Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję P. S.A. w K. z dnia 26 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od P. S.A. w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 26 września 2025 r., P S.A. w K. (dalej też jako: organ, Spółka, P) odmówiła I. K. (dalej jako: Strona, Skarżąca) udostępnienia informacji publicznej.

Stan faktyczny przedstawił się następująco:

W dniu 4 sierpnia 2025 r. Skarżąca złożyła do P pismo zawierające zgłoszenie szkody górniczej na nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. wraz z wnioskiem o naprawienie szkody w obiekcie budowlanym oraz o udostępnienie dokumentów w trybie informacji o środowisku.

W odpowiedzi z dnia 29 sierpnia 2025 r. Spółka poinformowała wnioskodawczynię, że nieruchomość znajduje się poza zasięgiem oddziaływania wpływów prowadzonej eksploatacji górniczej, która została zakończona w 2008 r. Pomimo to zgodnie z wnioskiem przedstawiono mapę eksploatacji z poprzednich planów ruchu od 2017 r. wraz z naniesionymi wpływami prognozowanymi eksploatacji górniczej oraz informację o warunkach geologiczno-górniczych. Pozostałe wnioskowane informacje uznano za stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa i odmówiono ich udostępnienia.

Wobec tego 11 września 2025 r. Skarżąca złożyła kolejny wniosek o udzielenie informacji publicznej oraz informacji o środowisku na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") w zw. z art. 6 ust. 1-2 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej: "u.i.ś."). Przedmiotem wniosku było udostępnienie następujących dokumentów dotyczących w/w nieruchomości:

1. map eksploatacji z poprzednich planów ruchu od 2017 r. - stanowiących załącznik do planu ruchu wraz z naniesionymi wpływami prognozowanymi eksploatacji górniczej;

2. informacji o ilości, sile, terminach i lokalizacji wstrząsów sejsmicznych od 1 stycznia 2017 r.;

3. ekspertyz i analiz dotyczących wpływu prowadzonych robót górniczych na wskazaną nieruchomość;

4. obserwacji niwelacyjnych i poziomu wód gruntowych związanych z nieruchomością.

Zaskarżoną decyzją P, działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p., orzekła o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1233 ze zm., dalej: "u.z.n.k."), gdyż są to kluczowe dane geologiczne, górnicze i geodezyjne stanowiące fundament strategii eksploatacyjnej przedsiębiorstwa.

Podkreślił, że dane te posiadają wartość gospodarczą, nie są powszechnie znane, zostały objęte środkami ochrony poufności (ograniczony dostęp pracowników, przechowywanie w pomieszczeniach służbowych, systemy informatyczne z kontrolą dostępu), a ich ujawnienie mogłoby narazić przedsiębiorstwo na straty finansowe przez osłabienie pozycji konkurencyjnej.

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła skargę i zarzuciła:

1. Naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 107 k.p.a. - poprzez wyrażenie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w formie pisma bez zachowania wymogów formalnych, w szczególności poprzez brak szczegółowych ustaleń faktycznych i prawnych, a także lakoniczne uzasadnienie ograniczające się do powołania art. 5 ust. 2 u.d.i.p.;

2. Naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez odmowę udostępnienia dokumentów mających charakter informacji publicznej dotyczącej działalności organu i skutków eksploatacji górniczej dla nieruchomości skarżącej;

3. Naruszenie art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1 u.i.ś. - poprzez odmowę udostępnienia informacji o charakterze środowiskowym, których ujawnienia nie można ograniczać powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa;

4. Błędne zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez powołanie się na ochronę prywatności oraz tajemnicę przedsiębiorstwa, mimo że organ nie wskazał, które elementy danych dokumentów miałyby taki charakter, ani nie wykazał, że dokumentacja ma rzeczywistą wartość gospodarczą oraz że jej ujawnienie spowodowałoby negatywne skutki ekonomiczne;

5. Naruszenie art. 61 Konstytucji RP - poprzez bezpodstawne ograniczenie prawa skarżącej do informacji o działalności podmiotów wykonujących zadania publiczne oraz o stanie środowiska, co uniemożliwia jej skuteczną ochronę praw w związku ze szkodami górniczymi na nieruchomości.

W uzasadnieniu zaakcentowała, że organ nie wykazał konkretnie, aby dane dokumenty rzeczywiście spełniały kryteria tajemnicy przedsiębiorstwa. W szczególności nie wskazano, które elementy dokumentacji mapowej czy materiałów geologiczno-górniczych miałyby mieć wartość gospodarczą ani dlaczego ich ujawnienie mogłoby wywołać negatywne skutki ekonomiczne dla spółki. Dokumentacja nie wskazuje strategii handlowej czy rozwiązań technologicznych przedsiębiorcy, lecz przedstawia wpływ eksploatacji górniczej na teren górniczy i jego otoczenie - informacje tego rodzaju mają charakter publiczny i środowiskowy, a nie gospodarczy. Powołała się na utrwalone orzecznictwo. W konsekwencji zawnioskowała o: uchylenie decyzji w części objętej skargą oraz zobowiązanie P do udostępnienia danych dokumentów; ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie na rzecz Spółki od Skarżącej kosztów postępowania. Organ podtrzymał stanowisko, że wnioskowane dokumenty stanowią tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wskazano na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i oblig wystąpienia przesłanek dla odmowy udzielenia informacji, które zaistniały w tej sprawie – tj. że: wnioskowana informacja publiczna musi stanowić informację techniczną, technologiczną, organizacyjną lub inną, posiadającą wartość gospodarczą; przedsiębiorca musiał podjąć niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności; informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej.

Podkreślono, że wnioskowane informacje stanowią dane o charakterze geologicznym, górniczym oraz geodezyjnym i wchodzą w skład chronionego know-how przedsiębiorstwa P, stanowiąc podstawowy element procesu planowania oraz realizacji strategii eksploatacyjnej spółki. Ujawnienie ich mogłoby spowodować wymierne szkody ekonomiczne poprzez osłabienie pozycji konkurencyjnej przedsiębiorstwa, w szczególności przez stworzenie innym podmiotom możliwości wykorzystania rezultatów specjalistycznych i kosztownych badań bez konieczności ponoszenia odpowiadających im nakładów finansowych. Podkreślono przyjęte procedury zabezpieczające poufność: ścisłe ograniczenie kręgu osób mających dostęp do informacji (wyłącznie pracownicy Spółki), przechowywanie dokumentów w pomieszczeniach służbowych, kontrolę dostępu do systemów informatycznych na podstawie indywidualnych decyzji uzależnionych od zakresu obowiązków służbowych. W ocenie trzeciej przesłanki organ wskazał, że dokumenty nie zostały podane do wiadomości publicznej ani nie są powszechnie znane osobom zajmującym się zawodowo informacjami tego rodzaju.

W odpowiedzi na zarzut naruszenia przepisów u.i.ś. organ podniósł, że zgodnie z art. 3 pkt 15a tej ustawy przez "władze publiczne" rozumie się Sejm, Senat, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, organy administracji, sądy, trybunały oraz organy kontroli państwowej i ochrony prawa. Zdaniem organu Spółka nie mieści się w zakresie definicji legalnej pojęcia "władze publiczne" i tym samym nie jest podmiotem zobowiązanym do posiadania i udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie w rozumieniu przepisów u.i.ś..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.; dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Natomiast skarga oceniona w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z definicją określoną w przepisie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U, z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie "sprawa publiczna" wiąże się ściśle z przepisem art. 1 ust. 1 Konstytucji RP, którzy prawo do informacji łączy z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LexPolonica nr 36465). Ponadto informacja musi dotyczyć sfery istniejących już faktów i danych, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań oraz może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Sprawą publiczną jest zatem działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wymienionych wyżej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Natomiast w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Skarżąca Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej na temat gospodarowania mieniem publicznym.

Zauważyć też należy, że prawo z ww. art. 1 doznaje ograniczenia tylko w przypadkach określonych w ustawie, w szczególności w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy, które nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p., jest interpretowane przez odwołanie do art. 11 ust. 2 u.z.n.k., zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Naczelny Sąd Administracyjny w przywoływanym przez P wyroku wskazał, że dla skutecznego zastosowania wyjątku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konieczne jest łączne spełnienie trzech przesłanek: (1) informacja musi mieć charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub inny posiadający wartość gospodarczą, (2) przedsiębiorca musiał podjąć niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności, (3) informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej. Jednak to na organie odmawiającym udostępnienia informacji publicznej spoczywa ciężar wykazania, że wszystkie te przesłanki zostały spełnione. Nie wystarczy więc ogólne powołanie się na tajemnicę przedsiębiorstwa - konieczne jest konkretne i rzeczowe wykazanie, które elementy informacji mają wartość gospodarczą oraz dlaczego ich ujawnienie mogłoby spowodować negatywne skutki ekonomiczne dla przedsiębiorcy.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2024 r., sygn. III OSK 2405/22, samo oznaczenie dokumentów jako "poufne" lub ogólne stwierdzenia o wartości gospodarczej nie są wystarczające - organ musi wykazać konkretne ryzyko ekonomiczne. Natomiast wnioskowane przez Skarżącą informacje dotyczą bezpośrednio wpływu prowadzonej działalności górniczej na środowisko naturalne oraz nieruchomości położone w zasięgu oddziaływania eksploatacji. Nie są to informacje o charakterze stricte gospodarczym, strategicznym czy technologicznym przedsiębiorstwa (jak np. metody wydobycia, technologie stosowane pod ziemią, dane finansowe, strategie rynkowe) lecz informacje o skutkach działalności dla otoczenia zewnętrznego. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 u.i.ś., informacją o środowisku i jego ochronie jest każda informacja o środowisku i jego elementach oraz o oddziaływaniu na nie, jak również o wpływie środowiska na warunki życia ludzi. Niewątpliwie zatem wnioskowane dane - opisujące zasięg wpływów eksploatacji górniczej, lokalizację i siłę wstrząsów, zmiany poziomów terenu i wód gruntowych - stanowią informację o środowisku w rozumieniu u.i.ś. Jednak tę kwestię P zupełnie pominął w zaskarżonej decyzji; argumentację bowiem w tym zakresie zawarto dopiero w odpowiedzi na skargę. Natomiast sąd administracyjny – co wskazano na wstępie – bada legalność zaskarżonej decyzji. Zatem jej uchybienia nie mogą być konwalidowane przez późniejsze działanie organu. Brak tym samym rozważań organu w powyższej materii już czyni skargę zasadną.

Zatem konkludując stwierdzić należy, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena relacji między prawem dostępu do informacji o środowisku a ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 u.i.ś., każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie, które znajdują się w posiadaniu organów. Z kolei art. 8 ust. 1 u.i.ś. stanowi, że organy obowiązane do udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie udostępniają każdemu informacje o środowisku i jego ochronie, które znajdują się w ich posiadaniu lub są dla nich przeznaczone. Wprawdzie organ w odpowiedzi na skargę podniósł, że Spółka nie jest "władzą publiczną" w rozumieniu art. 3 pkt 15a u.i.ś. i nie ma obowiązku udostępniania informacji o środowisku, to jednak stanowisko to należy uznać za błędne. P jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w zakresie eksploatacji złóż kopalin, co czyni ją podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten nie ogranicza się wyłącznie do organów władzy publicznej, lecz obejmuje także podmioty wykonujące zadania publiczne. Poza tym dla rozstrzygnięcia czy P jest bezpośrednio zobowiązana do udostępniania informacji o środowisku na podstawie u.i.ś., decydujące znaczenie ma okoliczność, że wnioskowane informacje mają charakter środowiskowy i to ma fundamentalne znaczenie dla oceny czy mogą one być objęte tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Jak wielokrotnie podkreślał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawach dotyczących dostępu do informacji o działalności górniczej, informacje o oddziaływaniu eksploatacji górniczej na środowisko i nieruchomości należą do kategorii informacji środowiskowych, które ze względu na interes publiczny i bezpieczeństwo obywateli podlegają zasadzie jawności w znacznie szerszym zakresie niż informacje stricte gospodarcze. W wyroku z dnia 27 maja 2020 r., sygn. II SA/Gl 1472/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach jednoznacznie stwierdził, że "odmowa udostępnienia informacji środowiskowej pod pretekstem tajemnicy przedsiębiorstwa jest niedopuszczalna, jeżeli informacja dotyczy wpływu działalności na środowisko lub mienie osób trzecich". Stanowisko to zostało potwierdzone w późniejszych orzeczeniach tego samego sądu tj.: z dnia 11 lipca 2023 r., sygn. III SA/Gl 315/23, oraz z dnia 19 września 2023 r., sygn. III SA/Gl 314/23, w których uchylono decyzje odmawiające udostępnienia map sytuacyjno-wysokościowych będących załącznikiem planu ruchu zakładu górniczego, wskazując, że udostępnienie przedmiotowej informacji nie podlega reżimowi u.d.i.p., która została zastosowana, lecz unormowaniom przewidzianym w u.i.ś.

Nawet gdyby przyjąć, że część wnioskowanych informacji mogłaby potencjalnie stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, to w niniejszej sprawie organ nie sprostał wymogowi konkretnego wykazania przesłanek z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Zaskarżona decyzja oraz odpowiedź na skargę zawierają wyłącznie ogólne stwierdzenia, że: dane geologiczne, górnicze i geodezyjne są "fundamentem strategii eksploatacyjnej przedsiębiorstwa", umożliwiają "optymalizowanie wydobycia, redukcję kosztów operacyjnych, minimalizowanie ryzyka geologicznego", ich ujawnienie "mogłoby narazić przedsiębiorstwo na realne straty finansowe, osłabiając jego pozycję konkurencyjną". Tym samym brakuje konkretyzacji, które elementy dokumentów mają wartość gospodarczą - czy są to wszystkie dane, czy tylko określone fragmenty? Organ nie dokonał nawet próby wyodrębnienia tych informacji, które miałyby charakter strategiczny od tych, które mają charakter wyłącznie środowiskowy. Nie wykazano rzeczywistej wartości gospodarczej - organ nie wskazał, w jaki sposób informacje o wpływie eksploatacji na konkretną nieruchomość, o lokalizacji wstrząsów czy poziomie wód gruntowych mogą stanowić wartość gospodarczą dla konkurencji. Nie wyjaśniono, jaki podmiot konkurencyjny i w jaki sposób mógłby wykorzystać te informacje do uzyskania przewagi konkurencyjnej. Zaniechano wykazania konkretnego ryzyka szkody ekonomicznej - organ ograniczył się do ogólnych stwierdzeń o możliwym "osłabieniu pozycji konkurencyjnej" i "wykorzystaniu wyników kosztownych badań", nie przedstawiając jednak żadnych konkretnych analiz czy prognoz ekonomicznych.

Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. III OSK 4187/21, "informacja publiczna dotycząca działalności przedsiębiorcy może być objęta ochroną jako tajemnica przedsiębiorstwa tylko wtedy, gdy ujawnienie mogłoby wpłynąć na sytuację ekonomiczną przedsiębiorcy - czyli konieczne jest konkretne wykazanie interesu ekonomicznego i ryzyka szkody". W orzecznictwie WSA w Gliwicach podkreśla się znaczenie społecznej kontroli nad planami ruchu zakładu górniczego. W kilku orzeczeniach sąd akcentował, że plan ruchu w kontekście zagrożeń dla środowiska i dóbr ludzkich ma elementy informacyjne, które przemawiają za jawnością - interes społeczny, prawo do informacji o stanie środowiska. Jak wskazał WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 838/13, "mapy załączane do planu ruchu zwykle mają charakter informacji o środowisku lub o planowanym sposobie eksploatacji, a zatem są silnie obwarowane zasadą jawności - interes społeczny, prawo do informacji o stanie środowiska".

Nie można także pominąć konstytucyjnego prawa Skarżącej do informacji, wynikającego z art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Wnioskowane przez Skarżącą dokumenty zawierające informacje o obszarze objętym wpływami eksploatacji górniczej, nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa, jeżeli zawierają informacje dotyczące wpływu wydobycia na teren, co jest przedmiotem zainteresowania społecznego i może stanowić podstawę do działań prawnych.

Zatem biorąc pod uwagę zaprezentowane powyżej wywody tut. Sąd stwierdził konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W konsekwencji organ zobowiązany jest ponownie rozpatrzeć sprawę i załatwić wniosek Skarżącej w sposób odpowiadający wymogom prawa.

Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.

[pic]