Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka ( spr ) Sędziowie NSA Paweł Miładowski NSA Jerzy Stankowski Protokolant Sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zakazu zgromadzeń oddala skargę /-/ P. Miładowski /-/ G. Radzicka /-/ J. Stankowski JH

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia[...] października 2009 r. nr [...] na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. z 1990 r. nr 51, poz. 297 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zawiadomienia Stowarzyszenia [...] reprezentowanego przez K. S. o zamiarze przeprowadzenia zgromadzenia w dniu [...] października 2009 r. w godzinach [...] na [...] – zakazał przeprowadzenia zgromadzenia.

Decyzję wydano w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu [...] października 2009 r. w Wydziale [...] zostało złożone zawiadomienie o zgromadzeniu mającym się odbyć w dniu [...] października 2009 r. w godzinach [...] na [...].

Organizatorem zgromadzenia publicznego było Stowarzyszenie [...], reprezentowane przez K. S.

Analizując złożone zawiadomienie organ gminy stwierdził, że moment rozpoczęcia zgromadzenia publicznego na [...] o godzinie [...] oraz jego zakończenie o godzinie [...] na [...] spełnia przesłanki określone w ustawie o zgromadzeniach.

Jednakże, w ocenie organu, najistotniejszym elementem zgłoszenia ma być przejazd ulicami miasta [...], co wskazuje, iż w trakcie zgromadzenia nie będzie przejścia jak brzmi przepis lecz przejazd uczestników w dużej grupie.

Ponieważ zapisy ustawy Prawo o zgromadzeniach jednoznacznie nie określają formy przemieszczenia się uczestników zgromadzenia publicznego, organ gminy, posiłkując się definicją zawartą w art. 2 pkt 18 i 19 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, z późniejszymi zmianami) uznaje, że zawarte w ustawie Prawo o zgromadzeniach słowo "przejście " dotyczy pieszego lub kolumny pieszych.

Pod pojęciem "pieszy" należy rozumieć osobę znajdującą się poza pojazdem na drodze i niewykonującą na niej robót lub czynności przewidzianych odrębnymi przepisami. Za pieszego uważa się również osobę prowadzącą, ciągnącą lub pchającą rower. Z kolei zorganizowaną grupę pieszych ustawa definiuje jako kolumnę pieszych.

Zgodnie z art. 2 pkt 47 "rower" to pojazd jednośladowy lub wielośladowy poruszany siłą mięśni osoby jadącej tym pojazdem. Ponadto Prawo o ruchu drogowym wyodrębnia znaczenie słów "przejście" jako powierzchnię przeznaczoną do przechodzenia przez pieszych oraz słowo "przejazd" jako powierzchnię przeznaczoną do przejeżdżania rowerzystów i nie można uznawać tych określeń za tożsame.

Zdaniem organu cytowana definicja daje podstawy do twierdzenia, iż planowany przejazd rowerowy nie spełnia przesłanek określonych przez ustawodawcę dla zgromadzenia i przybiera formę innej społecznej aktywności jak np. rajd. Organ podkreślił, że z ochrony konstytucyjnych wolności prawa zgromadzeń zapisanych w art. 57 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie mogą korzystać wszystkie zgłaszane jako zgromadzenia spotkania – mityngi, które w istocie swej nie są nimi nie spełniając wymogów ustawy o zgromadzeniach, a intencją ustawodawcy wprowadzającego wymóg zawiadomienia organu gminy o planowanej trasie przejścia, było w szczególności zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa i ochrony zarówno uczestnikom zgromadzenia, jak i innym osobom korzystającym z dróg publicznych.

Ostatecznie organ uznał, że zawiadomienie o mającym się odbyć zgromadzeniu w dniu [...] października 2009 r. w godzinach od [...] na [...], skąd planowany był przejazd rowerowy ulicami miasta [...], stoi w sprzeczności z art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o zgromadzeniach, w zakresie "trasy przejścia", co w oparciu o art. 8 ust. 1 daje podstawę do zakazania jego odbycia.

Decyzję organu pierwszej instancji doręczono K. S. dnia [...] 10.2009 r. o godzinie [...].

Stowarzyszenie "[...]" dnia [...].10.2009 r. złożyło odwołanie od powyższej decyzji, kierując je do Wojewody Wielkopolskiego za pośrednictwem organu pierwszej instancji.

W odwołaniu podniesiono, że organizowane przez Stowarzyszenie "[...]" zgromadzenie jest demonstracją pokojową odbywającą się w [...] od ponad 5 lat. Biorący udział w [...] rowerzyści i rowerzystki mają szansę wspólnego wyrażenia stanowiska, przede wszystkim wobec polityki transportowej i przestrzennej władz miasta [...], mając nadzieję na wywarcie wpływu na decyzje dotyczące budowy infrastruktury rowerowej w [...] i okolicach, czy poprawy bezpieczeństwa drogowego osób poruszających się na rowerach, a co za tym idzie – warunków życia w mieście. Kluczową część zgromadzenia stanowi przejazd rowerzystów i rowerzystek ulicami [...]. Wyrażenie stanowiska następuje zarówno słownie w części stacjonarnej zgromadzenia, jak i w trakcie przejazdu poprzez użycie takich rekwizytów jak gwizdki, trąbki czy dzwonki rowerowe.

W ocenie odwołującego się zgromadzenia Prezydent [...] w odniesieniu do zgromadzeń publicznych bezzasadnie posiłkuje się definicjami z ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż ani Prawo o zgromadzeniach ani Prawo o ruchu drogowym nie odsyłają do siebie nawzajem przy poszukiwaniu definicji takich jak pieszy, rower, przejście, przejazd. Ustawa Prawo o zgromadzeniach nie odwołuje się bowiem w żaden sposób do ustawy Prawo o ruchu drogowym. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było powołanie się na regulacje wynikające z ustawy Prawo o ruchu drogowym, z pewnością stosowny zapis znalazłby się w tekście aktu normatywnego, tak jak uczyniono to w odniesieniu do ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady. Należy zatem uznać, że intencją ustawodawcy było jak najmniejsze ograniczenie możliwości korzystania z konstytucyjnie zagwarantowanej wolności pokojowego zgromadzania się, a jedynie wyjątki od zasady wynikającej z art.. 1 ust. 1 ustawy Prawo o zgromadzeniach, mówiącej jednoznacznie, że każdy może korzystać z wolności pokojowego zgromadzania się, określa art. 3 ust. 2.

W konkluzji zdaniem odwołującego Prezydent [...] wydając decyzję zakazującą przeprowadzenia planowanego na [...] października 2009 r. zgromadzenia [...] oraz wymagając uzyskania długotrwałych i kłopotliwych uzgodnień wynikających z przepisów Prawa o ruchu drogowym uniemożliwia skorzystanie z przysługującego obywatelom i obywatelkom Rzeczypospolitej Polskiej gwarantowanego konstytucyjnie prawa do wolności organizowania pokojowych zgromadzeń i uczestniczenia w nich.

Odwołanie Stowarzyszenia wraz z aktami organ pierwszej instancji przekazał Wojewodzie Wielkopolskiemu dnia [...] listopada 20090 r.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wadliwym jest twierdzenie organu pierwszej instancji, z którego wynika, że wskazanie trasy przejazdu rowerowego jest czymś innym niż wskazanie projektowanej trasy przejścia. Zdaniem Wojewody Wielkopolskiego określenie trasy przejazdu rowerowego jest tożsame z określeniem trasy przejścia, w związku z czym obowiązek wyznaczenia trasy przejścia, który wynika z art. 7 ust. 2 pkt 3 został przez organizatora dopełniony. Wojewoda podkreślił, że wolność zgromadzeń gwarantują przepisy i art. 57 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 21 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ratyfikowanego przez Polskę w 1977 r., art. 11 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r.

Stwierdzając, że organ pierwszej instancji mógłby zakazać zgromadzenia tylko wówczas, gdyby:

- cel zgromadzenia lub odbycie sprzeciwiałoby się ustawie o zgromadzeniach lub naruszałoby przepisy ustaw karnych

- odbycie zgromadzenia mogło zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach,

Wojewoda uznał, że z materiału sprawy nie wynika, aby przesłanki z art. 8 ustawy o zgromadzeniach wystąpiły.

Organ odwoławczy zakwestionował również pogląd Prezydenta Miasta [...], iż przejazd rowerowy winien zostać zakwalifikowany jako korzystanie z drogi w sposób szczególny i powinien podlegać przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), w szczególności art. 65, który zobowiązuje organizatorów takiej imprezy do uzyskania zezwolenia na jej przeprowadzenie. W tym zakresie wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2005 r. (K21/05) orzekł, iż przedmiotowy artykuł w części obejmującej wyraz "zgromadzenia" jest niezgodny z art. 57 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyło Stowarzyszenie [...] dnia [...] listopada 2009 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

– naruszenie art. 57 oraz 78 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji po dacie planowanego zgromadzenia

– naruszenie art. 107 § 1 Kpa poprzez brak uzasadnienia prawnego jak i faktycznego zaskarżonej decyzji w zakresie umorzenia postępowania.

Z powyższych powodów skarżące Stowarzyszenie wnosiło o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie umorzenia postępowania wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 1 oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

Stowarzyszenie [...] wnosiła również o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 1 oraz art. 9 ust. 4 Prawa o zgromadzeniach z art. 2, 57 oraz 78 ust. 1 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podnosząc również, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 13 ustawy – Prawo o zgromadzeniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi.

Na wstępie zdaniem Sądu należało się odnieść do stwierdzenia organu, że skarga Stowarzyszenia została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 13 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. z 1990 r. nr 51, poz. 297 ze zm.), gdyż przyjęcie tego zarzutu powodowałoby odrzucenie skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a.

Otóż zgodnie z uregulowaniami art. 13 ustawy Prawo o zgromadzeniach "skargi na decyzje w sprawach zgromadzeń wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie 3 dni od dnia doręczenia". Otóż jak wynika z akt administracyjnych skargę osoba upoważniona w imieniu Stowarzyszenia odebrała 5.11.2009 r. Stąd trzydniowy okres do wniesienia skargi upływał dnia 8.11.2009 r. Jednak 8 listopada 2009 r. przypadał w niedzielę i stosując art.. 83 § 2 P.p.s.a. Sąd uznał, że nadanie skargi w dniu 9.11.2009 r. (k 29 akt) powodowało, że skargę należało uznać za złożoną w terminie, gdyż zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu, "jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy".

Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił wywody Wojewody Wielkopolskiego, że stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie interpretacji pojęcia "przejścia" i "przejazdu na rowerach" była wadliwa.

Ustawa o zgromadzeniach wskazuje jednoznacznie, że organ gminy zakazuje zgromadzenia wyraźnie jedynie w sytuacjach wskazanych w art. 8 pkt 1 i 2. To ograniczenie wynika z brzmienia przepisu art. 57 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w podrozdziale zatytułowanym "wolność i prawa polityczne", a przepis w przytoczonym artykule brzmi "Każdemu zapewnia się wolność organizowania pokojowych zgromadzeń i uczestniczenia w nich. Ograniczenie tej wolności może określać ustawa."

O ograniczeniach wolności zgromadzeń w przepisach ogólnych ustawy Prawo o zgromadzeniach mówią również dwa artykuły, a mianowicie art. 2 i 3 ust. 2, jednakże w kontrolowanej sprawie nie mają one zastosowania.

Z negatywną oceną ograniczania wolności zgromadzeń ze strony Trybunału Konstytucyjnego spotkało się uregulowanie art. 65 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 nr 108 poz. 908 ze zmianami).

Artykuł 65 Prawa o ruchu drogowym stanowił, że "zawody sportowe, rajdy, wyścigi, zgromadzenia i inne imprezy, które powodują utrudnienia w ruchu lub wymagają korzystania z drogi w sposób szczególny, mogą się odbywać pod warunkiem zapewnienia bezpieczeństwa i porządku podczas trwania imprezy oraz uzyskania zezwolenia na jej przeprowadzenie".

W związku z tym generalnym obowiązkiem przepisy prawa o ruchu drogowym w art. 65a ust. 2 i 3 nakładały na organizatora zgromadzenia szereg obowiązków szczegółowych, które wymieniono w dziewiętnastu punktach. Jednym z takich obowiązków był wymóg opracowania, na polecenie organu zarządzającego ruchem na drodze, projektu organizacji ruchu w uzgodnieniu z Policją (art. 65a ust. 3 pkt 9). W wyroku z dnia 18 stycznia 2006 r. sygn. K 21/05 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 65 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w części obejmującej wyraz "zgromadzenia" jest niezgodny z art. 57 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z powyżej wskazanych względów należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że zakaz przeprowadzenia zgromadzenia przez Stowarzyszenie [...] w dniu [...].10.2009 r. nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy Prawo o zgromadzeniach. W szczególności chybione są rozważania organu pierwszej instancji dotyczące pojęć "przejście", "przejazd", gdyż organ pierwszej instancji zdaje się nie zauważać, że przedstawiona interpretacja pojęć wykluczałaby możliwość organizowania zgromadzeń obywatelom poruszającym się na wózkach inwalidzkich.

Odnosząc się do zarzutów skargi, skierowanych pod adresem Wojewody Wielkopolskiego, Sąd kontrolujący przedmiotowe rozstrzygnięcie uznał, że zarzut naruszenia art. 57 i 78 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji po dacie planowanego zgromadzenia jest chybiony.

Przytoczony już wyżej przepis art. 57 Konstytucji RP wskazuje, że ograniczenie wolności zgromadzeń może określać tylko ustawa.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba odwoływania się do ustawodawstwa, które w Polsce nakłada pewne ograniczenia na konstytucyjną wolność zgromadzeń, gdyż skarżące Stowarzyszenie upatruje ograniczenia wolności w regulacjach samej ustawy Prawo o zgromadzeniach.

Wolność zgromadzeń nie tylko niesie ze sobą przyznanie praw podmiotowych lecz równocześnie przynależy do obiektywnego porządku prawnego jako integralny składnik regulacji demokratycznego systemu sprawowania władzy.

Obowiązkiem państwa jest stworzenie warunków zapewniających zachowanie przez zgromadzenie w toku całego przebiegu – charakteru pokojowego (zob. A. Wróbel, Wolność zrzeszania się..., s. 174-175, a także – z powołaniem na orzecznictwo ETPCz – tenże, Wolność zgromadzania się..., s. 24). Ochrona ta przybiera w praktyce najczęściej oprócz ochrony sądowej w postaci odpowiedzialności karnej sprawców za przeszkadzanie za pomocą bezprawnych środków w pokojowym zgromadzeniu – formę asystencji policyjnej – w liczbie i wyposażeniu dostosowanych do rozmiarów spodziewanych zagrożeń (zob. B. Naleziński, [w:] Prawo konstytucyjne..., s. 87). Prawo do uzyskania ochrony i zabezpieczenia przez odpowiednie (adekwatne) siły porządkowe stojące w dyspozycji władz publicznych przynależy osobom korzystającym z wolności zgromadzeń, zaś praktycznie rzecz biorąc – w najbardziej realnym wymiarze – organizatorom zgromadzenia. Jest to ich prawo podmiotowe "wpisane" w konstytucyjnie gwarantowaną wolność (zgromadzeń).

Temu aby obywatele mogli korzystać z wolności pokojowego zgromadzania się i by Państwo wywiązało się z nałożonych w tym przedmiocie obowiązków, służą przepisy Rozdziału 2 ustawy Prawo o zgromadzeniach zatytułowanego "Postępowanie w sprawach zgromadzeń". W artykule 7 ust. 1 mowa jest o terminie w jakim organizator zawiadamia organ gminy o planowanym zgromadzeniu. Ustawodawca wskazuje, że ma to być najwcześniej 30 dni przed datą zgromadzenia nie później niż 3 dni przy czym terminy te dotyczą wiadomości (zawiadomienia), które ma dotrzeć do organu. Jednocześnie ustęp 2 art. 7 w punktach od 1 do 4 wymienia elementy niezbędne jakie winno spełniać zawiadomienie, w tym określenie planowanych przez organizatora środków służących zapewnieniu pokojowego przebiegu zgromadzenia oraz środków, o których dostarczenie zwraca się do organu gminy.

Przedział czasowy zawiadomienia od 30 dni do 3 dni przed planowanym zgromadzeniem wymaga od organizatora rozważenia, kiedy zgłoszenie należy złożyć aby zgromadzenie doszło do skutku.

W przedmiotowej sprawie zgłoszenie złożono [...]10.2009 r. i organ dnia [...].10.2009 r. zakazał przeprowadzenia zgromadzenia.

Decyzja została więc wydana zgodnie z art. 9 ust. 1 i doręczona nie później niż na 24 godziny przed planowanym terminem rozpoczęcia zgromadzenia.

Stowarzyszenie wniosło odwołanie [...].10.2009 r. Biorąc pod uwagę, że 31.10.2009 r. przypadał w sobotę, a 1.11.2009 r. w niedzielę – Wojewodzie przekazano odwołanie 2.11.2009 r. Decyzję wydano dnia [...].11.2009 r. i doręczono tegoż dnia organizatorowi.

W powyżej przedstawionej sytuacji nie można zarzucić Wojewodzie Wielkopolskiemu, że uchybił przepisom art. 57 i 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (przywołanie ust. 1 art. 78 w skardze nastąpiło prawdopodobnie w wyniku błędu, gdyż art. 78 nie posiada ustępów).

W ocenie Sądu organizator zgromadzenia, wyliczając minimalny okres przewidziany przepisami ustawy nie wziął pod uwagę, że urzędy nie funkcjonują w dni ustawowo wolne od pracy.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi naruszenia art. 107 § 1 Kpa poprzez brak uzasadnienia prawnego jak i faktycznego decyzji w zakresie umorzenia postępowania – należy stwierdzić, że zarzut ten jest uzasadniony.

Wprawdzie w podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 in fine Kpa, jednakże organ nie wyjaśnił powodów umorzenia postępowania. Oceniając zastosowanie wskazanego przepisu przez organ odwoławczy, należy stwierdzić, że kwestia umorzenia przez organ odwoławczy postępowania przed organem pierwszej instancji nie została uregulowana w przepisie i w tym zakresie mają zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji (art. 140) czyli przepisy art. 105 Kpa.

Z art. 105 Kpa wynika, że gdy z jakiejkolwiek przyczyny postępowanie stało się bezprzedmiotowe, organ wydaje decyzję o umorzeniu. Przesłanka umorzenia postępowania może wystąpić zarówno przed organem pierwszej jak i drugiej instancji. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że zgłoszenie dotyczy zgromadzenia, które miało się odbyć [...].10.2009 r., nie mógł więc zastosować decyzji kasacyjnej i przekazać organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a tym bardziej orzec merytorycznie co do istoty sprawy.

Uchybienie procedurze poprzez niewyjaśnienie powodów umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji musiało być jednak ocenione przez Sąd w kontekście przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a mianowicie czy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponieważ stwierdzone uchybienie w ocenie Sądu nie miało wpływu na istotę sprawy, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Sąd nie znalazł również podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności przepisów art. 7 ust. 1, 9 ust. 1 i 9 ust. 4 ustawy Prawo o zgromadzeniach z art. 2, 57 i 78 Konstytucji RP.

Przedmiotem kontroli Sądu Administracyjnego była decyzja uchylająca decyzję organu pierwszej instancji umarzająca postępowanie przed organem pierwszej instancji i tylko w tym zakresie pytanie prawne proponowane Sądowi wykracza poza meritum sprawy.

Ubocznie należy jedynie zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącego Stowarzyszenia przepisy proceduralne ustawy Prawo o zgromadzeniach nie cechuje pominięcie legislacyjne, gdyż dokonanie zgłoszenia odpowiednio wcześniej umożliwiałoby w przedmiotowej sprawie rozpoznanie istoty sprawy przed planowanym zgromadzeniem, przy czym, co należy podkreślić, w kontrolowanej sprawie trudno zarzucić organom zwłokę w rozpatrzeniu sprawy.

W ocenie Sądu można mieć wątpliwości co do słuszności przepisu art. 9 ust. 1 in fine, jednakże ponieważ przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy problem przewlekłego załatwienia zgłoszenia nie wystąpił, Sąd nie miał uzasadnionych podstaw do stawiania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu.

/-/ P. Miładowski /-/ G/. Radzicka /-/ J. Stankowski

ja