Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant Referent Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2020 r. sprawy ze skargi Polskich Zakładów Zbożowych ,,[...]"w K. na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 kwietnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 188/19 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] oraz decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] marca 2018 r. nr [...].

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Orzeczeniem Ministra Przemysłu i Handlu nr [...] z [...] maja 1948 r., na podstawie art. 3 ust. 1 i 5 i art. 6 ust. 1 ustawy 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej oraz § 65 ust. 1 pkt d) i § 71 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 stycznia 1947 r., przejęto na własność Państwa, m. in., przedsiębiorstwo [...], Spółka komandytowa [...], ul. [...].

Wnioskiem z [...] września 2011 r., sprecyzowanym pismem z [...] listopada 2011 r., A.S., Z. D., W. A., J. D., A. A., J. O. i D. A. wystąpili o stwierdzenie nieważności w/w orzeczenia – w części dotyczącej nieruchomości położonych w [...], przy ul. [...], składających się z dawnych działek gruntu [...]. [...],[...] i [...], objętych KW nr [...], gmina katastralna [...] – podnosząc, że ww. nieruchomości, stanowiące współwłasność J., K., Z. i A. S., zostały wraz z przedsiębiorstwem bezprawnie przejęte na własność Państwa.

Decyzją z [...] marca 2018 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii w pkt I stwierdził nieważność orzeczenia z [...] maja 1948 r. w zakresie nieruchomości gruntowych położonych w [...], składających się z parcel: [...]. [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] m2, objętych [...] gmina katastralna [...], będących współwłasnością J., K., Z. i A. S. w udziale po 1/4 części – z wyłączeniem części nieruchomości wchodzącej obecnie w skład pasa drogi powiatowej w [...], al. [...], ul. [...], stanowiącej aktualnie działkę nr [...] o pow. [...] m2 oraz części działki nr: [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2, obręb [...] jedn. ewid. [...], zaś w pkt II stwierdził, że ww. orzeczenie z [...] maja 1948 r. w zakresie części nieruchomości położonych w [...], objętych [...], gmina katastralna [...], stanowiących współwłasność J., K., Z. i A. S. w udziale po 1/4 części, wchodzących obecnie w skład pasa drogi powiatowej w [...], al. [...], ul. [...] (część działki nr [...] o powierzchni całkowitej [...] m2), tj. w zakresie aktualnej działki nr [...] o pow. [...] m2 oraz części działki nr: [...] o pow. [...] m2 (z całkowitej powierzchni [...] m2) i nr [...] o pow. [...] m2 (z całkowitej powierzchni [...] m2), obręb [...] jedn. ewid. [...], zostało wydane z naruszeniem prawa.

Decyzją z [...] listopada 2018 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2018 r.

W ocenie organu nadzoru, orzeczenie z [...] maja 1948 r. zapadło z rażącym naruszeniem art. 6 ust. 1 ustawy z 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, bowiem wraz ze znacjonalizowanym przedsiębiorstwem orzeczeniem tym przejęto nieruchomość osób trzecich wobec właściciela przedsiębiorstwa. Organ wyjaśnił, że składników majątkowych należących do osób trzecich, wchodzących w skład przedsiębiorstwa, Państwo nie mogło znacjonalizować, natomiast wchodziło w prawa przedsiębiorcy do tych składników w takim zakresie, w jakim przysługiwały one właścicielowi znacjonalizowanego przedsiębiorstwa. W związku z tym, na własność Państwa nie mogła przejść nieruchomość, wprawdzie funkcjonalnie włączona do przedsiębiorstwa, jednak będąca tylko w posiadaniu przedsiębiorstwa bez tytułu prawnego i stanowiąca własność osoby trzeciej wobec właściciela przedsiębiorstwa.

Odnosząc się natomiast do oceny skutków prawnych jakie wywołało orzeczenie nacjonalizacyjne (w zaskarżonym zakresie), organ wskazał (w odniesieniu do części znacjonalizowanej nieruchomości, która weszła w obszar drogi powiatowej), że drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Oznacza to, że z chwilą zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, z mocy prawa przechodzą one na własność Państwa. W związku z tym organ stwierdził, że badane orzeczenie w zakresie określonym w pkt II sentencji decyzji wywołało nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., gdyż organ nie jest uprawniony w ramach swych kompetencji "odwrócić" zaistniałego stanu prawnego. Organ nadzoru wskazał również, że w pozostałym zakresie nie stwierdził wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych badanego orzeczenia.

Decyzją z [...] listopada 2018 r., nr [...], Minister Przedsiębiorczości i Technologii, po rozpatrzeniu wniosku [...] Zakładów [...] "[...]" S.A. w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2018 r., nr [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] listopada 2018 r. złożyły [...] Zakłady [...] "[...]" S.A. w [...], zarzucając tej decyzji naruszenie:

1) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 109 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 4 K.p.a., poprzez błędne doręczenie przedmiotowej decyzji podmiotowi, który nie istniał w dacie wydania decyzji;

2) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zastosowanie § 75 ust. 2-4 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 stycznia 1949 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez nieustalenie czy sprawa o odszkodowanie była prowadzona przed sądem powszechnym;

3) prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 w związku z 158 § 2 K.p.a., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że znaczny upływ czasu nie jest podstawą do wyłączenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku jej wydania z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym nieuwzględnieniu przy jego interpretacji treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] maja 2015 r. o sygn. akt [...], co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania normy prawnej, pomijając wykładnię Trybunału Konstytucyjnego;

4) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 kpa w związku z art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich niezastosowanie;

5) art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., poprzez nie zgromadzenie pełnego materiału dowodowego wskazującego ponad wszelką wątpliwość, czy część przedmiotowej nieruchomości stała się drogą publiczną z mocy prawa czy na podstawie decyzji administracyjnej, czego skutkiem mogło być wydanie odmiennego rozstrzygnięcia do nieruchomości objętych tym samym stanem prawnym.

Rozpoznając złożoną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 kwietnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 188/19 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] oraz decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] marca 2018 r. nr [...].

Sąd wojewódzki uznał za błędne stanowisko organu nadzoru, że w odniesieniu do nieruchomości wchodzących obecnie w skład pasa drogi publicznej badane orzeczenie wywołało nieodwracalne skutki prawne. Sąd dostrzegł przy tym, że opisane naruszenie prawa dotyczy tylko części zaskarżonej decyzji. Jednakże, z uwagi na sposób redakcji sentencji decyzji I instancji (ujęcie nieruchomości wchodzących w skład pasa drogi publicznej zarówno w pkt I jak i w pkt II decyzji), jak i utrzymanie w mocy tej decyzji w całości przez organ II instancji Sąd uznał za celowe uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, a nie w części.

Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi tj. przede wszystkim zarzutu naruszenia § 75 ust. 2 - 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 stycznia 1949 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa w związku z art. 7 i art. 77 kpa. Prawidłowo bowiem ustalił organ nadzoru, że orzeczenie z [...] maja 1948 r. w zakresie nieruchomości gruntowych położonych w [...], składających się z parcel: [...]. [...], [...]. [...] [...]. [...] o łącznej powierzchni [...] m2, objętych [...] gmina katastralna [...], będących współwłasnością J. S., K.S., A.S., Z.S. w udziale po 1/4 zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zebrany materiał dowodowy (wpis w [...], akt notarialny Rep. [...], protokół zdawczo-odbiorczy z [...] czerwca 1956 r.) potwierdza ocenę organu, że przejęta wraz z przedsiębiorstwem nieruchomość nie była w dniu wejścia w życie ustawy z 3 stycznia 1946 r. własnością znacjonalizowanego przedsiębiorcy, lecz stanowiła własność osób trzecich. Wobec powyższego, prawidłowa jest ocena Ministra, że badane orzeczenie w tym zakresie rażąco naruszyło przepis prawa, tj. art. 6 ust. 1 ustawy z 3 stycznia 1946 r., ponieważ pozostawało w oczywistej sprzeczności z treścią tego przepisu, a skutkiem tego naruszenia jest powstanie sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie.

Następnie sąd zalecił organowi, prowadzącemu ponownie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia z [...] maja 1948 r., w części dotyczącej nieruchomości położonych w [...], przy ul. [...], składających się z dawnych działek gruntu [...]. [...],[...] i [...], objętych KW nr [...], gmina katastralna [...], uwzględnienie przedstawionego powyżej zapatrywania prawnego Sądu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2019 r. złożył Minister Przedsiębiorczości i Technologii wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi skarżącej, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2020r. sygn. akt I OSK 2205/19 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skargą kasacyjną zaskarżono wprawdzie wyrok Sądu I instancji w całości, jednakże podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczą rozstrzygnięcia i dokonanej przez Sąd oceny w zakresie dotyczącym przeznaczonej pod drogę publiczną (powiatową) części znacjonalizowanej nieruchomości. Skarżący kasacyjnie organ, zarzucając naruszenie art. 156 §2 k.p.a. oraz art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 133, poz. 872) w zw. z art. 156 § 2 k.p.a., nie zgadza się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną, że decyzja nacjonalizacyjna w zakresie dotyczącym tej części nieruchomości, która została przeznaczona pod drogę publiczną nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Wyłącznie więc to zagadnienie może być przedmiotem rozstrzygnięcia i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który związany jest zarzutami skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu Wojewódzkiego w tym zakresie nie było uzasadnione. W uzasadnieniu wyroku z 21 lutego 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny przywołał orzecznictwo dotyczące nieodwracalnych skutków prawnych i wskazał na szerokie rozumienie tego pojęcia. Takie rozumienie tej instytucji zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 21 marca 2013 r., sygn. I OSK 1480/12 i z 19 czerwca 2018 r. sygn. I OSK 2428/17, stwierdzając, że skutki prawne decyzji dotkniętej wadą nieważności, to nie tylko skutki samoistnie wywołane przez tę decyzje, lecz także skutki powiązane z wydaniem i obowiązywaniem tej decyzji w obrocie prawnym. W konsekwencji nieodwracalnym skutkiem prawnym mogą być także skutki prawne wynikające z dalszych decyzji administracyjnych i zdarzeń prawnych, o ile przesłanką ich powstania była decyzja dotknięta wadą nieważności.

Odnosząc dalsze rozważania na grunt sprawy będącej przedmiotem rozpoznania NSA stwierdził, że rację ma skarżący kasacyjnie Minister, gdy twierdzi, iż błędnie Sąd I instancji utożsamił dokonywanie weryfikacji legalności decyzji ( która musi odbywać się w odniesieniu do stanu prawnego i faktycznego w dacie wydania weryfikowanej decyzji) z oceną skutków, które ta decyzja wywołuje. To błędne założenie Sądu legło u podstaw wadliwego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 2 a ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Z tej regulacji ustawowej wynika, że droga publiczna nie może stanowić własności innego podmiotu niż podmiot publiczny, a więc istnieje przeszkoda w postaci nieodwracalnych skutków prawnych w stwierdzeniu nieważności decyzji nacjonalizacyjnej, gdyż w wyniku takiego rozstrzygnięcia nieruchomość, na której znajduje się droga publiczna stałaby się własnością prywatną, co naruszyłoby przepisy ustawy o drogach publicznych ( por. wyrok NSA z 21 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2246/12, wyrok NSA z 17 lutego 2016 r., sygn. I OSK 1004/15, wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., sygn. I OSK 38/14, wyrok NSA z 16 września 2016 r., sygn. I OSK 2000/14). Wobec powyższego za zasadny uznano zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych i z tych względów orzeczono o uchyleniu zaskarżonego wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09 ( publik. CBOSA), Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Konsekwencją uchylenia zaskarżonego orzeczenia jest powrót do sytuacji, która istniała przed wydaniem orzeczenia przez sąd pierwszej instancji. Jednak sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydaniu nowego orzeczenia, bowiem jest związany wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W poprzednim uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie generalnie nie uznał argumentów skargi [...] Zakładów [...] "[...]" S.A. w [...], natomiast uchylił decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z zupełnie innych przyczyn niż w niej wskazane. Sąd wojewódzki uznał bowiem za błędne jedynie stanowisko organu nadzoru dotyczące tego, że w odniesieniu do nieruchomości wchodzących obecnie w skład pasa drogi publicznej badane orzeczenie wywołało nieodwracalne skutki prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną Ministra Przedsiębiorczości i Technologii zauważył, że skargą kasacyjną zaskarżono wprawdzie wyrok Sądu I instancji w całości, jednakże podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczą rozstrzygnięcia i dokonanej przez Sąd oceny w zakresie dotyczącym przeznaczonej pod drogę publiczną (powiatową) części znacjonalizowanej nieruchomości. Skarżący kasacyjnie organ, zarzucając naruszenie art. 156 §2 k.p.a. oraz art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 133, poz. 872) w zw. z art. 156 § 2 k.p.a., nie zgadza się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną, że decyzja nacjonalizacyjna w zakresie dotyczącym tej części nieruchomości, która została przeznaczona pod drogę publiczną nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Wyłącznie więc to zagadnienie może być przedmiotem rozstrzygnięcia i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który związany jest zarzutami skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze ustalenia i wskazania zawarte w cytowanym wyżej uzasadnieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że wniesiona skarga jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, iż sąd wojewódzki rozpoznając skargę Polskich Zakładów [...] "[...]" S.A. W [...] na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] listopada 2018 r. dopuścił się naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych.

Ponownie rozpoznając sprawę w takich realiach, sąd wojewódzki uznał za prawidłowe ustalenia organ nadzoru, że orzeczenie z [...] maja 1948 r. w zakresie nieruchomości gruntowych położonych w [...], składających się z parcel: [...]. [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] m2 objętych [...], będących współwłasnością J. S., K. S., A. S. i Z. S. w udziale po ¼ części zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zebrany materiał dowodowy (wpis w [...], akt notarialny Rep. [...], protokół zdawczo odbiorczy z [...] czerwca 1956 r.) potwierdza ocenę organu, że przejęta wraz z przedsiębiorstwem nieruchomość nie była w dniu wejścia w życie ustawy z 3 stycznia 1946 r. własnością znacjonalizowanego przedsiębiorcy, lecz stanowiła własność osób trzecich. Wobec powyższego, prawidłowa jest ocena Ministra, że badane orzeczenie w tym zakresie rażąco naruszyło przepis prawa, tj. art. 6 ust. 1 ustawy z 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej ( Dz. U nr 3, poz. 17), ponieważ pozostawało w oczywistej sprzeczności z treścią tego przepisu, a skutkiem tego naruszenia jest powstanie sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. W odniesieniu do argumentacji skarżącego dotyczącej zapisów § 75 ust. 2 - 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 stycznia 1947 r. podnieść trzeba, że w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów, sygn. akt [...], wyrażono pogląd, że § 75 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia ewidentnie przekracza zakres upoważnienia udzielonego w ustawie nacjonalizacyjnej. Jak zatem trafnie dostrzegł organ nadzoru, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 3 stycznia 1946 r., odszkodowanie za przedsiębiorstwo przejęte przez Państwo na własność mógł otrzymać wyłącznie właściciel przejmowanego przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie w drodze nacjonalizacji została przejęta nieruchomość stanowiąca własność nie właściciela przejmowanego przedsiębiorstwa, lecz osób trzecich. W związku z powyższym, nawet gdyby doszło do ewentualnego wypłacenia odszkodowania właścicielowi przedsiębiorstwa, nie miałoby to żadnego znaczenia dla naruszenia praw właścicieli nieruchomości.

Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącej spółki związanych w wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z [...] maja 2015 r., sygn. [...], w zakresie nieodwracalnych skutków prawnych w sprawach, w których nastąpił znaczny upływ czasu. W odniesieniu do powołanych zarzutów Sąd w całości podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że "Zakresowy charakter wyroku Trybunału, a z takim mamy do czynienia w niniejszym przypadku, nie skutkuje bowiem zmianą stanu normatywnego, tj. nie prowadzi do zmiany normatywnej treści przepisu, a w szczególności jego derogacji i konieczne jest w tym względzie, jak stwierdził sam Trybunał, dokonanie przez ustawodawcę stosownych zmian w prawie.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut błędnego doręczenia zaskarżonej decyzji podmiotowi, który nie istniał w dacie wydania decyzji. Jak wynika z akt sprawy, właścicielem części znacjonalizowanej nieruchomości stanowiącej obecnie działki nr [...] i [...] wchodzących w skład pasa drogowego, jest Miasto [...] jako miasto na prawach powiatu. Z akt sprawy wynika również, że zaskarżona decyzja została zaś skutecznie doręczona Zarządowi Dróg Miasta [...], który jest podmiotem statutowo upoważnionym do prowadzenia spraw związanych z zarządem dróg publicznych i w tym zakresie posiada umocowanie do działania w imieniu i na rzecz właściciela przedmiotowych nieruchomości tj. Miasta [...].

Z uwagi natomiast na związanie sądu wynikające z art. 190 p.p.s.a. stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 lutego 2020 r., za zasadne należało uznać również stanowisko organu, że ww. orzeczenie z [...] maja 1948 r. w zakresie części nieruchomości położonych w [...], objętych [...], gmina katastralna [...], stanowiących współwłasność J., K., Z. i A. S. w udziale po 1/4 części, wchodzących obecnie w skład pasa drogi powiatowej w [...], al. [...], ul. [...] (część działki nr [...] o powierzchni całkowitej [...] m2), tj. w zakresie aktualnej działki nr [...] o pow. [...] m2 oraz części działki nr: [...] o pow. [...] m2 (z całkowitej powierzchni [...] m2) i nr [...] o pow. [...] m2 (z całkowitej powierzchni [...] m2), obręb [...] jedn. ewid. [...], zostało wydane z naruszeniem prawa.

Reasumując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii wykazała, że decyzje te są zgodne z prawem, nie naruszają bowiem ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.