Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] , określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowych od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 222.365,00 zł.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony następnie pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. (data wpływu)

Przedmiotowy wniosek uzasadnił zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Wskazał, że w wyniku działań podjętych przez kontrolujących skarżący bezpowrotnie stracił wszystkich największych odbiorców usług jego przedsiębiorstwa, gdyż został uznany za podmiot niewiarygodny, którego płynność finansowa jest zagrożona. Wobec tego zmuszony był zwolnić zatrudnionych przez niego pracowników i wyrejestrować prowadzoną działalność gospodarczą. W chwili obecnej skarżący jest osobą bezrobotną, nie posiada żadnych środków na utrzymanie, zarejestrowany jest w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Zaznaczył, że ma uzasadnione przypuszczenie, graniczące z pewnością, iż decyzje organów podatkowych zostaną uchylone w całości, a wykonanie decyzji, jeszcze przed prawomocnym zakończeniem postępowania wywołanego wniesieniem skargi, wyrządziłoby skarżącemu znaczną szkodę i doprowadziłoby do następstw trudnych, a wręcz niemożliwych do odwrócenia. Egzekucja należności pozbawi skarżącego możliwości rozpoczęcia nowej działalności gospodarczej, jak i podjęcia zatrudnienia, celem pozyskania środków na swoje utrzymanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Jak wynika z powyższej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, a jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, wskazane okoliczności winny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane.

Sąd, rozpoznając wniosek skarżącego, nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby jego pozytywne rozpoznanie.

Strona, motywując przedmiotowy wniosek, odwołuje się do ogólnikowych twierdzeń, użytych w regulacji prawnej, a mianowicie, że wykonanie ostatecznej decyzji stwarza dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dodatkowym uzasadnieniem wniosku jest, że w wyniku działań podjętych przez kontrolujących skarżący bezpowrotnie stracił wszystkich największych odbiorców usług oraz zmuszony był zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej.

Jak wynika z treści złożonego przez stronę wniosku negatywne następstwa o jakich wspomina strona, przed którymi – w jej przekonaniu – miało jednocześnie uchronić orzeczenie Sądu w przedmiocie wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania skargi, de facto już wystąpiły, i to bez związku z postępowaniem egzekucyjnym, którego to skutków obawiała się strona składając wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie zatrudnia już żadnych pracowników, nie prowadzi już działalności gospodarczej, a prowadzona przez niego działalność została wyrejestrowana. W tej sytuacji wykluczyć należy prawdopodobieństwo tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla strony dalej idące (negatywne w swych skutkach) konsekwencje poza tymi, które zazwyczaj wiążą się z przymusowym wykonaniem zobowiązań pieniężnych. Jakkolwiek bowiem zawarte w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego mają charakter klauzul generalnych (zwrotów niedookreślonych), to niewątpliwie, nie należy ich utożsamiać ani z faktem wykonania decyzji co do której legalności nie wypowiedział się jeszcze sąd administracyjny, ani z samymi tylko trudnościami wnioskodawcy w spłacie zobowiązań publicznoprawnych nałożonych zaskarżoną decyzją, ani też z ogólnie pojętą złą kondycją finansową wnioskodawcy. Odwołując się do orzecznictwa, przesłanki te należy utożsamiać z sytuacją w której szkoda wyrządzona wykonaniem aktu administracyjnego nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź też powrót do stanu poprzedniego związany będzie ze znacznym nakładem sił i środków. Skoro na obecnym etapie sprawy skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, nie zatrudnia pracowników, to zgłoszone we wniosku żądanie tymczasowej ochrony przed niebezpieczeństwem nieodwracalności ewentualnych skutków wdrożenia postępowania egzekucyjnego pozostaje na dzień rozpoznania wniosku nieaktualne, albowiem skutki te w istocie wystąpiły jeszcze przed rozpoznaniem tego wniosku. Należy przy tej okazji podkreślić, że sam obowiązek świadczenia pieniężnego, o ile nie wiąże się z ryzkiem następstw w rozumieniu art. 61 § 3 u.p.p.s.a. nie uzasadnia przyznania wnioskodawcy takiej ochrony. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07.10.2011 r., sygn. akt II GSK 2001/11). Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest także zasadność skargi, zarzuty dotyczące prowadzonej wobec skarżącego egzekucji ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych, czy też innych czynności organów podejmowanych w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji jest zatem niedopuszczalne. Jak wynika z orzecznictwa, faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdaje się rozumieć to skarżący. Zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Ich uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.