Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika skargę oddala.

wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014r.

Decyzją z dnia [...] 2013r. Nr [...], po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 5 kpa zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] 2012r. Nr [...] Wójta Gminy, przyznającą A. A. prowadzącemu działalność pod firmą Usługi Ogólnobudowlane A z siedzibą w S, dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika R.G. przez okres 12 miesięcy w wysokości 2693,67 zł, Wójt Gminy uchylił w/w decyzję i odmówił przyznania A. A. świadczeń pieniężnych w formie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika R. G. Decyzja ta była kolejną decyzją wydaną w tej sprawie, poprzednia bowiem decyzja Wójta Gminy z dnia [...] 2012r. Nr [...] została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2013r. Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2013r. Wójt Gminy wskazał, iż zgodnie z art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie przyznaje się na wniosek pracodawcy. Tymczasem z pisma Burmistrza Miasta z dnia 24 kwietnia 2013r. Nr [...] wynika, że od dnia 1 lutego 2011r. A. A. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i Burmistrz Miasta w dniu [...] 2011r. wydał decyzję Nr [...] o wykreśleniu od dnia 1 lutego 2011r. wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, zarejestrowanego pod nr [...]. Organ I instancji uznał zatem, że w dniu składania wniosku A. A. nie był już pracodawcą, a dokumenty zawierały pieczęć firmy, która nie istniała.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wójta Gminy A. A. wniósł o jej uchylenie. Organowi I instancji A. A. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez uznanie, iż nie spełnia on wymogów do ubiegania się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika z tego powodu, że system komputerowy nie może zarejestrować wniosku, co ma przesądzać, iż w okresie składania wniosku odwołujący się nie był już pracodawcą. A. A. zarzucił również naruszenie przepisów procedury, w szczególności art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Odwołujący się przyznał, że w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie nie był już pracodawcą, gdyż w dniu 31 stycznia 2011r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Zaznaczył jednak, iż w okresie od 1 września 2009r. do 31 sierpnia 2010r., tj. w czasie, w którym zatrudniał R. G. na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego prowadził działalność gospodarczą co oznacza, iż był pracodawcą. Natomiast po zaprzestaniu przez niego prowadzenia działalności gospodarczej szkolenie małoletniego kontynuował kolejny pracodawca – K. A., który przejął firmę. Jemu też wypłacono zwrot kosztów za szkolenie R. G. za okres od dnia 1 września 2010r. do 31 sierpnia 2012r. A. A. wskazał, iż zgodnie z art. 70b ust. 5 ustawy o systemie oświaty jeżeli umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana z przyczyn niezależnych od pracodawcy, a młodociany pracownik podjął naukę zawodu na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego u innego pracodawcy – przysługującą kwotę dofinansowania dzieli się między wszystkich pracodawców, proporcjonalnie do liczby miesięcy prowadzonej przez nich nauki zawodu. Zdaniem A. A., oznacza to, że ustawa przewiduje sytuację, gdy szkolenie wykonywane jest przez kilku niezależnych pracodawców i wówczas dzieli się kwotę dofinansowania tak jak zostało to uprzednio dokonane. Odwołujący się podniósł, iż R. G. ukończył naukę zawodu w dniu 31 sierpnia 2012r., a zatem nie mógł złożyć wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika w czasie kiedy jeszcze prowadził własną działalność gospodarczą i był pracodawcą. A. A. uważa, że skoro zatrudniał R. G. przez okres jednego roku, to zasadne jest aby otrzymał za to stosowne dofinansowanie, gdyż był wówczas pracodawcą i spełniał wszelkie ustawowe wymogi by otrzymać zwrot kosztów szkolenia. Zdaniem A. A., zaprzestanie działalności po ukończeniu przez młodocianego szkolenia nie powinno mieć znaczenia dla oceny stanu z chwili wykonywania szkolenia.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołujący się podniósł, iż w niniejszej sprawie organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, co ujawniło się również w uzasadnieniu decyzji, z której nie wynika jakie dowody przemawiają za podjęciem przez organ niniejszego rozstrzygnięcia. A. A. wskazał również, iż decyzja organu I instancji została wydana przed upływem terminu jaki organ ten zakreślił mu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odwołujący się stwierdził, iż do dnia 9 maja 2013r. miał czas na odniesienie się do zebranych dowodów i w związku z tym w dniu 8 maja 2013r. nadał listem poleconym swoje wyjaśnienia i wnioski do sprawy. Natomiast organ I instancji swoją decyzję wydał w dniu [...] 2013r., a więc przed doręczeniem mu pisma odwołującego się z dnia 7 maja 2013r.

Decyzją z dnia 25 czerwca 2013r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. nr 60, poz. 278 z późn. zm.), § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 grudnia 2010r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. nr 244, poz. 1626), rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28 grudnia 2006r., str. 5 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2013r. Nr [...]. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, dofinansowanie kosztów kształcenia przysługuje pracodawcom, a jak wynika z analizy zgromadzonych dokumentów A. A. w momencie składania wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika (tj. 10 września 2012r.) nie prowadził już działalności gospodarczej (wynika to z bazy danych CEIDG). Organ II instancji stwierdził zatem, że skoro w momencie składania wniosku oraz rozpatrywania sprawy przez organ I instancji odwołujący się nie był już przedsiębiorcą, to nie spełnia on warunków do przyznania pomocy de minimis, o której mowa w art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty, a która na podstawie rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. przyznawana jest wyłącznie podmiotom gospodarczym, a zatem podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, jak w polskim systemie prawnym określa się przedsiębiorców.

Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się A. A. i pismem z dnia 29 lipca 2013r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty poprzez uznanie, iż nie spełnia on wymogów do ubiegania się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników z tego powodu, że w okresie składania wniosku nie był już pracodawcą. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów procedury w szczególności art. 10 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, iż w treści art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty ustawodawca wskazał na trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, by można było przyznać dofinansowanie na rzecz pracodawcy: 1) zawarcie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, 2) posiadanie przez pracodawcę lub osobę zatrudnioną u pracodawcy kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, 3) ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia zawodowego i zdanie egzaminu zgodnie z odrębnymi przepisami. Natomiast w żadnym miejscu ustawodawca nie wskazał, aby konieczną przesłanką uzyskania przedmiotowego dofinansowania była okoliczność bycia pracodawcą w chwili składania wniosku. Skarżący podniósł również, iż w art. 70b ust. 5 w/w ustawy ustawodawca wskazał na możliwość uzyskania dofinansowania również w przypadku rozwiązania umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego. Przepis ten pozwala na przyznanie proporcjonalnego podziału kwoty dofinansowania pomiędzy pracodawców w sytuacji, gdy umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana z przyczyn niezależnych od pracodawcy, a młodociany pracownik podjął naukę zawodu na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego u innego pracodawcy. Wówczas podział kwoty dofinansowania następuje proporcjonalnie do liczby miesięcy przeprowadzonej przez pracodawców nauki zawodu. Zdaniem skarżącego, skoro ustawodawca w art. 70b ustawy o systemie oświaty nie wskazuje na możliwość pozbawienia pracodawcy prawa do uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika w przypadku likwidacji prowadzenia działalności gospodarczej (bez względu na przyczynę), to nie można wprowadzać takiego warunku w drodze wykładni. Utratę prawa do otrzymania przedmiotowego dofinansowania przewiduje bowiem jedynie ust. 5 wskazanego przepisu w sytuacji, gdy stosunek prawny łączący pracodawcę i młodocianego pracownika ustał wskutek rozwiązania umowy o pracę z winy pracodawcy i tylko takie rozwiązanie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o odmowie przyznania dofinansowania. Tym samym w opinii skarżącego, fakt nieprowadzenia przez niego w dacie złożenia wniosku działalności gospodarczej, w ramach której zatrudniany był młodociany pracownik na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, nie jest przesłanką pozwalającą na odmowę przyznania dofinansowania. Istotne jest bowiem, aby w toku kształcenia młodocianego pracownika pracodawca spełniał wszystkie wymienione wyżej ustawowe przesłanki warunkujące uzyskanie dofinansowania kosztów kształcenia.

Skarżący podniósł również, iż Kolegium w swojej decyzji nie odniosło się do podniesionego przez niego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał, iż organ I instancji wydał swoją decyzję jeszcze przed doręczeniem jego pisma z dnia 7 maja 2013r., w którym odniósł się do zebranych w toku postępowania administracyjnego dowodów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Na podstawie art. 135 ppsa orzekanie następuje w granicach sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę.

Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej ustawa), pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl ust. 7 art. 70b ustawy, dofinansowanie przyznawane jest na wniosek pracodawcy złożony w terminie trzech miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt. 2. Zgodnie z ust. 5 art. 70b, jeżeli umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana z przyczyn niezależnych od pracodawcy a młodociany pracownik podjął naukę zawodu na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego u innego pracodawcy - przysługującą kwotę dofinansowania dzieli się między wszystkich pracodawców, proporcjonalnie do liczby miesięcy prowadzonej przez nich nauki zawodu. Dofinansowanie nie przysługuje temu pracodawcy, z którym umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana z winy pracodawcy. Ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2011.205.1206) wprowadzono zmianę polegającą na dodaniu do art. 70 b ustawy ustępu 11, zgodnie z którym dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1 stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.Urz.UE L 379 z 28.12.2006, str.5). Zmiana ta weszła w życie stosownie do art. 22 ustawy zmieniającej, z dniem wejścia jej w życie, tj. 1 września 2012 r.

Kwestią sporną w sprawie jest możliwość uzyskania przez skarżącego dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika w sytuacji, kiedy decyzja rozstrzygająca sprawę zapadła w przedstawionym wyżej stanie faktycznym i prawnym, tj. w sytuacji, w której w dniu 4 lutego 2011 r. wydana została decyzja o wykreśleniu działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego z dniem 1 lutego 2011r. Z dniem 1 września 2012 r. wprowadzono do art. 70 b ustawy ust. 11. Analiza treści przytoczonej powyżej regulacji prawnej prowadzi do wniosku, że warunkami przyznania dofinansowania na rzecz pracodawcy są: zawarcie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, posiadanie przez pracodawcę kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego oraz ukończenie przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia zawodowego i zdanie egzaminu zgodnie z odrębnymi przepisami. Nadto od dnia 1 września 2012 r. ustawodawca sprecyzował, że dofinansowanie kosztów kształcenia stanowi na mocy art. 70b ust. 11 pomoc de minimis. Nie ulega wątpliwości, że w chwili rozstrzygania przedmiotowej sprawy i wydawania przez organy administracyjne decyzji, obowiązujące przepisy przewidywały wymóg bycia podmiotem gospodarczym jako przesłankę, od istnienia której uzależnione jest przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia pracownika. Dofinansowanie kosztów kształcenia, o którym mowa w art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 września 2012 r. mogło być bowiem przyznane tylko podmiotowi gospodarczemu, zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r.

Skoro więc dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników stanowi pomoc de minimis, to decyzja o przyznaniu takiego dofinansowania mogła zostać wydana tylko na rzecz podmiotu gospodarczego, czyli podmiotu wykonującego działalność gospodarczą. Wynika to nie tylko z regulacji zawartej w art. 70b ustawy o systemie oświaty, ale i z istoty pojęcia pomocy publicznej, jaką stanowi pomoc de minimis. Definicji pomocy publicznej nie zawierają ani przepisy TWE, ani żadne postanowienia prawa unijnego, jednakże zgodnie z wypracowanym w orzecznictwie i doktrynie uniwersalnym określeniem tego terminu z art. 87 ust. 1 TWE, będzie ono obejmować wszelkie świadczenie na rzecz przedsiębiorstwa pochodzące od państwa lub ze źródeł państwowych (zwiększające przy tym wydatki lub zmniejszające przychody państwa), które przynosi temu przedsiębiorstwu korzyść, jakiej nie mogłoby uzyskać w ramach normalnej działalności gospodarczej (tak S. Szuster, Komentarz LEX/el 2005 do art. 1 ustawy z dnia 30.04.2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej wraz z podanym tam orzecznictwem i literaturą). W przytoczonej literaturze wskazuje się też, że na charakterystykę pojęcia "pomoc publiczna" składa się między innymi cecha dotycząca charakteru beneficjentów wsparcia. Zgodnie z art. 87 ust. 1 TWE beneficjentem wsparcia ze środków publicznych muszą być określone przedsiębiorstwa lub gałęzie produkcji, co jednoznacznie wskazuje, iż pomoc ta kierowana jest do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Na gruncie regulacji polskich, obowiązuje natomiast opisowa definicja zawarta w art. 2 pkt. 16 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. 2007.59.404 t.j.), zgodnie z którą przez beneficjenta pomocy należy rozumieć podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w tym podmiot prowadzący działalność w zakresie rolnictwa lub rybołówstwa, bez względu na formę organizacyjno-prawną oraz sposób finansowania, który otrzymał pomoc publiczną. Prowadzenie działalności gospodarczej jest zatem niezbędnym wymogiem i zasadniczą przesłanką uznania danego podmiotu za beneficjenta pomocy w rozumieniu przepisów ustawy o p.s.p.p. a także uznania za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2013.672 t.j.) - art. 4 tej ustawy. Także przepis art. 431 k.c. za cechę decydującą o posiadaniu statusu przedsiębiorcy uznaje wykonywanie działalności gospodarczej. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Autora cyt. wyżej komentarza, że jednoznaczne wskazanie adresatów wsparcia w ramach pomocy publicznej oznacza, iż za pomoc publiczna nie może zostać uznane przysporzenie majątkowe przeznaczone dla osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych, które nie prowadza działalności gospodarczej.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zmiana ustawy o systemie o światy polegająca na dodaniu do przepisu art. 70 b ustępu 11, a co za tym idzie poddaniu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników rygorom wynikającym z warunków określonych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, miała miejsce w dniu 1 września 2012 r. tj. w chwili, kiedy skarżący nie prowadził już działalności gospodarczej, co miało miejsce tylko do dnia 31 stycznia 2011r. Nie może więc odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy przepisu art. 70b ustawy polegający na twierdzeniu, że skarżący spełnił wszystkie przesłanki do nabycia prawa do dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Jedną z koniecznych przesłanek przyznania takiego dofinansowania jest ukończenie przez młodocianego pracownika nauki zawodu i zdanie egzaminu. Niewątpliwie w dniu rozwiązania umowy o pracę z młodocianym pracownikiem R. G. tj. 31 sierpnia 2010 r. skarżący nie nabył jeszcze prawa do dofinansowania kosztów kształcenia, ponieważ nauka zawodu kontynuowana była przez młodocianego pracownika u innego pracodawcy, a pracownik, z którym łączyła skarżącego umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego, zdał egzamin dopiero w dniu 31 sierpnia 2012 r., a więc w dniu, w którym skarżący nie prowadził już działalności gospodarczej. W chwili składania wniosku o dofinansowanie (tj. w dniu 10 września 2012r.) i w dacie rozstrzygania przez organy, także takiej działalności nie prowadził.

Ponieważ z art. 70b ust. 7 ustawy wynika, że dofinansowanie przyznawane jest tylko na wniosek pracodawcy, złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt. 2 oraz że zgodnie z ust. 11 dofinansowanie może być przyznane tylko podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą, należy uznać, że pierwszym dniem, w którym skarżący mógł złożyć wniosek o dofinansowane był dzień 1 września 2012r. W świetle zaś regulacji prawnej obowiązującej w tym dniu, w tym zwłaszcza przepisu art. 70b ustawy w nowym brzmieniu, organy prawidłowo oceniły, że skarżący nie spełnił przesłanek przyznania dofinansowania. Zaskarżona decyzja prawidłowo wydana została na podstawie obowiązujących w dacie jej wydania przepisów prawa, realizując zasadę praworządności wynikającą z art. 6 kpa i prawidłowo rozstrzygała wniosek skarżącego o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Nie można zatem – wbrew zarzutom skargi - postawić organowi zarzutu naruszenia przepisów art. 70b ustawy o systemie oświaty.

Podkreślenia wymaga także, czego nie dostrzega skarżący, że zgodnie z art. 70b ust. 8 ustawy, dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników jest finansowane ze środków Funduszu Pracy, który jak wynika z przepisu art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2013.674 j.t.) jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu ustawy z dnia 27. sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2013.885 j.t.). W związku z tym, dysponowanie jego środkami podlega rygorom określonym w tej ustawie. Przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia stanowi dysponowanie środkami publicznymi i dlatego musi ściśle uwzględniać treść przepisów prawa regulujących warunki tego dysponowania, dlatego przesłanki przyznania tego dofinansowania nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W niniejszej sprawie oznacza to obowiązek uwzględnienia treści obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepisu art. 70b ustawy o systemie oświaty.

Za nietrafny należy uznać zarzut skargi naruszenia w niniejszej sprawie przez organ I instancji art. 10 kpa poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji przed upływem terminu jaki organ ten zakreślił skarżącemu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Korespondencja z zawiadomieniem na podstawie art. 10 kpa i zakreśleniem skarżącemu 7-dniowego terminu została mu doręczona w dniu 30 kwietnia 2013r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru (k. 45 akt adm.). Termin upływał zatem w dniu 7 maja 2013r. Do tego dnia skarżący nie skorzystał z możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Organ I instancji wydał decyzję dopiero następnego dnia, tj. w dniu [...] 2013r., a więc po upływie wyznaczonego przez organ terminu. Nietrafnie wskazuje skarżący, że termin ten upływał mu dopiero w dniu 9 maja 2013r., a zatem że zmieścił się w wyznaczonym terminie nadając korespondencję zawierającą odniesienie się do zebranych dowodów listem poleconym w dniu 8 maja 2013r.

Z wyżej wskazanych przyczyn skarga A. A. nie mogła zostać uwzględniona. Przepis art. 151 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Dlatego, na podstawie tego przepisu, orzeczono jak w sentencji.