Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Towarzystwa Przyrodniczego im. [...] z siedzibą w K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1198/14, o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi [...] Towarzystwa Przyrodniczego im. [...] z siedzibą w K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1198/14, Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał [...] Towarzystwo Przyrodnicze im. [...] z siedzibą w K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 18 marca 2014 r., w kwocie 100 zł. Zarządzenie wydane zostało na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193., dalej "rozporządzenie").

Towarzystwo złożyło zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że w niniejszej sprawie reprezentuje interes społeczny, jakim jest ochrona przyrody. Ponadto wskazano na słabą kondycję finansową Towarzystwa. Wraz z zażaleniem złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 214 § 1, art. 220 § 1 i art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.

Pismem o którym mowa w wymienionych przepisach jest między innymi skarga (art.230 § 2 p.p.s.a.). Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia powołanego w podstawie prawnej zaskarżonego zarządzenia, wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Niewątpliwie zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania jest postanowieniem, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wpisów. Prawidłowo zatem skierowano do skarżącego wezwanie o uiszczenie wpisu w określonej wysokości.

Z zażalenia nie wynika, aby wysokość wpisu była kwestionowana. Wręcz przeciwnie, strona zadeklarowała gotowość uiszczenia wpisu, ale w wysokości 50 zł., wnosząc jednocześnie o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Skoro skarżący złożył zażalenie na zarządzenie w przedmiocie wpisu to podlegało ono rozpoznaniu niezależnie od wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Zaznaczyć jednak trzeba, że kwestia przyznania prawa pomocy, nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości wydanego już zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że w sytuacji gdy strona - już po doręczeniu jej wezwania Przewodniczącego do uiszczenia należnej opłaty, ale przed upływem terminu wynikającego z art. 220 § 1 lub 2 p.p.s.a. – złoży wniosek o zwolnienie od kosztów, wówczas to wezwanie traci aktualność i w przypadku gdyby nastąpiła odmowa zwolnienia od kosztów, wezwanie do uiszczenia należnej opłaty powinno być powtórzone (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 859).

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 i art.198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.