Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Kwestia własności nieruchomości ma istotne znaczenie przy decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma natomiast prawnego znaczenia przy doprowadzeniu wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie. Wykorzystywanie dla celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzone w postępowaniu przed sądem powszechnym, nie może natomiast negatywnie przesądzać o wznowieniu robót budowlanych.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Jerzego W. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 31 grudnia 1998 r. (...)w przedmiocie nakazania zaniechania dalszych robót budowlanych - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 30 października 1998 r. (...);

Wojewoda Ł. - po rozpoznaniu odwołania Jerzego W. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 30 października 1998 r., (...) w sprawie zaniechania dalszych robót budowlanych związanych z budową i przebudową budynku mieszkalnego - decyzją z dnia 31 grudnia 1998 r. (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podał, że zobowiązany w wyznaczonym terminie nie przedłożył dokumentu wykazującego jednoznacznie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z czym nie zostały spełnione wymogi przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 35, wobec czego organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Jerzy W. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podniósł, że złożył żądaną przez organ I instancji wymaganą dokumentację techniczną. Nie istniała natomiast potrzeba wykazywania prawa do dysponowania nieruchomością, bo ustalono to w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzucił też naruszenie przez organy obu instancji art. 107 par. 3 Kpa.

Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego i procesowego w sposób określony w art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Wojewoda Ł. naruszył przepisy art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, gdyż przepisy te mają zastosowanie w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Nie mogą być podstawą rozstrzygnięcia w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, tak jak to przyjął organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Kwestia własności nieruchomości ma istotne znaczenie przy decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma natomiast prawnego znaczenia przy doprowadzeniu wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie.

Wykorzystywanie dla celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzone w postępowaniu przed sądem powszechnym, nie może natomiast negatywnie przesądzać o wznowieniu robót budowlanych.

Zwrócić należy uwagę, że stosownie do art. 138 Kpa organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 par. 3 Kpa przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów strony.

Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadają warunkom określonym w art. 107 par. 1 i 3 Kpa.

Organ I instancji naruszył też art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa, gdyż jednoznacznie nie wyjaśnił, czy skarżący dopuścił się samowoli budowlanej.

Porównanie programu nadbudowy i zmian funkcjonalnych zawartych w projekcie technicznym:

- podwyższenia części strychowej

- nadbudowa części tarasu

- nadbudowa tarasu od strony zachodniej dla uzyskania dodatkowych pomieszczeń mieszkalnych z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji organu I instancji dotyczącymi odstępstwa od pozwolenia na budowę, polegającymi na wykonaniu od strony wschodniej w miejscu projektowanego tarasu murków facjatki do wysokości dachu, wykonanie murów facjatki od strony zachodniej, nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że odstępstwo od pozwolenia na budowę miało miejsce i w jakim zakresie.

Nie znajduje też oparcia w art. 51 ustawy Prawo budowlane żądanie załącznika projektu zamiennego nadbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego. Stosownie bowiem do art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany podlega ocenie w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto wątpliwym jest zobowiązanie skarżącego do złożenia orzeczenia dotyczącego wykonanych prac, to właściwy organ administracyjny powinien ocenić wykonane prace.

Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 29 ustawy o NSA oraz art. 55 ust. 1 ustawy o NSA orzekł jak w sentencji.