Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.K. i T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 571/21 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K., T.K. i J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 lipca 2021 r. nr SKO Gd/4533/20 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia oddalić zażalenie.

Przedmiotem skarg J.K., T.K. i J.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 lipca 2021 r. nr SKO Gd/4533/20 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Jednocześnie J.K. i T.K. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania nieodwracalnych dla środowiska skutków. Skarżący zwrócili uwagę na naruszenie przepisów postępowania, poprzez zaakceptowanie przez organ opinii Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku na okoliczność wpływu prac odkrywkowych kopalni w zakresie obniżenia poziomu wód gruntowych i potencjalnego zagrożenia dla środowiska odpadami ropopodobnymi, mimo nieprzeprowadzenia jakichkolwiek badań geologicznych w tym zakresie, w sytuacji wielokrotnego podnoszenia konsultacji społecznych przez strony postępowania potencjalnego wpływu kopalni odkrywkowej na stosunki wodne w obszarze zarówno samej kopalni żwiru, jak i przyległych gruntów, to znaczy wysychania obszarów bagiennych i utraty naturalnego środowiska przez żyjące tam zwierzęta, obniżenia wód gruntowych i wysychania upraw oraz utraty wody na terenach leśnych. W ocenie skarżących, poza polem widzenia podmiotu sporządzającego raport w zakresie potencjalnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko naturalne znalazła się kwestia emisji CO2 do atmosfery, związana z rozpędzaniem zarówno maszyn budowlanych, jak i transportu kołowego kopalinami płynnymi. Zdaniem skarżących obszar, którego dotyczy sprawa, jest szczególnie cenny przyrodniczo i duża emisja CO2 skoncentrowanego na małym obszarze musi mieć realny wpływ na stan środowiska naturalnego. Kwestie te pozostały jednak poza zainteresowaniem podmiotów sporządzających w/w raport, co czyni go nierzetelnym, niepełnym i niedającym podstaw do wydania decyzji środowiskowej. Skarżący wskazali również, że o zagrożeniach, jakie planowana kopalnia może mieć dla środowiska, zdawał sobie sprawę organ pierwszej instancji, o czym świadczą znajdujące się w decyzji środowiskowej zapisy dotyczące stosunków wodnych, wskazujące m.in. na wysoką przepuszczalność gruntu i wysoki poziom wód gruntowych. Dodatkowo podnieśli, że opinia Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku nie została poparta żadnymi badaniami terenowymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 571/21 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że instytucja wstrzymania wykonania ma zastosowanie wyłącznie do aktów administracyjnych, które posiadają przymiot wykonalności, natomiast decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie nadaje się do wykonania, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią takiej decyzji.

Na skutek rozpoznania zażalenia J.K. i T.K. od powyższego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 marca 2022 r. sygn. akt III OZ 158/22 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że z zgodnie z art. 86f ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2021, poz. 2373 ze zm., dalej w skrócie "u.o.o.ś."), stosując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") do skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tym przepisie, rozumie się następstwa wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wydano zaskarżoną decyzję. W obecnie obowiązującym stanie prawnym istnieje więc możliwość wstrzymania wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niemniej nie oznacza to, że każdy wniosek o wstrzymanie wykonania takiej decyzji będzie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków z niej wynikających. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 571/21 odmówił J.K. i T.K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia podał, że stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (rozumianej jako szkoda majątkowa lub niemajątkowa) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy, w tym specyfiki zaskarżanego aktu administracyjnego i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy czym omawiany przepis wskazuje na szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w tych przypadkach, w których wykonanie decyzji doprowadzi do utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym – o wartości nieprzedstawiającej znaczenia dla skarżącego – jak również w tych przypadkach, w których istniałoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu lub życiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego mógłby nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W świetle powyższego Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie ustalające środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "[...]", zlokalizowanego na działkach nr: [...], położonych w miejscowości [...], Gmina [...]. W związku z tym należało uwzględnić szczególną regulację zawartą w art. 86f u.o.o.ś, który przewiduje, że do skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się art. 61 § 3 p.p.s.a., z tym, że przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tym przepisie, rozumie się następstwa wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wydano zaskarżoną decyzję. Podejmując próbę wykładni tej regulacji należy odnieść się do treści uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw. Wskazano w nim, że rozwiązanie wprowadzane w nowym art. 86f u.o.o.ś. zapewni możliwość stosowania przez sądy administracyjne środków tymczasowych w stosunku do ostatecznych decyzji środowiskowych, gdyż dotychczas podział procesu uzyskiwania zezwolenia na inwestycję skutkował odmową wstrzymania ich wykonania z przyczyn formalnych, gdyż decyzja środowiskowa nie wywołuje skutków prawnych (druk sejmowy IX.939). W związku z tym, intencją ustawodawcy nie było stworzenie regulacji obligującej sądy administracyjne do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji środowiskowej każdorazowo w przypadku złożenia wniosku w tym zakresie, ale otwarcie drogi do merytorycznego rozpoznawania takich wniosków, choć decyzja środowiskowa nie wywołuje skutków materialnoprawnych. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę treść art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 86f ust. 1 u.o.o.ś., przyjąć należy, że skutkami w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. są następstwa wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a ocenie Sądu podlega kwestia, czy wskazane przez wnioskodawcę skutki są skutkami trudnymi do odwrócenia (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 1 września 2021 r., sygn. akt II SA/Po 456/21, CBOSA).

Mając na uwadze powyższe, Sąd pierwszej instancji uznał, że niezależnie od konieczności uwzględnienia przesłanki z art. 86f u.o.o.ś., nadal aktualne jest ugruntowane w orzecznictwie i doktrynie stanowisko, że ze względu na wnioskowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji administracyjnych, jej zastosowanie uzależnione jest od treści tego wniosku i zawartej w nim argumentacji. Nadal bowiem konieczne jest wykazanie przesłanek, od których ustawodawca uzależnia możliwość wstrzymania wykonania decyzji i w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, brak jest postaw do przenoszenia całego ciężaru w tym zakresie na Sąd. W niniejszej sprawie skarżący, formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawili de facto żadnej wiarygodnej argumentacji na jego poparcie. W rzeczywistości nawet nie powołali żadnej z przesłanek, tj. ryzyka wyrządzenia znacznej szkody – rozumianej jako szkoda majątkowa oraz niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego bądź też trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 86f ust. 1 u.o.o.ś. Okoliczność wpływu kopalni odkrywkowej na stosunki wodne w obszarze samej kopalni żwiru, jest oczywista. Natomiast podnoszona kwestia wpływu kopalni na otoczenie, związana z wysychaniem obszarów bagiennych, utratą naturalnego środowiska przez żyjące tam zwierzęta, obniżeniem wód gruntowych, wysychaniem upraw oraz utratą wody na terenach leśnych opiera się w dużej mierze na spekulacjach skarżących i gołosłownej polemice z raportem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, jego uzupełnieniami i stanowiskiem wyspecjalizowanych organów współdziałających, których szczegółowa analiza stanowić będzie istotę rozpoznania niniejszej skargi. Z tego też względu złożony wniosek, jako pozbawiony obiektywnej argumentacji, a więc niemogący uprawdopodobnić wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie mógł osiągnąć zamierzonego skutku.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia J.K. i T.K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zarzucili naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia przedstawili argumentację mającą wykazać zasadność podniesionego zarzutu. W ocenie skarżących, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji było wystarczające i powinno skutkować zastosowaniem w sprawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wyjaśnić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji została powołana do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi – wzruszony.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie przyjął, że skoro zawarty w skardze wniosek J.K. i T.K. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 lipca 2021 r. nr SKO Gd/4533/20 nie zawierał dostatecznej argumentacji mającej znaczenie z punktu widzenia zaistnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 86f ust. 1 u.o.o.ś., lecz skupiał się przede wszystkim na zarzutach dotyczących legalności zaskarżonej decyzji i wykazaniu braku podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia – to w konsekwencji uniemożliwiał dokonanie oceny, czy przesłanki określone w w/w przepisie zostały spełnione. Samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego nie oznacza bowiem automatyzmu w blokowaniu realizacji wynikających z niego praw i obowiązków. W takim przypadku Sąd ocenia, czy podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, aby sąd, w oparciu o konkretne dane, mógł stwierdzić, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania aktu istotnie trudne do odwrócenia. Zawarta we wniosku argumentacja powinna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, w czym wnioskodawca konkretnie upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienia NSA z dnia: 21 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 223/10; 15 lutego 2011 r., sygn. akt II OZ 73/11, 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2988/14). Zauważyć należy, iż wykonanie każdego aktu pociąga za sobą określone konsekwencje, zaś jego uchylenie powoduje, że wykonanie tego aktu okazuje się zbędne. Istotą ochrony tymczasowej jest przeciwdziałanie takim skutkom wydanej decyzji, które byłyby trudne do naprawienia pomimo przywrócenia stanu sprzed jej wydania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie przesłanki ochrony tymczasowej nie wystąpiły. Skarżący – pomimo argumentacji zawartej w ich skardze – nie wykazali bowiem, na czym konkretnie (realnie) miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, tj. zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 86f ust. 1 u.o.o.ś., poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Twierdzenia skarżących sprowadzają się przede wszystkim do kwestionowania sporządzonego w tej sprawie raportu w zakresie potencjalnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko naturalne. Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że podnoszona kwestia wpływu kopalni na otoczenie, co wiąże się z wysychaniem obszarów bagiennych, utratą naturalnego środowiska przez żyjące tam zwierzęta, obniżeniem wód gruntowych, wysychaniem upraw oraz utratą wody na terenach leśnych, opiera się w dużej mierze na spekulacjach skarżących i gołosłownej polemice z raportem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, jego uzupełnieniami i stanowiskiem wyspecjalizowanych organów współdziałających, których szczegółowa analiza stanowić będzie istotę rozpoznania niniejszej skargi. Powoływane przez skarżących zarówno w uzasadnieniu ich skargi, jak i w uzasadnieniu zażalenia, zarzuty dotyczące legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 lipca 2021 r. nr SKO Gd/4533/20 zostaną zatem poddane ocenie dopiero w trakcie rozpoznawania skargi, gdyż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu mijałoby się z celem tej instytucji.

Ponadto zauważyć należy, iż powołane przez skarżących okoliczności mogłyby ewentualnie odnieść skutek w sytuacji, gdyby skarżący w sposób dostateczny wykazali, że okoliczności te są realne i mają miejsce w rzeczywistości. Jednakże zdarzenia hipotetyczne, posiadające nawet pewien stopień prawdopodobieństwa, nie mogą stanowić skutecznej przesłanki uwzględnienia ich wniosku. Podstawę wstrzymania wykonania decyzji mogą bowiem stanowić wyłącznie konkretne okoliczności oraz dane, a nie zdarzenia niepewne, mogące hipotetycznie wystąpić w przyszłości (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III OZ 152/22).

Ubocznie wyjaśnić również należy, iż przytoczenie dopiero w zażaleniu okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia jego uwzględnienia nawet przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., w przypadku, gdy sądowi nie można zarzucić naruszenia prawa. Zażalenie nie jest bowiem środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku w tym przedmiocie. Jest to jeden z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Postępowanie zażaleniowe ma na celu zweryfikowanie prawidłowości działania Sądu pierwszej instancji przy wydawaniu objętego zażaleniem postanowienia (co wynika z art. 194 § 1 p.p.s.a.), a nie ponowne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie rola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby stanowić uzasadniony zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania sądowadministracyjnego oraz doprowadzić do niedopuszczalnej sytuacji, w której zażalenie ze środka zaskarżenia stałoby się pismem uzupełniającym kompletny z punktu widzenia wymogów formalnych wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA z dnia: 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OZ 375/09, 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1240/11; 3 marca 2016 r., sygn. akt I FZ 33/16 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 212-213).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.