E. K. S. A. z siedzibą w Ś. G. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") pismem z [...] września 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC") z [...] sierpnia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: Naczelnik UC") z [...] marca 2010 r. Przedmiotem decyzji było określenie skarżącej zobowiązania w podatku akcyzowym za luty 2008 r.
W trakcie rozprawy pełnomocnicy Spółki wystąpili między innymi z wnioskiem o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie niniejszej, do czasu rozstrzygnięcia zażalenia skarżącej na postanowienie zawieszające postępowanie sądowe w sprawie dotyczącej nadpłaty w podatku akcyzowym za ten sam okres rozliczeniowy. Pełnomocnik Dyrektora IC przyłączył się do wniosku pełnomocników skarżącej i wystąpił o zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
Zdaniem Sądu, celowe jest zawieszenie postępowania sądowego w sprawie niniejszej, dotyczącej wymiaru zobowiązania w podatku akcyzowym, gdyż jest ona związana ze sprawą dotyczącą nadpłaty w tym podatku za ten sam okres rozliczeniowy. Postępowanie podatkowe zostało wszczęte z urzędu przez organ I instancji w związku ze złożeniem przez Spółkę wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, do którego została załączona skorygowana deklaracja podatkowa (AKC–3). Skarżąca wykazała ostatecznie w ramach samoobliczenia zobowiązanie podatkowe w kwocie mniejszej od pierwotnie deklarowanej. Zdaniem organów zobowiązanie zostało zaniżone. Postępowanie sądowe w sprawie dotyczącej nadpłaty zostało zawieszone przez Sąd z urzędu, do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie o sygn. akt P 45/09. Rozstrzygnięcie spraw dotyczących wymiaru zobowiązania i nadpłaty, po wydaniu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny, jest zdaniem Sądu zgodne z zasadami ekonomiki procesowej i nie zmierza do obejścia prawa. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 126 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.
