informacja nie należy przy tym do żadnej z kategorii przewidzianych w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazano, że Biblioteka Narodowa nie sporządza spisów we wnioskowanym kształcie. Brak jest powszechnie obowiązujących przepisów prawa, które formułują po stronie instytucji taki obowiązek, zaś czynności tego rodzaju w praktyce nie są podejmowane z uwagi na ich bezprzedmiotowość.

Opracowanie, którego domaga się wnioskodawca nie znajduje się w dyspozycji Biblioteki i musiałoby dopiero zostać specjalnie na żądanie wnioskodawcy przygotowane, co, biorąc pod uwagę rozmiary zbiorów Biblioteki Narodowej będącej centralną biblioteką państwa, angażowałoby zasoby osobowe oraz czasowe Biblioteki. Wymagałoby bowiem zaangażowania pracowników, którzy nie realizowaliby w czasie przygotowywania tego rodzaju analizy swoich normalnych zadań, destabilizując tym samym prawidłowy tok funkcjonowania instytucji kultury.

W ocenie Biblioteki Narodowej, niezależnie od wyżej wskazanych przyczyn, wniosek nie podlega uwzględnieniu, bowiem - biorąc pod uwagę brak jego zgłoszenia w celach, których realizacji służą przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również liczbę i bezprzedmiotowość wniosków kierowanych przez wnioskodawcę do instytucji - należy kwalifikować go jako nadużycie prawa do informacji publicznej.

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagał się stwierdzenia, że Dyrektor Biblioteki Narodowej dopuścił się bezczynności, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania Dyrektora Biblioteki Narodowej do rozpatrzenia wniosku z dnia 13 grudnia 2024 r., wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Dyrektora Biblioteki Narodowej do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 13 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i oddalił skargę w pozostałym zakresie.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji pytania zawarte we wniosku skarżącego z dnia 13 grudnia 2024 r. niewątpliwie dotyczą zbiorów bibliotecznych a mianowicie zbiorów rękopiśmiennych - nazwy takiego zbioru, daty jego wpłynięcia do Biblioteki Narodowej oraz formy jego pozyskania, tak więc stanowią informację publiczną i jako takie winny podlegać udostępnieniu.

Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że Skarżący widząc obszerność swojego pytania we wniosku z 13 grudnia 2024 r., na wypadek uznania przez organ żądanej informacji jako informacji przetworzonej, starał się wykazać, że uzyskanie żądanej informacji publicznej jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ udzielając odpowiedzi na wniosek w ogóle nie zajął się powyższym zagadnieniem.

Sąd pierwszej instancji wskazał także, iż termin na rozpoznanie wniosku skarżącego upływał 27 grudnia 2024 r. Organ wystosował do skarżącego pismo z dnia 24 grudnia 2024 r., w którym uznał, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, wskazał również na zasady udostępniania materiałów bibliotecznych, wyjaśnił, że w niniejszej sprawie żądane informacje musiałyby być specjalnie przygotowane oraz na nadużycie prawa do informacji. Reasumując organ ani nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego, ani nie przesądził o charakterze żądanej informacji, ani nie wydał decyzji uznając, że mamy do czynienia z nadużyciem prawa do informacji, tak więc w ocenie Sądu pozostawał w bezczynności.

Sąd pierwszej instancji wskazał, ze bezczynność organu nie cechowała się rażącym naruszeniem prawa (149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 769 ze zm., dalej p.p.s.a.)). Nie sposób uznać błędnego stanowiska organu w ocenie żądanych informacji za rażące. Powyższe rzutowało na oddalenie skargi (art.151 p.p.s.a.) w zakresie wymierzenia organowi grzywny i przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Użycie w tym przepisie czasownika "może" oznacza, że rozstrzygnięcie tego typu ma charakter fakultatywny. Sąd nie stwierdził, że okoliczności sprawy były niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw skarżącego, a organ nie przejawiał postawy lekceważącej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając go w części obejmującej stwierdzenie, że Dyrektor Biblioteki Narodowej dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu powyższego wniosku, tj. co do pkt 1, 2 oraz 4 sentencji wyroku.

Organ na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do rozpoznania w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. o zasądzenie od skarżącego na rzecz skarżącej kasacyjnie Biblioteki Narodowej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

a. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to:

i. art. 1 ust. 1 w zw. ust. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy o bibliotekach poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w nieprawidłowym uznaniu, że informacja o materiałach bibliotecznych gromadzonych przez Bibliotekę Narodową stanowi informację publiczną, podczas gdy prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów prowadzi do przekonania, że informacja w tym przedmiocie nie mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej, zaś w razie nieuwzględnienia tego zarzutu:

ii. art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 16 ust. 4 ustawy o bibliotekach w zw. z § 20 ust. 3 załącznika do Zarządzenia Nr 21 Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 30 lipca 2007 r. w sprawie nadania statutu Bibliotece Narodowej (Dz. Urz. MKiDN z 2015 r. poz. 42 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy zgodnie z dyspozycją art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, zatem przyjmując, że informacja o zbiorach Biblioteki Narodowej stanowi informację publiczną w rozumieniu ust. 1 cyt. przepisu należy uwzględnić dyspozycję jego ust. 2 w związku z przepisami normującymi zadania bibliotek, w szczególności zaś Biblioteki Narodowej, zgodnie z którymi, ogólne zasady działania bibliotek określa ustawa o bibliotekach (art. 1 cyt. ustawy), przy czym prawo korzystania z bibliotek jest realizowane na zasadach określonych w tej ustawie (art. 3 ust. 2 cyt. ustawy), co dotyczy także działalności informacyjnej bibliotek (art. 4 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy), zaś szczegółowy zakres działania Biblioteki Narodowej i jej organów określa statut nadany przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego (art. 16 ust. 4 cyt. ustawy), zaś warunki i zasady korzystania ze zbiorów Biblioteki Narodowej określa regulamin wydany przez dyrektora (z § 20 ust. 3 załącznika do Zarządzenia Nr 21 Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie nadania statutu Bibliotece Narodowej), a w konsekwencji działalność Biblioteki Narodowej w zakresie usług informacyjnych, w szczególności w przedmiocie gromadzonych zbiorów, jest regulowana tymi przepisami, zatem w tym zakresie przepisy u.d.i.p. nie mają zastosowania;

b. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z §1a p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe zobowiązanie Dyrektora Biblioteki Narodowej do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 13 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz w konsekwencji bezprzedmiotowe rozstrzygnięcie co do charakteru stwierdzonej bezczynności, podczas gdy biorąc pod uwagę zarzuty wskazane w lit. a wyżej, brak było podstaw do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy albowiem spowodowało uwzględnienie skargi na bezczynność.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy.

Pismem z 14 stycznia 2026 r. Stowarzyszenie [...] (dalej "stowarzyszenie") zgłosiło swój udział w postępowaniu, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.

Postanowieniem z 4 lutego 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił stowarzyszenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika.

W piśmie z 12 marca 2026 r. organ wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem stowarzyszenia, że informacja objęta wnioskiem stanowi informację publiczną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie kolejność ta musi zostać odwrócona, gdyż zarzut naruszenia prawa procesowego został sformułowany w skardze kasacyjnej w taki sposób, iż jego zasadność bądź bezzasadność będzie konsekwencją zasadności bądź bezzasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Zarzut pierwszy naruszenia prawa materialnego jest nieuzasadniony. Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym treść wniosku dotyczyła informacji publicznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek był nakierowany na uzyskanie informacji dotyczącej realizacji podstawowych zadań publicznych organu określonych w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o bibliotekach. Zadania publiczne przydzielone organowi dotyczą – najogólniej rzecz ujmując - działalności bibliotecznej. We wniosku zwrócono się o udzielenie informacji na temat jednego z typów zasobów bibliotecznych – zbiorów rękopiśmiennych, jakim zajmuje się Biblioteka Narodowa. Wnioskodawca chciał uzyskać szczegółowe informacje związane ze sposobem wykonywania obowiązków nałożonych na Bibliotekę Narodową w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy względem zbiorów rękopiśmiennych. Zauważyć przy tym należy, iż szczegółowe pytania dotyczyły zasobów, które Biblioteka Narodowa posiada, lecz które nie są jeszcze udostępniane i nie znajdują się obecnie w katalogu Biblioteki Narodowej.

Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że co do zasady informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust.1 u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zdaniem Sądu drugiej instancji wszystkie pytania wniosku są nakierowane na poznanie szczegółowych faktów odnoszących się realizacji zadania administracyjnego wyznaczonego organowi ustawą. Uwzględniając treści art. 17 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy prawidłowo zatem sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek dotyczył informacji publicznej, gdyż sprawą publiczną jest możliwość ustalenia szczegółowych faktów odnoszących się wykonywania danego zadania administracyjnego. Z tych względów zarzut pierwszy jest nieuzasadniony.

Zarzut drugi naruszenia prawa materialnego jest nieuzasadniony. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji niezastosowanie szeregu przepisów. Takie sformułowanie sposobu naruszenia prawa nie odpowiada prawnie dopuszczalnym naruszeniom prawa określonym w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji, jak również określenie sposobu naruszenia prawa i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało jego niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego, a w przypadku podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – dodatkowo wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Ustawa dopuszcza kwestionowanie bowiem tylko tych dwóch rodzajów błędów sądu administracyjnego pierwszej instancji. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012r., I OSK 294/12; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15, www.cbosa). Zarzut taki mógłby okazać się skuteczny jedynie wówczas, gdyby autor skargi kasacyjnej zarzucając niezastosowanie określonego przepisu jednocześnie wskazał przepis, który w jego przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez niego wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia. Zarzut i jego uzasadnienie ogranicza się do wskazania przepisów, które nie zostały zastosowane. Brak jest natomiast odwołania się do przepisów, które zamiast tych podanych w zarzucie, zostały niewłaściwie zastosowane. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastąpić autora skargi kasacyjnej i przeprowadzić wnioskowania uzupełniającego.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, iż autor skargi kasacyjnej konstruując powyższy zarzut pominął w zupełności treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W zarzucie wskazuje on na przepisy, które nie zostały zastosowane, a które według autora skargi kasacyjnej miały stanowić podstawę prawną szczególnego trybu udostępniania pewnego rodzaju informacji publicznej – informacji o zbiorach zgromadzonych i opracowanych w bibliotece. Wniosek dotyczy zaś zbiorów znajdujących się w posiadaniu Biblioteki Narodowej, które obecnie nie znajdują się w dostępnych katalogach Biblioteki Narodowej. Nawet zatem gdyby uznać, że obowiązują przepisy, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., to ze względu na treść wniosku potencjalny tryb szczególny byłby bezprzedmiotowy w sprawie tego wniosku i nie znajdowałby do niego zastosowania. Z tych względów zarzut ten jest nieuzasadniony.

Zarzut naruszenia prawa procesowego jest nieuzasadniony. Jego istotą jest zakwestionowanie wyroku w zakresie stwierdzenia bezczynności organu i nałożenie obowiązku rozpoznania wniosku zgodnie z przepisami u.d.i.p. Został on skonstruowany w ten sposób, iż jego zasadność byłaby możliwa tylko w przypadku uwzględnienia jednego z zarzutów prawa materialnego. W związku z bezzasadnością zarzutów naruszenia prawa materialnego uznać należało, że wyrok w zakresie zobowiązania organu do zgodnego z ustawą rozpoznania wniosku dostępowego i stwierdzenia bezczynności odpowiadał przepisom p.p.s.a. Czyni to zarzut nieuzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

Z braku przesłanek z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oddalono wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ nie wykazał, aby takie koszty poniósł.