Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. spółki z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 745/16 w sprawie ze skargi A. P. spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 13 września 2016 r. nr ... w przedmiocie konieczności rekultywacji gruntów oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 745/16 oddalił skargę A. P. spółki z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z 13 września 2016 r. nr ... utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z 3 sierpnia 2016 roku nr ..., wydaną na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm., dalej uogrl), stwierdzającą konieczność rekultywacji gruntów położonych na terenie obrębu ewidencyjnego miasto S. gmina S. na działkach Nr ... i Nr ... oraz części działek nr ... i nr ... oraz ustalającą rolny kierunek rekultywacji w/w działek.

Skarżąca spółka wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego :

- art. 4 pkt 18 uogrl poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że rekultywacja gruntu winna polegać także na konieczności odbudowywania 6-metrowego "dodatkowego pasa ochronnego" co prowadzić będzie do uniemożliwienia właścicielom rekultywowanych gruntów prawidłowego, rolnego użytkowania odbudowanego pasa po zakończeniu eksploatacji, przez co - niezgodnie z celem rekultywacji - właściwości użytkowe tych działek ulegną znacznemu ograniczeniu w sytuacji, gdy brak jest przesłanek świadczących o konieczności odbudowania pasa ochronnego przy działce nr ... o szerokości 12 m,

- art. 22 ust. 2 w zw. z art. 22 ust. 1 uogrl poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że kompetencje Starosty G. sprowadzają się wyłącznie do akceptacji warunków prowadzenia; rekultywacji określonych przez strony postępowania, podczas gdy ustawodawca, nadając organom administracji uprawnienia władcze, upoważnił je do wskazania prawidłowego sposobu realizacji rekultywacji i osiągnięcie celu, jaki wiąże się z rekultywacją gruntu poprzez nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg;

- art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej Kpa) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że stanowisko innych organów - Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. oraz Burmistrza m. S. wyrażone w wydanych przez nich opiniach są wiążące dla organu administracji I instancji, podczas gdy opinie nie są wiążące i Starosta G. w ramach przyznanych mu władczych kompetencji ma prawo do określenia kierunku rekultywacji z uwzględnieniem jego prawidłowego sposobu i celu.

Natomiast jako naruszony przepisu postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy wskazano art. 141 § 4 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa) poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stanu faktycznego, ustalonego przez ograny administracji bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, którego skutkiem było niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skarg oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.

Pierwszy, a zarazem kluczowy zarzut skargi kasacyjnej jest chybiony. Kwestia określenia szerokości pasa ochronnego w żadnym razie nie może być oceniana, w okolicznościach niniejszej sprawy, jako niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji art. 4 pkt 18 uogrl. Przepis ten zawiera ustawową definicję rekultywacji mówiąc, że przez rekultywację rozumie się "przywrócenie zdegradowanym lub zdewastowanym gruntom wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleby, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg.". Ustawowa definicja rekultywacji gruntów ma nie tyle charakter instrumentalny, co celowościowy - wskazuje kierunek, do którego należy zmierzać, nie określając działań do tych celów prowadzących. Jest to cecha wyróżniająca ustawową definicję rekultywacji gruntów, mającą służyć celom ustawy. Nie sposób zarzucić zatem niewłaściwe zastosowanie tego przepisu wskutek zaakceptowania określonej szerokości pasa ochronnego, skoro taki kierunek rekultywacji został zaproponowany początkowo przez samą skarżącą spółkę i został zaakceptowany przez organy opiniujące jej projekt w ramach współdziałania administracyjnego. Co istotne to okoliczność, że projekt rekultywacji wyrobiska zawiera zalecenia, aby po rekultywacji wyrobisko nie kolidowało z interesami zarówno właścicieli wyrobiska, jak i otaczającym gruntem rolnym, a także spełniało wymogi środowiska. Nie sposób więc podzielić powyższy zarzut skargi kasacyjnej

Drugi z zarzutów, z uwagi na jego błędne sformułowanie, wymyka się natomiast spod kontroli instancyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że wynikający z art. 176 Ppsa obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych, wymaga dokładnego określenia przepisu oznaczonego numerem artykułu, paragrafu, ustępu, który - zdaniem skarżącego - został naruszony orzeczeniem Sądu, a nadto wskazania na czym to naruszenie polegało. Zarzut dotyczący naruszenia art. 22 ust. 1 wymogu tego nie spełnia. Ustęp 1 art. 22 cyt. ustawy składa się z czterech punktów, które wskazują co powinna określać decyzja wydana w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów. Z punktu 1 wynika dla organów obowiązek określenia stopnia ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów. Punkt 2 zawiera obowiązek wskazania w decyzji osoby zobowiązanej do wykonania rekultywacji gruntów. Punkt 3 zobowiązuje organ administracji do "określenia kierunku i terminu wykonania rekultywacji gruntów". Niewskazanie tak w petitum skargi kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu właściwego punktu ust. 1 art. 22 cytowanej ustawy powoduje, że tylko z tego względu tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Również niezrozumiałe jest jego powiązanie z ust. 2 art. 22 uogrl. Jest to bowiem przepis kompetencyjny, upoważniający Starostę do wydawania decyzji w sprawach rekultywacji i zagospodarowania gruntów. Natomiast z akt sprawy wynika, że decyzja z 3 sierpnia 2016 r. wydana została przez właściwy organ czyli Starostę G..

Również zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że odpowiada ono wymaganiom stawianym w tym przepisie, tj. zawarto w nim przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia tym samym ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżony wyrok.

Przyznać należy natomiast rację skarżącej spółce, że Sąd I instancji błędnie w świetle art. 106 § 1 Kpa uznał, że stanowisko innych organów tj. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. oraz Burmistrza m. S. wyrażone w wydanych przez nich opiniach są wiążące dla organu administracji. Jednak uchybienie to nie miało żadnego wpływu na samą prawidłowość rozstrzygnięcia, skoro Sąd I instancji wskazał, że decyzja uwzględnia zarówno interes właścicieli wyrobiska, jak i gruntem przyległy, a także spełniało wymogi środowiska.

W tym stanie rzeczy podstawy kasacyjne są niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.

Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.