Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. L. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 28 maja 2021 r. Tym samym, zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "P.p.s.a."), termin do wniesienia skargi upłynął w przedmiotowej sprawie z końcem dnia 28 czerwca 2021 r. (z uwagi na treść art. 83 § 2 P.p.s.a.). Skarga została natomiast wniesiona poprzez jej nadanie w placówce pocztowej 6 lipca 2021 r., tak więc po terminie. Z tego względu Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., odrzucił skargę A. L., jako spóźnioną.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że termin do wniesienia skargi został przez niego zachowany. Jednocześnie podniósł, że nieznaczne uchybienie terminu, zwłaszcza przez osobę, która nie ma wykształcenia prawniczego, nie powinno skutkować odrzuceniem skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do treści art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. konsekwencją uchybienia terminu do wniesienia skargi jest jej odrzucenie, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, wobec wniesienia skargi po zakreślonym dla tej czynności terminie, Sąd I instancji zasadnie postanowił o jej odrzuceniu. Poza sporem pozostaje, że zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu 28 maja 2021 r. oraz że trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upływał 28 czerwca 2021 r. Nie ulega również wątpliwości, że skarga została nadana w urzędzie pocztowym 6 lipca 2021 r., zatem z uchybieniem terminu.
Zauważyć wypada, że zarówno Sąd I instancji, jaki i Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości uwzględnienia podniesionej w zażaleniu argumentacji, bowiem wskazane tam okoliczności pozostawały bez wpływu na ocenę zasadności zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Omawiany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, zatem Sąd I instancji zobowiązany był do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.
