Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. T. kwotę 200 (dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Dnia [...] lutego 2015 r. na drodze krajowej nr [...] (dopuszczalny nacisk na oś 10 t) zatrzymano do kontroli pojazd marki D. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...] kierowany przez S. S. Zatrzymanym do kontroli pojazdem w imieniu J. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. J. T. (dalej: "skarżący" lub "Przedsiębiorca") przewożono nawóz sztuczny pakowany w tzw. BIG BAGI (ładunek podzielny). Kontrolowany kierowca oświadczył, że był obecny przy załadunku przewożonego towaru. W toku kontroli w zalegalizowanym miejscu pomiarowym dokonano ważenia pojazdu przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych, stwierdzając, że nacisk pojedynczej osi napędowej po odjęciu błędów wyniósł 11,2 t i przekraczał o 1,2 t dopuszczalną wartość (przekroczenie o 12%). Na podstawie uzyskanych wyników pomiarów ustalono, że na przejazd pojazdem nienormatywnym wymagane było zezwolenie kategorii IV, którego kierowca nie okazał. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z [...] lutego 2015 r.

Z uwagi na stwierdzone powyżej naruszenie W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nałożył na J. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. J. T. karę pieniężną w kwocie 5.000 zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Przedsiębiorca pismem z [...] kwietnia 2015 r. złożył odwołanie, w którym podniósł, że WITD błędnie zakwalifikował przewożony ładunek, nie zaliczając go do ładunku sypkiego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: "GITD") decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137), dalej: "p.r.d.", art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 260), dalej: "u.d.p.", po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: "WITD") z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], o nałożeniu na J. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. J. T. kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoją decyzję, GITD objaśnił zasady udzielania zezwoleń na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ odnotował także, że miejsce ważenia, na którym dokonano pomiarów, legitymowało się protokołem pomiaru pochylenia terenu, a wagi SAW C10/II wykorzystane do ważenia posiadały ważne świadectwa legalizacji ponownej. Zdaniem GITD zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlał ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny, a z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ wyjaśnił przy tym, że w myśl przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazdem nienormatywnym z wyjątkiem pojazdów posiadających zezwolenia kategorii I lub II nie można przewozić ładunku podzielnego, a naruszenie tego zakazu nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. GITD stwierdził, że rozpatrując sprawę, nie dopatrzył się przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego, a strona nie dostarczyła dowodów, w których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Organ wyjaśnił przy tym, że w jego ocenie ładunkiem sypkim jest materiał, który przewożony luzem wykazuje zdolność do przesypywania się, a jego poszczególne cząsteczki nie są ze sobą powiązane w sposób trwały i wykazują cechy ciała stałego. GITD zaznaczył, że przewożonego ładunku nie można uznać za ładunek sypki, gdyż zapakowany w BIG-BAGi ładunek nie miał zdolności przesypywania się po kontrolowanym pojeździe.

Organ odwoławczy podkreślił, że podmiot wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku, a zgodnie z art. 61 p.r.d. ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę, przy czym ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę. GITD podniósł, że już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia, a przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Zdaniem organu, jeśli przewoźnik ma trudności rozmieszczeniem ładunku w sposób, który nie będzie powodował przekroczenie nacisków osi, powinien on rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru, gdyż normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają charakter bezwzględnie obowiązujący.

W uzasadnieniu wydanej decyzji GITD wyjaśnił, że odpowiedzialność podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym, jest odpowiedzialnością dodatkową i niezależną od odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przejazd, w związku z czym nie ma możliwości uniknięcia odpowiedzialności z tytułu przejazdu bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym przez przeniesienie jej na załadowcę, co nie wyklucza możliwości wszczęcia dodatkowego postępowania i nałożenia kary pieniężnej również na ten podmiot. Organ wskazał także, że fakt nieprzekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów nie ma znaczenia dla oceny stanu faktycznego, gdyż kara została nałożona za stwierdzone naruszenia norm dotyczących dopuszczalnych nacisków osi, które jest odrębną kategorią prawną naruszeń, niezależną od dopuszczalnej masy całkowitej, gdyż możliwe jest przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu przy jednoczesnym nieprzekroczeniu tej masy.

Na wskazane powyżej orzeczenie GITD z dnia [...] maja 2015 r. J. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającą je decyzją WITD oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art 77 i art. 80 k.p.a. przez niezebranie całego materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy, zeznań skarżącego oraz z opinii biegłego ds. transportu drogowego, nierozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów przewozowych, wyjaśnień kierowcy i wyjaśnień skarżącego, zdjęć odzwierciedlających sposób załadowania towaru, co zdaniem Przedsiębiorcy doprowadziło do dowolnej oceny tych dowodów i błędnych ustaleń faktycznych;

2) art. 140aa ust. 1-3 pkt 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. przez ich niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi Przedsiębiorca podniósł, że nie ponosi winy za stwierdzone naruszenie. Skarżący wskazał, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie miał wpływu na sposób ładowania towaru, gdyż czynności ładunkowe w myśl art. 43 Prawa przewozowego należą do załadowcy. Przedsiębiorca podkreślił przy tym, że masa kontrolowanego pojazdu po załadunku nie przekraczała dopuszczalnej masy całkowitej, waga ładunku nie przekraczała dopuszczalnej ładowności, a rozmieszczenie ładunku i zabezpieczenie go pasami transportowymi wykluczało jego przemieszczanie się. W tym stanie zdaniem skarżącego kierowca ani Przedsiębiorca nie mogli przewidzieć powstania naruszenia. Skarżący podkreślił przy tym, że zleceniodawca nie wymagał od niego wykonania transportu pojazdem niestandardowym. W ocenie Przedsiębiorcy powyższe oznaczało, że zarówno on, jak i kierowca dokonali należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem.

Ponadto skarżący podniósł, że przewożony przez niego ładunek w świetle Wytycznych nr 1 GITD z 6 kwietnia 2012 w sprawie wykładni pojęć "ładunku sypkiego" i "drewna" użytych na gruncie normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 222, poz. 1321) można było zakwalifikować jako ładunek sypki. Tym samym zdaniem skarżącego przekroczenie przez niego podczas przewozu wyłącznie dopuszczalnego nacisku na oś umożliwiało zastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2032/15, uznając, że zaskarżona decyzja narusza prawo uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Skarżący nie kwestionował, że w dniu kontroli nie posiadał zezwolenia kategorii VII.

Sąd podkreślił jednak, że w sytuacji, kiedy wysokość kary pieniężnej za przeładowanie pojazdu jest wprost zależna od wyniku ważenia, obowiązkiem organu jest zapewnić niebudzącą wątpliwości rzetelność ważenia, a następnie w decyzji wykazać prawidłowość poczynionych w tym względzie ustaleń przy pomocy dostępnych środków dowodowych, nie zaś wyłącznie przy pomocy perswazji.

Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że pomiaru pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika oraz trzyosiowej naczepy dokonano przy pomocy dwóch wag typu SAW 10C/II posiadających w chwili dokonywania kontroli ważne świadectwa legalizacji ponownej wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Ponadto z akt sprawy wynika także, iż procedura ważenia została przeprowadzona w miejscu do tego przeznaczonym i odpowiednio wypoziomowanym.

Sąd podniósł, że rozważenia w sprawie wymagało ustalenie, czy urządzenia pomiarowe (wagi) zostały wykorzystane w sposób zgodny z prawem. Ocenie przez Sąd tej okoliczności stanęła na przeszkodzie niekompletność materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Sąd zaznaczył, że w aktach administracyjnych brakowało podstawowych dokumentów, mających zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia kwestii poprawności przeprowadzonych w toku kontroli pomiarów. Chodziło o opracowaną przez producenta instrukcję użytkowania wag użytych do pomiarów w tej sprawie. Sąd stanął na stanowisku, iż każdy przyrząd kontrolny, aby jego wskazania mogły być uznane za rzeczywiste i prawdziwe, powinien być używany zgodnie ze wskazaniami producenta tych przyrządów kontrolnych, tj. instrukcją obsługi konkretnej wagi.

Sąd podkreślił, że w analizowanej sprawie nie wiadomo, czy dochowano warunków ważenia przewidzianych w instrukcji obsługi wag SAW 10C/II. Nie mogła tego ocenić strona, ani zweryfikować Sąd. Organ w decyzji nie poświęcił bowiem kwestii ważenia należytej uwagi. Nie opisał szczegółowo przeprowadzonej procedury i nie wykazał jej poprawności poprzez odniesienie do zapisów instrukcji użytkowania wag, którymi się posłużył.

W aktach znajdował się dokument pn. "Opis techniczny, Instrukcja obsługi" wagi SAW 10A/C. Organ nie wyjaśnił jednak dlaczego taka instrukcja znajduje się w aktach sprawy, w szczególności nie podał, czy odpowiada ona instrukcji obsługi właściwej dla wag SAW 10C/II, czy zapisy przedłożonej instrukcji pokrywają się/są tożsame z analogicznymi zapisami instrukcji dotyczącej wag SAW 10C/II, a przede wszystkim, czy taka odrębna instrukcja dla tych ostatnich istnieje. Nie podał przy tym, czy uważa ten dokument - określający zakres pomiarów, których można dokonać przy użyciu wag SAW 10A/C - za odnoszący się również do wag typu SAW 10C/II, a jeżeli tak, to z czego to wynika. Tymczasem rozróżnienie tych dwóch rodzajów wag oznaczałoby ich różne zastosowanie, względnie organ winien wykazać, że wagi te mają takie same zastosowanie. Organ odwoławczy tego nie uczynił. Sąd uznał, że jest to okoliczność istotna dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, gdyż decyduje o zakresie odpowiedzialności przewoźnika (por. co do tego również wyroki NSA: z 4 czerwca 2014 r. II GSK 569/13 i 24 czerwca 2014 r. II GSK 651/13).

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności uniemożliwiały więc skontrolowanie prawidłowości warunków ważenia, a zarazem ocenę legalności uzyskanych w ten sposób jego wyników.

Sąd wskazał także, że w aktach sprawy powinno znaleźć się świadectwo homologacji wag użytych do pomiarów. Dopiero wówczas możliwe będzie przesądzenie, czy przy użyciu tych wag (w konfiguracji dwóch wag) można mierzyć naciski osi, tak jak uczyniono to w niniejszej sprawie.

Sąd zaznaczył, że protokół kontroli ma walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Niewątpliwie nie jest to jednak jedyny dowód, który należy przeprowadzić w postępowaniu w sprawie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Okoliczności wynikających z protokołu nie można przyjmować bezkrytycznie, bez odwoływania się do sposobu dokonania ustaleń z protokołu tego wynikających.

Powyższe oznacza, że organy ustalając stan faktycznoprawny sprawy nie dochowały standardów prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wynikających z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W świetle tych przepisów organ administracji stojąc na straży praworządności obowiązany był podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; nadto winien swoje ustalenia wyczerpująco przedstawić w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając przy tym sposób ich subsumcji pod zastosowaną normę prawa (por. również treść art. 107 § 3 k.p.a. na temat zawartości uzasadnienia decyzji administracyjnej - faktycznego i prawnego). Sąd nie może zastąpić organu administracyjnego w wykonaniu tego obowiązku, a to w myśl zasady, że nie czyni własnych ustaleń w sprawie, tylko ocenia zaskarżony akt pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka ocena możliwa jest jednak tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych i odniesienia się do wszystkich kwestii materialnoprawnych istotnych dla oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa wymienionych w decyzji jako podstawa prawna podjętego rozstrzygnięcia.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że zachodzi potrzeba ponownej oceny wyników ważenia uzyskanych przy użyciu wag do pomiarów statycznych opisanych w protokole kontroli. Organ nie wyjaśnił więc sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie ww. przepisów postępowania mogło zaś mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę po wyroku WSA, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137), dalej: "p.r.d.", art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 260), dalej: "u.d.p.", po rozpatrzeniu odwołania od decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], o nałożeniu na J. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. J. T. kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł – ponownie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji GITD wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż w sprawie doszło do przejazdu pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej bez wymaganego zezwolenia. Powyższe zdaniem organu zostało ustalone w toku postępowania przed organem I instancji.

W toku kontroli w zalegalizowanym miejscu pomiarowym dokonano ważenia pojazdu przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych, stwierdzając, że nacisk pojedynczej osi napędowej po odjęciu błędów wyniósł 11,2 t i przekraczał o 1,2 t dopuszczalną wartość (przekroczenie o 12%). Na podstawie uzyskanych wyników pomiarów ustalono, że na przejazd pojazdem nienormatywnym wymagane było zezwolenie kategorii IV, którego kierowca nie okazał. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r.

Ważenia dokonano przy użyciu wag SAW 10C zatem prawidłową instrukcją obsługi jest dołączona do akt instrukcja dla wag SAW 10A/C. Należy ją stosować zarówno do wag SAW 10C, jak i do innych wag tego typu, zaś nowsza wersja instrukcji wag SAW 10C/II dotyczy także starszych typów wag tj. SAW10A i SAW10C. Zapisy obu instrukcji są tożsame.

Organ odwoławczy podał także, iż nie posiada świadectwa homologacji przedmiotowej wagi SAW 10C, a zatem nie ma możliwości dołączenia jej do akt niniejszej sprawy.

Organ wskazał także, że wagi nie musiały być połączone kablem ponieważ nacisk osi stanowił sumę nacisków kół.

W tej sytuacji organ uznał, że ważenie przeprowadzono w sposób prawidłowy zaś jego wynik potwierdził fakt nienormatywności kontrolowanego pojazdu, co wiązało się z koniecznością nałożenia stosownej kary.

Na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. T.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji WITD, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

- art. 7, art 77 i art. 80 k.p.a. przez niezebranie całego materiału dowodowego, nierozpatrzenie zgromadzonych dowodów, co zdaniem Przedsiębiorcy doprowadziło do dowolnej oceny tych dowodów i błędnych ustaleń faktycznych;

- art. 140aa ust. 1-3 pkt 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. przez ich niewłaściwe zastosowanie.

- Traktatu Ateńskiego z 16 kwietnia 2003 r. oraz dyrektywy Rady WE nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. poprzez jej niezastosowanie w sytuacji, gdy przepisy europejskie ustaliły dopuszczalny nacisk osi na poziomie 11,5 tony.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa ponieważ w toku postępowania ważenie samochodu zostało przeprowadzone niewłaściwie co miało wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do bezzasadnego wymierzenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Skarżący podkreślił, że organ nie przedstawił homologacji użytych wag oraz podał, że ważenia dokonano bez połączenia wag kablem co jest sprzeczne z zaleceniami producenta.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 153 p.p.s.a. organ, którego działanie (decyzja) było już przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Sądu.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie zastosował się w pełni do wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 14 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2032/15.

W wyroku tym Sąd jednoznacznie wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ powinien zostać uzupełniony o świadectwo homologacji wag użytych do pomiarów. Dopiero wówczas możliwe będzie przesądzenie, czy przy użyciu tych wag (w konfiguracji dwóch wag) można mierzyć naciski osi, tak jak uczyniono to w niniejszej sprawie.

W toku postępowania po wyroku WSA organ nie wykonał tego zalecenia podając jedynie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż świadectwa homologacji wag nie posiada zatem nie ma możliwości dołączenia go do akt sprawy.

Powyższe stanowisko organu świadczy zdaniem Sądu o nierespektowaniu dyspozycji art. 153 p.p.s.a. i stanowi naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Dodatkowo należy wskazać, że organ centralny podał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że użyte do pomiaru wagi nie były połączone kablem, a ustalenie wyniku pomiaru polegało na zsumowaniu wartości odczytanej przy poszczególnych kołach osi.

W tej sytuacji trzeba wskazać, że z instrukcji dla wagi SAW 10A/C (pkt. 2.2.2.) wynika, że gdy połączy się obie wagi kablem będzie możliwe odczytanie obciążenia osi.

Organ w uzasadnieniu decyzji nie wskazał czym spowodowana była okoliczność, że wagi nie zostały połączone, co doprowadziłoby do uzyskania jednego odczytu wskazującego na obciążenie całej osi.

Powyższe oznacza, że organ ustalając stan faktycznoprawny sprawy ponownie nie dochował standardów prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wynikających z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W świetle tych przepisów organ administracji stojąc na straży praworządności obowiązany był podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; nadto winien swoje ustalenia wyczerpująco przedstawić w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając przy tym sposób ich subsumcji pod zastosowaną normę prawa (por. również treść art. 107 § 3 k.p.a. na temat zawartości uzasadnienia decyzji administracyjnej - faktycznego i prawnego).

W tych okolicznościach Sąd uznał, że zachodzi potrzeba ponownej oceny wyników ważenia uzyskanych przy użyciu wag do pomiarów statycznych opisanych w protokole kontroli. Organ nie wyjaśnił więc sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie ww. przepisów postępowania mogło zaś mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd pragnie podkreślić, że organ nie wykonał zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2032/15 odnośnie konieczności przedstawienia świadectw homologacji wag. Kwestia ta nie została pozostawiona organowi administracji do swobodnego uznania lecz stanowiła zobowiązanie do uzupełnienia materiału dowodowego. Tylko bowiem wynik ważenia za pomocą urządzeń mających prawidłową homologację może być uznany za wiarygodny. Okoliczność ta została także podniesiona w skardze przez zainteresowanego.

Powyższe, uchybienia zdaniem Sądu, jednoznacznie potwierdza, iż organ w niniejszej sprawie nie przeprowadził postępowania dowodowego odpowiadającego wymogom zawartym w przepisach postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, w szczególności art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. i art. 153 ppsa, nakładających na organy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz zastosowanie się do wskazań zawartych w orzeczeniu sądu administracyjnego. Dopiero realizacja tych wymogów, może doprowadzić do wydania decyzji zgodnej z prawem.

Z powyższych względów, Sąd doszedł do wniosku, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, w sposób który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę Organ będzie zobowiązany przeprowadzić postępowanie zgodnie ze wskazaniami Sądu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.