Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego 1. stwierdza, że Minister Klimatu i Środowiska dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego A. K. o wznowienie postępowania administracyjnego; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Klimatu i Środowiska do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego; 4. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska, na rzecz skarżącego, A. K., kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 23 czerwca 2021 roku wpłynął do Ministra Klimatu i Środowiska (dalej też jako "Organ" lub "Minister") wniosek (nadany w placówce operatora pocztowego w dniu 18 czerwca 2021 roku), złożony przez A. K. (dalej też jako "Skarżący" lub "Strona") o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego udzieleniem przez Ministra Klimatu i Środowiska, na rzecz B. Sp. z o. o. S.K.A. z siedzibą w M., ostatecznej koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. na wydobywanie węgla kamiennego wraz z kopaliną towarzyszącą ze złoża "[...]" (dalej też jako "Koncesja").

Pismem z dnia 20 września 2021 roku (data nadania 22 września 2021 roku) Skarżący złożył, na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej także jako "k.p.a."), ponaglenie, podkreślając, że jego wniosek nie został rozpoznany, pomimo upływu terminu statuowanego w art. 35 § 3 k.p.a.

Następnie, w dniu 8 listopada 2021 r., Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na bezczynność Organu w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 18 czerwca 2021 r. o wznowienie postępowania zakończonego udzieleniem koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. na wydobywanie węgla kamiennego wraz z kopaliną towarzyszącą ze złoża "[...]". Skarżący zarzucił Organowi naruszenie art. 35 § 1 i § 3 i art. 36 § 1 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a., wnosząc o połączenie do rozpoznania i rozstrzygnięcia skarg na bezczynność Organu wniesionych przez M. U., J. N., G. K. oraz A. K., w związku z wnioskami o wznowienie tożsamego postępowania koncesyjnego w myśl art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej też jako "p.p.s.a."), zobowiązanie Organu do rozpatrzenia wniosku i wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania w terminie 14 dni od dnia doręczenia Organowi, wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stwierdzenie, że bezczynność Organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Organu w dniu 12 listopada 2021 roku.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], Minister Klimatu i Środowiska wznowił, wskutek wniosków złożonych przez A. K. i J. N., na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. w związku z art. 145a k.p.a. postępowanie zakończone ostateczną koncesją nr [...].

Z kolei w odpowiedzi na skargę, datowanej na dzień 13 grudnia 2021 roku, Minister Klimatu i Środowiska wniósł o jej oddalenie w całości w zakresie zobowiązania Organu do wydania postanowienia w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 18 czerwca 2021 r. w myśl art. 151 p.p.s.a., ewentualnie, w razie uwzględnienia skargi, stwierdzenie, że bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. lub umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zakresie zobowiązania Organu do wydania postanowienia w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego z 18 czerwca 2021 r.

Organ podkreślił, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], wznowił, postępowanie zakończone ostateczną koncesją nr [...].

Jednocześnie Organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r., zawiesił, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wszczęte na wnioski, postępowania wznowieniowe w tej sprawie, do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności ww. koncesji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi.

Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarga została wniesiona przez Skarżącego, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 p.p.s.a. W myśl § 2 tego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Z kolei zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Rozwiązanie powyższe koresponduje z dyspozycją art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., przyznającego stronie prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Samo ponaglenie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia, wnosi się do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).

W niniejszej sprawie, poddanej kontroli Sądu, pismo strony z ponagleniem w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania z wniosku Skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego udzieleniem przez Ministra Klimatu i Środowiska koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. na wydobywanie węgla kamiennego wraz z kopaliną towarzyszącą ze złoża "[...]", wniesione zostało do organu w dniu 22 września 2021 roku, a skarga do tutejszego Sądu wniesiona została w dniu 8 listopada 2021 roku.

Skarga zatem podlega rozpoznaniu a przystępując do oceny jej zasadności wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania.

W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie.

Stąd, skoro Organ wydał w dniu [...] grudnia 2021 r. postanowienie nr [...], którym, działając na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., wznowił, na skutek wniosków złożonych przez A. K. i J. N., postępowanie zakończone ostateczną koncesją nr [...], Sąd nie ma podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi – zobowiązania Ministra Klimatu i Środowiska do wydania w zakreślonym terminie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie.

Podkreślić należy, że w myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei zgodnie z art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3), na które przysługuje zażalenie (§ 4).

Tym samym, postępowanie administracyjne, po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania, jest podzielone na dwa etapy. W pierwszym etapie organ bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a., a także czy został on wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. oraz czy osoba wnosząca podanie jest stroną tego postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Natomiast drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną, tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Innymi słowy, czynności organu w sprawie wznowienia postępowania przebiegają w dwóch fazach. Pierwsza faza, kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Druga faza postępowania wznowieniowego następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W postanowieniu o wznowieniu postępowania należy określić podstawy wznowienia oraz oznaczyć decyzje rozstrzygające sprawę, w której zostaje wznowione postępowanie (wyrok WSA w Warszawie z 25 maja 2005 r., II SA/Wa 274/05, LEX nr 166898).

W konsekwencji, zdaniem Sądu, wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 149 k.p.a. wznawiającego postępowanie administracyjne w żądanym przez Skarżącego zakresie, powoduje, że postępowanie w zakresie zobowiązania Organu do rozpatrzenia wniosku Skarżącego, stało się bezprzedmiotowe. Tym samym postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia należało umorzyć i stąd rozstrzygnięcie, jak w punkcie trzecim wyroku.

Wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13, postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 publik. LEX). Użycie ww. art. 149 § 1a p.p.s.a., zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu z uwagi na to, że akt taki został już wydany.

I tak, w ocenie Sądu, w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, że Organ w prowadzeniu postępowania z wniosku Skarżącego, pozostawał w bezczynności. Stan bezczynności oznacza sytuację, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych działań w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył tego postępowania podjęciem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź stosownej czynności. Nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został wydany lub czynność nie została dokonana.

W realiach przedmiotowej sprawy, Minister Klimatu i Środowiska, od dnia 23 czerwca 2021 roku, analizując wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego udzieleniem przez Ministra Klimatu i Środowiska, na rzecz B. Sp. z o. o. S.K.A. z siedzibą w M., ostatecznej koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. na wydobywanie węgla kamiennego wraz z kopaliną towarzyszącą ze złoża "[...]", do dnia wniesienia skargi, czyli 8 listopada 2021 roku, nie podjął w istocie żadnego, statuowanego w przepisach k.p.a., rozstrzygnięcia. Organ, dopiero po wniesieniu przez Skarżącego skargi do Sądu, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną koncesją nr [...].

Tymczasem, zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Przyjęta zasada ogólna szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) na pierwszym miejscu wymienia obowiązek działania wnikliwie, a to znaczy z poszanowaniem zasady ogólnej prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz przepisów szczególnych regulujących postępowanie dowodowe. Nadto, zgodnie dyspozycją art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.

Wbrew stanowisku Organu, w sprawie doszło zatem do bezczynności, przy czym niezałatwienie sprawy w terminie, w żaden sposób nie wynikało ani ze szczególnego stopnia jej skomplikowania, ani konieczności przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych. W istocie organ pozostawał w bezczynności, w tej konkretnej sprawie, gdyż, jak wynika zarówno z wyjaśnień Ministra ujętych w odpowiedzi na skargę, jak i analizy akt postępowania, Organ dążył do skumulowania rozpoznania wszystkich kilkunastu wniosków o wznowienie postępowania zakończonego udzieleniem przez Ministra Klimatu i Środowiska, na rzecz B. Sp. z o. o. S.K.A. z siedzibą w M., ostatecznej koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. na wydobywanie węgla kamiennego wraz z kopaliną towarzyszącą ze złoża "[...]". W ocenie organu wszystkie powyższe sprawy pozostają ze sobą w związku, gdyż dotyczą jednego postępowania koncesyjnego zakończonego udzieleniem przez Ministra Klimatu i Środowiska ostatecznej koncesji nr [...], w którym wszyscy wnioskodawcy nie byli stronami postępowania zwykłego. Nadto wnioski oparte są na tej samej lub takiej samej podstawie faktycznej.

Okoliczność ta jednakże nie usprawiedliwia zaistniałej bezczynności w realiach kontrolowanej sprawy, zainicjowanej podaniem o wznowienie postępowania administracyjnego, gdzie doszło w istocie do wszczęcia postępowania wstępnego, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Zatem na tym etapie postępowania nie sposób dopatrzeć się wystąpienia przesłanki współuczestnictwa, ujętej w art. 62 k.p.a. Nadmienić należy, jednym z celów połączenia kilku spraw i prowadzenia ich w ramach jednego postępowania, jest miedzy innymi dążenie do przyspieszenia postępowania. W takim przypadku możliwe staje się chociażby przeprowadzenie jednego postępowania dowodowego zamiast kilku odrębnych w ramach każdej ze spraw. Jednakże, jak już wyżej wskazano, na badanym etapie postępowania z wniosku Skarżącego, Organ analizował jedynie, czy ten konkretny wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Nie sposób więc uznać, aby, po pierwsze, zachodziła już konieczność prowadzenia jednego postępowania wobec wszystkich stron, a po drugie, aby w tym zakresie spawa mogła mieć charakter "szczególnie skomplikowany". Co więcej, z akt sprawy nie wynika, ażeby Minister podejmował, do dnia złożenia skargi, a więc przez okres niemalże pięciu miesięcy, jakiekolwiek działania procesowe, nawet po otrzymaniu stosownego ponaglenia w dniu 24 września 2021 roku.

Wbrew stanowisku Organu, w sprawie doszło zatem do bezczynności, przy czym niezałatwienie sprawy w terminie, w żaden sposób nie wynikało ani ze szczególnego stopnia jej skomplikowania, ani konieczności przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych. Z tych powodów Sąd w trybie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie pierwszym wyroku stwierdził, że Organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego.

Jednocześnie w punkcie drugim wyroku, Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazuje się w orzecznictwie, oceniając charakter bezczynności nie można pominąć charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., I OSK 585/15). Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej" (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14). O "rażącym naruszeniu prawa" w postaci bezczynności może świadczyć zlekceważenie wnioskodawcy i jego żądania (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 roku, I OSK 296/15; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Otóż Organ, co prawda błędnie interpretując konieczność zastosowania instytucji współuczestnictwa z art. 62 k.p.a., już na tak wczesnym etapie postępowania, zainicjowanego wnioskiem Skarżącego, działania swe motywował jednakże również interesem Strony, związanym z dostrzeżoną celowością łącznego rozpatrzenia wszystkich wniosków z uwagi na tą samą lub podobną podstawę prawną i faktyczną. Nawet zatem niezwłoczne rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania w jednym przypadku, nie umożliwiłoby wcześniejszego zakończenia postępowania wznowieniowego właśnie z uwagi na wpływ kilkunastu wniosków o wznowienie postępowania zakończonego udzieleniem ostatecznej koncesji nr [...]. Okoliczności sprawy nie świadczą zatem, zdaniem Sądu, o zaistnieniu w sprawie rażącej bezczynności.

Stosownie natomiast do treści art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd jest uprawniony do wymierzenia organowi z urzędu lub na wniosek strony grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Zauważyć przy tym należy, że w sytuacji, gdy organ wyda już rozstrzygnięcie, choć z przekroczeniem wyznaczonego w ustawie terminu, ukaranie grzywną spełnia funkcję represyjną. Uwzględniając fakt, że na dzień rozpoznania skargi przez Sąd, Organ wznowił postępowanie w sprawie udzielenia Koncesji, Sąd, odstąpił od orzekania grzywny wobec organu. Orzeczenie grzywny winno nastąpić w sytuacji, w której istnieją szczególne okoliczności sprawy przemawiające za tym, że samo zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, może nie być wystarczające dla zdyscyplinowania organu, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Wydanie wspomnianego postanowienia stwarza podstawy do odstąpienia od wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a., która spełnia głównie funkcję dyscyplinującą.

Z kolei o kosztach postępowania rozstrzygnięto, w punkcie 4 wyroku, na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.