Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 30/25 w sprawie ze skargi S. G. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2024 r. nr 130/2024/II w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. G. na rzecz Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ("WSA") w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoływanej dalej jako: "ppsa", wyrokiem z 10 kwietnia 2025 r. III SA/Łd 30/25 oddalił skargę S. G., dalej: "skarżącej" lub "skarżącej kasacyjnie", na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi, dalej: "Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego" lub "organu" z 5 listopada 2024 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiodła skarżąca, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez uchylenie skarżonego wyroku oraz postanowienia organów obu instancji, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Jednocześnie skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.

Skarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 17 ust. 2, 4 i 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 924 z późn. zm., dalej: "uzzzchz") przez błędne jego zastosowanie skutkujące uznaniem, że brak wymagalności obowiązku wystąpił po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że obowiązek stał się niewymagalny w dniu 12 maja 2023 r., a więc przed wystawieniem tytułu wykonawczego i wszczęciem postępowania egzekucyjnego,

2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy rozstrzygnięcia organów obu instancji obarczone są rażącymi naruszeniami, tj.:

a) art. 33 § 2 w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132, dalej: "pea") przez oddalenie zarzutów i oparcie rozstrzygnięcia na założeniach przyjętych przez organy obu instancji,

b) art. 33 § 2 pkt 1 lit. c pea przez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa i oparcie wymagalności obowiązku na § 5 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, który to przepis w dniu 9 maja 2023 r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt 81/19 został uznany za niezgodny z Konstytucją,

c) na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 § 3e pea w zw. z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy I Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu, brak tożsamości obowiązku określonego w upomnieniu i tytule wykonawczym,

d) art. 15 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "kpa", przez naruszenie zasady dwuinstancyjności wskutek nierozpoznania przez organ drugiej instancji zarzutów skarżącej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów sformułowanych w petitum.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zdanie drugie ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny ma zatem swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W sprawie niniejszej NSA nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, dlatego rozpoznał skargę kasacyjną w granicach w niej wskazanych.

Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma okoliczność, że była ona już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez WSA w Łodzi wyrokiem z 28 marca 2024 r. III SA/Łd 830/23. Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 ppsa.

W takiej sytuacji, przy rozpoznawaniu sprawy przez Sąd, granice tego postępowania są wyznaczane przez art. 153 ppsa. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną.

Co istotne, reguła wyrażona w art. 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Takiej sytuacji w rozpoznawanej sprawie jednak nie ma.

Stosownie natomiast do art. 170 ppsa, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W związku z tym przypomnieć należy, zważywszy na zarzut skargi kasacyjnej, jaką ocenę prawną i wskazówki zawarł WSA w Łodzi w przywołanym wyroku. Sąd ten podniósł bowiem, że analiza akt sprawy oraz dokumentów dołączonych do skargi wskazuje, że być może odmowa poddania dziecka skarżącej obowiązkowym szczepieniom nie była spowodowana lekceważeniem tego obowiązku przez stronę, ale wynikała z troski strony o zdrowie swojego małego dziecka, które uzyskało kolejne zaświadczenie lekarskie o odroczeniu szczepień do 10 czerwca 2024 r. Mając to na względzie, WSA w Łodzi w wytycznych co do dalszego postępowania nakazał organowi, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy w celu oceny zgłoszonego przez skarżącego zarzutu braku wymagalności obowiązku przedwcześnie uznanego za niezasadny. Jednocześnie Sąd przesądził, że zarzucany brak numeru PESEL w upomnieniu kierowanym do skarżącej nie stanowi o istotnej wadliwości tej czynności prawnej. Analizując treść upomnienia, Sąd dostrzegł bowiem, że poza numerem PESEL skarżącej, upomnienie z 5 maja 2023 r. posiada wszystkie elementy, które miały znaczenie dla skuteczności wszczętego postepowania egzekucyjnego.

Oceniając skargę kasacyjną z uwzględnieniem wyżej powołanych wytycznych wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z 28 marca 2024 r. III SA/Łd 830/23, NSA stwierdza, że zarówno samo sformułowanie jej zarzutów, jak i ich uzasadnienie, nie dawało podstaw do uchylenia skarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach z art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, zarzucając naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, choć wprost skarżąca w skardze kasacyjnej nie wskazała żadnej podstawy z art. 174 ppsa, jak i nie określiła, na czym polegać miałby istotny wpływ zgłoszonych naruszeń na wynik sprawy. W zakresie zarzutów procesowych skarżąca kasacyjnie wskazała tylko na naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Do tego skarżąca kasacyjnie nie zgłosiła zarzutu naruszenia art. 153 w zw. z art. 170 ppsa.

Z opisanych przyczyn nietrafne okazały się zarzuty postawione w pkt 2 lit. a-d petitum skargi kasacyjnej.

Przede wszystkim należy wskazać jednak, że autorka skargi kasacyjnej nieprawidłowo powołała w powyższym zakresie art. 151 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Przepisy te zawierają przeciwstawne normy wynikowe, alternatywnie regulujące sposób rozstrzygnięcia sporu przez sąd wojewódzki. Nie mogą one tym samym stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ani tym bardziej – jako przepisy określające przeciwne formy rozstrzygnięcia – być stawiane jako pozostające w związku. Skoro bowiem Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, orzekając na podstawie art. 151 ppsa, to nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, a więc nie mógł go naruszyć "przez oddalenie skargi".

Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu, podniesionego w pkt 2 lit. c petitum skargi kasacyjnej, tj. uchybienia art. 33 § 2 pkt 4 pea w zw. z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 § 3e pea w zw. z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu poprzez brak doręczenia zobowiązanej upomnienia, wyjaśnienia, że zgodnie z § 2 pkt 3 Rozporządzenia w sprawie danych zawartych w upomnieniu, upomnienie zawiera imię i nazwisko lub nazwę zobowiązanego i adres jego miejsca zamieszkania lub siedziby, a także znany wierzycielowi numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) albo numer identyfikacji podatkowej (NIP), albo numer identyfikacji w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON), jeżeli zobowiązany taki numer posiada. W ocenie NSA, w sprawie nie budzi uzasadnionych wątpliwości okoliczność wywiązania się przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z obowiązku przesłania skarżącej zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 pea. Wskazano w nim obowiązek wykonania zaległych szczepień ochronnych dziecka, które zostały następnie podane w tytule wykonawczym. W upomnieniu w sposób wystarczający powołano podstawę prawną tego obowiązku oraz zidentyfikowano stronę zobowiązaną.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że brak PESEL strony zobowiązanej w treści upomnienia nie dyskwalifikuje tego dokumentu z punktu widzenia jego znaczenia w postępowaniu egzekucyjnym. Ma ono bowiem stanowić wezwanie do dobrowolnego wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, przypomnienie o wykonaniu obowiązku i wezwanie do dobrowolnego jego wykonania. Dostarczone upomnienie osiągnęło wskazany cel. Nie ma więc podstaw do uznania, że nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej upomnienia (por. wyrok NSA z 25 września 2025r. II GSK 1738/25). Nie pojawiły się bowiem jakiekolwiek wątpliwości, zarówno co do osoby zobowiązanej do wykonania nakazu ustawowego (skarżąca), jak i osoby, która ma zostać poddana temu nakazowi (szczepieniom) – jej małoletnie dziecko (por. wyrok NSA z: 10 grudnia 2024 r. II GSK 1306/24; 24 lipca 2024 r., II GSK 2217/2).

Nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 33 § 2 w związku z art. 34 § 2 pkt 1 pea (zarzut z pkt 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej), ponieważ poza gołosłownym stwierdzeniem o naruszeniu, skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie uzasadniła na czym ich uchybienie miało polegać. W przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, na co zwrócono już uwagę powyżej, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią. Pamiętać również należy, że konsekwencją zasady dyspozycyjności jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Brak wskazania na czym według skarżącej polegało naruszenie wymienionych przepisów uniemożliwiał uwzględnienie tego zarzutu zarzutów.

Zgodności z prawem skarżonego wyroku nie podważył również postawiony w pkt 2 lit. d petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 15 kpa. Podkreślenia wymaga bowiem, że poza samym sformułowaniem tego zarzutu przez wskazanie na naruszenie zasady dwuinstancyjności wskutek nierozpoznania przez organ drugiej instancji zarzutów skarżącej, jej autorka nie wskazała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na uchybienia, które pozwalałyby na uwzględnienie tego zarzutu. Zarzut naruszenia art. 15 kpa nie został zatem dostatecznie sprecyzowany.

Przepis ten przewiduje zaś zasadę dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Do uznania, że powyższa zasada została naruszona, konieczne jest wykazanie, że rozstrzygnięcie organu drugiej instancji nie było działaniem merytorycznym. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wymaga bowiem, aby organ odwoławczy nie ograniczył się wyłącznie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji, lecz aby rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło w wyniku przeprowadzenia postępowania merytorycznego w taki sposób, aby po raz kolejny (drugi) oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest bowiem takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a więc jest działaniem merytorycznym. Zarzut naruszenia art. 15 kpa mógłby zatem zasługiwać na uwzględnienie np. w sytuacji gdyby organ odwoławczy pominął istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne, nie orzekł o całości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji/postanowieniu, bądź też nie uwzględnił zmian w stanie prawnym i faktycznym, jakie zaszły w okresie od wydania decyzji/postanowienia pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej nie wykazano, aby któryś z tych przypadków wystąpił w niniejszej sprawie. Zaskarżone postanowienie spełnia wszystkie przesłanki uzasadniające uznanie go za rozstrzygnięcie w pełni merytoryczne, wydane po dwukrotnym przeprowadzeniu postępowania. Organ ten w sposób wystarczająco wyraźny i precyzyjny odniósł się do wszystkich zasadniczych twierdzeń skarżącej. Ocena skarżonego postanowienia nie pozostawia więc wątpliwości, że rozstrzygnięto sprawę w jej całokształcie.

W świetle zatem ogólnie sformułowanego zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 15 kpa, którego w zasadzie nie uzasadniono, NSA stwierdził, że brak jest podstaw, aby uznać, że w postępowaniu przed organem odwoławczym doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności.

Przechodząc do oceny zarzutów z pkt 1 (naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 17 ust. 2, 4 i 5 uzzzchz) oraz z pkt 2 lit. b (naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 lit. c pea), które z uwagi na komplementarny charakter, rozpatrzono łącznie, wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny ("TK") w przywołanym wyroku SK 81/19 nie podważył konstytucyjności rozwiązań nakładających obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym, a jedynie ramy realizacji tego obowiązku. Podkreślił konieczność zapewnienia realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych i dlatego odroczył termin utraty mocy obowiązującej art. 17 ust. 11 uzzzchz w związku z § 5 Rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych w zakresie dotyczącym terminu wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczby dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, które określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia (pkt 2). Procedury realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych, uregulowanej w art. 17 m.in. w ust. 2, 4, 5 uzzzchz, nie oceniał, gdyż nie została objęta skargą konstytucyjną, ale z drugiej strony podnosił, że musi być zapewniona realizacja tego obowiązku.

Sąd pierwszej instancji w kontrolowanym obecnie wyroku potwierdził ustalenia organów Inspekcji Sanitarnej, których skarżąca skutecznie nie podważyła. Wobec jednoznacznego stanowiska TK, niezasadny okazał się zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej w zakresie kwestionującym obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b – osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym), obejmującego także etap lekarskiego badania kwalifikacyjnego w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego (art. 17 ust. 2 uzzzchz), po przeprowadzeniu którego lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 uzzzchz), a w przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 uzzzchz).

Omawiany obowiązek został nadto skonkretyzowany w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, w którego § 2 określono choroby zakaźnie objęte obowiązkiem szczepień ochronnych, w § 3 ust. 1 określono grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek, a w ust. 2 – objaśniono, że schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, określono w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Porównując wymienione w tytule wykonawczym szczepienia z powołanymi uregulowaniami Rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, NSA podziela ocenę Sądu pierwszej instancji, że szczepienia wymienione w tytule wykonawczym nadal pozostają obowiązkowe i wymagalne na zasadach jak dotychczasowe, określonych w zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjnym komunikacie GIS w sprawie Programu Szczepień Ochronnych.

Skarżąca kasacyjnie stanowiska powyższego nie zakwestionowała skutecznie, gdyż w pkt 2 lit. b petitum skargi kasacyjnej, podnosząc naruszenie art. 33 § 2 pkt 2 lit. c pea, tj. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, odwołała się do § 5 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, co do którego niekonstytucyjności wypowiedział się TK.

Ewentualne przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie nie mogą być stosowane zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny przepisy, których termin utraty mocy obowiązującej odroczono, byłoby równoznaczne z akceptacją postaw rodziców niezgłaszających się na szczepienia ochronne dzieci, choć szczepienia te w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego są obowiązkowe i istnieje konieczność zapewnienia ich ciągłości. Podkreślenia wymaga, że takie stanowisko Trybunału jest wyrazem ochrony nadrzędnych chronionych konstytucyjnie wartości, takich jak ochrona zdrowia publicznego oraz zwalczanie chorób zakaźnych, o których stanowi art. 68 ust. 1 i 4 Konstytucji RP.

W tym kontekście podkreślić jednak należy, że kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji postanowienie zostało wydane w stanie prawnym, który w konsekwencji wyroku TK w sprawie SK 81/19, został już jednak ukształtowany Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, a co więcej - że zostało ono wydane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc w procesie wykonawczym odnoszącym się do realizacji obowiązku szczepienia wynikającego wprost z przepisów prawa i wymagalnego nie tylko w okresie przed wydaniem wyroku w sprawie SK 81/19, ale także w okresie przed wszczęciem samego postępowania egzekucyjnego.

W związku z powyższym, należy także nie uwzględnić zarzutu postawionego w punkcie 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej, gdyż słusznie w tych okolicznościach organ wydał postanowienie, jak w niniejszej sprawie.

Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art.184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118).