Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. II SA/Sz 499/19 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 3 lipca 2019 r., sygn. II SA/Sz 499/19, oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z [...] marca 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej jako "k.p.a."), w zw. z art. 1 ust. 3, art. 23a ust. 7 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2220 – dalej jako "u.ś.r." lub "ustawa"), po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Burmistrza P. z [...] grudnia 2018 r. nr [...], odmawiającej przyznania M. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz dziecka – Z. S., na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 stycznia 2018 r., utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że w oparciu o pismo Marszałka Województwa [...] z 30 listopada 2017r. znak [...],[...], organy uzyskały informację, że wnioskodawczyni z rodziną zamieszkuje na terenie Niemiec od 1 stycznia 2016 r. Przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, były podstawą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przez Marszałka Województwa [...] jedynie za okres zamieszkiwania wnioskodawczyni w Polsce, tj. od marca 2015 r. do grudnia 2015 r., zaś od 1 stycznia 2016 r. do 31 stycznia 2018 r. strona nie podlegała już przepisom o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zatem właściwy do rozpoznania wniosku stał się organ będący uprawniony do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych. Natomiast umowa dwustronna między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o zabezpieczeniu społecznym, sporządzona w Warszawie w dniu 8 grudnia 1990 r. (Dz.U. 1991 nr 108 poz. 468) nie dotyczy świadczeń rodzinnych, lecz świadczeń emerytalno-rentowych i wypadkowych. Inne umowy dwustronne dotyczą członków państw spoza Unii Europejskiej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła skarżąca, zarzucając:

1. Naruszenie prawa materialnego:

- art. 1 ust. 3 u.ś.r., przez jego niezasadne zastosowanie, gdy w niniejszej sprawie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego rozstrzygają, że świadczenie rodzinne w innym kraju członkowskim UE przysługuje, jeżeli osoba uprawniona posiada odpowiedni okres składkowy uprawniający do pobierania świadczenia w innym państwie, niż państwo dotychczas wypłacające świadczenia społeczne;

- art. 7 pkt 6 u.ś.r., przez jego niezastosowanie, jako że przesłanką negatywną wypłaty świadczenia rodzinnego jest okoliczność, że członkowi rodziny przysługuje na dziecko zasiłek rodzinny za granicą, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej - gdzie skarżącej nie przysługiwało świadczenie rodzinne na terenie Niemiec w okresie objętym zaskarżoną decyzją;

- art. 11 ust. 3 lit. c Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy ustawodawstwo niemieckie znajdzie zastosowanie jedynie wówczas, gdy małżonkowi skarżącej przysługiwałby zasiłek dla bezrobotnych na terenie Niemiec, natomiast okres zatrudnienia małżonka skarżącej na terenie Niemiec był krótszy niż dwa lata (trwał od marca 2015 r. do grudnia 2015 r.), a zatem nie nabył praw do zasiłku dla bezrobotnych według prawa niemieckiego, a w konsekwencji prawa do zasiłku rodzinnego;

2. Naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:

- art. 7 k.p.a., przez zaniechanie ustalenia przez organ administracji, czy skarżąca nabyła uprawnienia do uzyskania świadczenia rodzinnego według prawa niemieckiego, jako że okoliczność ta ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, ponieważ tylko jeżeli obywatel polski zamieszkał na terenie innego państwa członkowskiego i nabył w innym państwie członkowskim uprawnienia do świadczenia społecznego, organ polski zwolniony jest z obowiązku wypłaty świadczeń;

- art. 80 k.p.a. przez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż świadczenie rodzinne za okres od 1 stycznia 2016 do 31 sierpnia 2018 r. nie przysługuje skarżącej, wówczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na dokonanie takich ustaleń faktycznych; 

- art. 59 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009, przez odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od stycznia 2016 r., wówczas gdy zdarzenie stanowiące podstawę faktyczną decyzji - zameldowanie na terenie Niemiec członków rodziny skarżącej miało miejsce 7 stycznia 2016 r., a zatem świadczenie powinno zostać przyznane co najmniej za styczeń 2016 r.

Ponadto skarżąca wniosła o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie do Ministerstwa Sprawiedliwości z wnioskiem o nadesłanie na potrzeby niniejszego postępowania przetłumaczonej na język polski niemieckiej ustawy o ubezpieczeniu społecznym (niem. Soziale Pflegeversicherung), co nie nastąpiło w poprzednich postępowaniach, pomimo wniosku skarżącej w tym zakresie, celem ustalenia czy zgodnie z ustawodawstwem Niemieckim, skarżącej przysługiwało świadczenie pielęgnacyjne według ustawodawstwa niemieckiego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne na podstawie decyzji Marszałka Województwa [...], po uprzednim ustaleniu przez ten organ, że w stosunku do jej rodziny mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ostatecznie przedmiotowe świadczenie pielęgnacyjne zostało przyznane skarżącej do 31 grudnia 2015 r, w związku z ustaleniem przez organ, że od 1 stycznia 2016 r. do 31 stycznia 2018 r. w sprawie nie mają wobec rodziny skarżącej zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Na podstawie art. 23 a ust. 7 pkt 1 ustawy sprawa została przekazana Burmistrzowi P., który następnie odmówił skarżącej przyznania prawa do świadczenia rodzinnego w formie świadczenia pielęgnacyjnego od 1 stycznia 2016 r. do 31 stycznia 2018 r. Podstawą odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego stało się ustalenie, że skarżąca nie mieszka na terenie Polski i od 1 stycznia 2016 r. przebywa razem z rodziną na terenie Niemiec, gdzie ona sama i członkowie jej rodziny posiadają zameldowanie, co zostało potwierdzone przez właściwy organ (w piśmie Marszałka Województwa [...] z 30 listopada 2017 r., a od 1 stycznia 2018 r. Wojewoda [...] - art. 23a ust. 4 u.ś.r. w piśmie z 28 czerwca 2018 r.). Zdaniem Sądu, trafnie podkreślił organ II instancji, że zgodnie z zasadami przyznawania świadczeń, o których mowa w tej ustawie, jednym z warunków ich otrzymania jest, aby osoba, której świadczenia przysługują zamieszkiwała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wynika to wprost z cytowanego wyżej art. 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy.

Mając na względzie powyższe, po analizie stanu faktycznego sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że od stycznia 2016 r. skarżąca przeniosła swoje centrum życiowe i jej rodziny do Niemiec i tam jest jej "miejsce zamieszkania" w rozumieniu art. 25 kodeksu cywilnego. Tym samym, w ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie stwierdziły, że skarżąca nie spełniła przesłanki warunkującej przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, co musiało skutkować odmową prawa do tego świadczenia rodzinnego za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do 31 stycznia 2018 r.

Sąd wskazał, że okoliczności podnoszone przez skarżącą, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją nie pobiera na terenie Niemiec żadnych świadczeń, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy jednoznacznie zostało ustalone, że strona nie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres objęty zaskarżoną decyzją. Podkreślił, że nie ma znaczenia kiedy skarżąca została zameldowana na terenie Niemiec. Istotnym dla sprawy jest fakt jej niezamieszkiwania na terytorium RP.

Odnosząc się do żądania skarżącej o wystąpienie przez Sąd do Ministerstwa Sprawiedliwości o nadesłanie na potrzeby niniejszego postępowania przetłumaczonej na język polski niemieckiej ustawy o ubezpieczeniu społecznym Sąd wskazał, że nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia takiego wniosku, albowiem organy stosujące prawo rozstrzygają w oparciu o przepisy wskazanej wyżej ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. S., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

I. Naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 23a ust. 5, 6 oraz 9 i w zw. z art. 7 pkt 6 u.ś.r. w zw z art. 10, art. 11 ust. 3 lit. a oraz art. 67 i 68 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego art. 60 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 dotyczącego wykonywania rozporządzę (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego - przez uznanie, że na podstawie tych przepisów już samo podleganie ustawodawstwu innego państwa w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia stanowi podstawę do zwrotu świadczeń pobranych w Polsce, jako uzyskanych bez podstawy prawnej - nawet jeśli równocześnie w państwie właściwym takie świadczenia za analogiczne okresy nie przysługiwały w związku ze zbyt krótkim okresem składkowym w państwie właściwym.

2. art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust 3 u.ś.r., przez jego niezastosowanie, gdy w niniejszej sprawie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego rozstrzygają, że świadczenie rodzinne w innym kraju członkowskim UE przysługuje, jeżeli osoba uprawniona posiada odpowiedni okres składkowy uprawniający do pobierania świadczenia w innym państwie, niż państwo dotychczas wypłacające świadczenia społeczne;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w z w art. 7 pkt 6 u.ś.r., przez jego niezastosowanie, jako że przesłanką negatywną wypłaty świadczenia rodzinnego jest okoliczność, że członkowi rodziny przysługuje na dziecko zasiłek rodzinny za granicą, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej, gdzie skarżącej nie przysługiwało świadczenie rodzinne na terenie Niemiec w okresie objętym zaskarżoną decyzją;

II. Naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 106 § 3 p.p.s.a., przez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o zwrócenie się przez Sąd do Ministerstwa Sprawiedliwości, o z wnioskiem o nadesłanie na potrzeby niniejszego postępowania przetłumaczonej na język polski niemieckiej ustawy o ubezpieczeniu społecznym (niem. Soziale Pflegeversicherung), wówczas gdy dowód ten dowodzić ma okoliczności, że skarżącej nie przysługiwało świadczenie pielęgnacyjne na terenie Niemiec, a zatem nie zachodzi przesłanka negatywna wypłaty zasiłku rodzinnego o jakiej mowa w art. 7 pkt 6 u.ś.r.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przez błędne ustalenie przez Sąd, że skarżąca miała w chwili pobierania świadczenia pielęgnacyjnego za okres wskazany w decyzji świadomość tego, iż pobiera je w sposób nienależny, wówczas gdy takiej świadomości nie miała, jako że nie przysługiwało jej świadczenie na terenie Niemiec.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i jego skierowanie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Wskazać należy, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, Lex nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, Lex nr 596025; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, Lex nr 1488113).

Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy uznać za niezasadny. Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozpatrzył sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania. W szczególności trzeba zważyć, że ustalony stan faktyczny w sprawie znajduje odzwierciedlenie w zebranych dowodach, które zostały wskazane i omówione w uzasadnieniu decyzji, a ocena ich wiarygodności nie nasuwa zastrzeżeń. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była odmowa przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 stycznia 2018 r. z uwagi na przebywanie skarżącej poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego Sąd pierwszej instancji nie był zobowiązany prowadzić postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy skarżąca "miała w chwili pobierania świadczenia pielęgnacyjnego za okres wskazany w decyzji świadomość tego, iż pobiera je w sposób nienależny".

Nie mógł być uwzględniony także zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. mającego na celu ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, których nie dokonał organ. Naruszenia powyższego przepisu strona skarżąca kasacyjnie upatruje w nieuwzględnieniu wniosku dowodowego przywołanego w skardze na okoliczność, że skarżącej nie przysługiwało za granicą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazać trzeba, że zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego wyznaczają przepisy materialnoprawne stanowiące podstawę załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2386/13 - dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").

Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia takiego wniosku, albowiem organy w niniejszej sprawie rozstrzygały w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Należy stanowczo podkreślić, że Sąd pierwszej instancji dysponował wszystkimi dowodami niezbędnymi do rozstrzygnięcia, co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia.

Celem przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jest rozwiązanie występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowanie kumulacji świadczeń. Akty te zawierają reguły pozwalające na unikanie negatywnych następstw podlegania systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw w sytuacji, gdy osoby uprawnione do świadczeń objętych przepisami o koordynacji podejmują pracę w jednym lub w kilku państwach członkowskich Unii. Pozwalają one ustalić, ustawodawstwu którego państwa podlega osoba pracująca lub prowadząca działalność za granicą.

Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów powyższych rozporządzeń uznać należy za niezasadny, gdyż ani organy, ani sąd nie stosowały przepisów unijnych.

Z tego samego powodu chybione są zarzuty naruszenia art. 23a ust. 5, 6 i 9 u.ś.r. i art. 7 ust. 6 u.ś.r., a który stanowi, że członkowi rodziny przysługuje na dziecko zasiłek rodzinny za granicą, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Wskazać należy, że w myśl art. 23 ust. 3 u.ś.r. to Marszałek Województwa, a obecnie Wojewoda ustala, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Jak wynika z akt sprawy, Marszałek Województwa [...] ustalił, że w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r do dnia 31 stycznia 2018 nie mają wobec skarżącej zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zauważyć także trzeba, a co również podniósł organ odwoławczy, że umowa dwustronna z dnia 8 grudnia 1990 r. między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalna Niemiec o zabezpieczeniu społecznym (Dz. U. z 1991 r., nr 108, poz. 468) nie dotyczy świadczeń rodzinnych.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 1 ust. 3 u.ś.r.

Świadczenie pielęgnacyjne, jest świadczeniem rodzinnym (art. 2 pkt 2 u.ś.r.). Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 u.ś.r. świadczenia rodzinne przysługują obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zasiłkowy. Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania". Wychodząc z zasady jednolitości systemu prawa, należy w tej kwestii odwołać się do przepisów Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W judykaturze przyjmuje się, że gdy określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej, to należy uznać, że przebywa w danym miejscu z zamiarem stałego pobytu.

Z pisma Marszałka Województwa [...] z 30 listopada 2017 r. wynika, że centrum życiowe skarżącej i jej dziecka, od 24 grudnia 2015 r. jest na terenie Niemiec. Samo zaś zameldowanie, będące instytucją prawa administracyjnego, nie przesądza o zamieszkaniu w rozumieniu prawa cywilnego (por. postanowienie NSA z 15 lutego 2006 r., sygn. akt I OW 231/05, postanowienie dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl).

Skarżąca nie spełniała przesłanki zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, we wskazanym wyżej okresie, dlatego zaistniała podstawa prawna do odmowy przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 30 ust 2 pkt 3 u.ś.r. bowiem rozpoznawana sprawa nie dotyczy zwrotu nienależnie pobranych świadczeń.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art.184 p.p.s.a została oddalona.