II SAB/Po 61/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-05-28	
Data wpływu	2025-03-05	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Jakub Zieliński /przewodniczący/
Robert Talaga
Wiesława Batorowicz /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Sygn. powiązane	III OSK 1888/25	
Skarżony organ	Dyrektor Zakładu Karnego	
Treść wyniku	Zobowiązano do dokonania czynności	
Sentencja
Dnia 28 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Zakładu Karnego do udostępnienia informacji publicznej w oparciu o wniosek skarżącego z dnia 30 grudnia 2024 r., zarejestrowany pod numerem [...], w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Dyrektor Zakładu Karnego dopuścił się bezczynności; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie.	
Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga G. K. (zwanego dalej "wnioskodawcą" lub "skarżącym") na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego (zwanego dalej "Dyrektorem ZK" lub "organem"). Sprawa dotyczy dostępu do informacji publicznej. Zaskarżona bezczynność miała powstać w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie powołane poniżej orzeczenia sądowe są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: publ. baza CBOSA, chyba że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia.

Dnia 30 grudnia 2024 r. do Dyrektora ZK wpłynął wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawca poprosił o udostępnienie jemu zarządzeń określających przedmioty za niedozwolone we [...] Zakładzie Karnym, sposób przechowywania tych przedmiotów, prewencyjnego używania środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek zakładanych na ręce wobec osób pozbawionych wolności. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. Dyrektor ZK powiadomił wnioskodawcę, że ww. zarządzenia nie mają charakteru informacji publicznej. Obydwa dokumenty mają charakter dokumentacji wewnętrznej w Zakładzie Karnym we [...]. Nie są one skierowane na zewnątrz, określają zasady wyłącznie na potrzeby działalności jednostki penitencjarnej, postępowanie funkcjonariuszy w określonych sytuacjach.

Skarżący, działając samodzielnie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora ZK. Skarżący nie zgodził się z organem co do tego, że ww. zarządzenia nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. Te dokumenty dotyczą wykonywania wobec więźniów zadań publicznych w zakresie spraw penitencjarnych, dlatego stanowią informację publiczną. Wnioskowane dokumenty nie są nigdzie udostępnione, a skarżący ma prawo zaznajomić się z ich treścią. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która to z kolei miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie Dyrektora ZK do udostępnienia informacji publicznej, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, zasądzenie grzywny albo sumy pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZK wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że skarżący ma wybitną wiedzę z zakresu dostępu do informacji publicznej. Jest on stroną w kilkudziesięciu postępowaniach sądowoadministracyjnych, w których żąda udostępnienia podobnych informacji. Zarządzenia, z jakimi skarżący chciał się zapoznać nie stanowią informacji publicznej, co wyjaśniono skarżącemu w piśmie z dnia 8 stycznia 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga tylko częściowo zasługiwała na uwzględnienie. W pozostałym zakresie należało ją oddalić.

Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania". Niewątpliwie wniesiona skarga dotyczy bezczynności Dyrektora ZK w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2025 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 28 maja 2025 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje bezczynność oraz przewlekłość prowadzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. w związku z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej "u.d.i.p."). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd z urzędu powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, które mają wpływ na ocenę trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia, a także bezczynności, nawet jeśli nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą.

Podkreślenia wymaga legitymacja skarżącego do wniesienia skargi na bezczynność organu. Jest ona wywodzona z art. 21 u.d.i.p., w której wskazuje się, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Należy zatem uznać, że skarga na bezczynność Dyrektora ZK mogła zostać wniesiona i podlegała rozpoznaniu przez tut. Sąd.

Należy zacząć od tego, że Dyrektor ZK jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z faktu realizowania przez niego zadań publicznych korzystając przy tym z majątku publicznego przeznaczonego na te cele. To z kolei wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Go 78/24). Przede wszystkim należy zaznaczyć fakt, że Dyrektor ZK w myśl art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1869 z późn. zm., zwanej dalej "u.s.w.") wykonuje zadania w zakresie kierowania zakładem karnym, a także wykonuje zadania związane z wykonywaniem wyroków sądów karnych. Sposób wykonania zadań publicznych oraz gospodarowanie mieniem publicznym dotyczy skuteczności działania podmiotu prawa działającego w imieniu państwa na rzecz dobra wspólnego. Nie więc wątpliwości, że Dyrektor ZK jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Katalog obszarów, które szczególnie podlegają jawności w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej został określony w art. 6 ust. 1 pkt 1-5. I tak, należy wspomnieć prawo do informacji publicznej o przedmiocie działalności i kompetencjach organu, majątku jakim dysponuje, treści dokumentów publicznych, w szczególności decyzji i innych rozstrzygnięć. Skoro te dane stanowią informację publiczną, a Dyrektor ZK jest w ich posiadaniu, ma on publicznoprawny obowiązek udostępnić je na zasadach określonych w ww. ustawie.

Konstytucyjną zasadą jest jawność życia publicznego oraz dostęp do informacji publicznej. Oznacza to, że każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne, gospodaruje majątkiem publicznym ma obowiązek udostępnić informację publiczną, o ile ją posiada. Podmiot nie może przecież udostępnić informacji, której nie posiada. W tej sytuacji podmiot taki musi jednak powiadomić o tym wnioskodawcę, a to zwalnia taki podmiot z obowiązku rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W niniejszej sprawie skarżący zarzucił bezczynność Dyrektorowi ZK w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 30 grudnia 2024 r. o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie wnioskodawcy zarządzeń Dyrektora ZK w sprawie uznania przedmiotów za niedozwolone oraz zarządzenia Dyrektora ZK w sprawie prewencyjnego używania środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek zakładanych na ręce wobec osób pozbawionych wolności. Dyrektor ZK podniósł w odpowiedzi na tenże wniosek, że oczekiwane informacje nie mają charakteru publicznego i nie podlegają udostępnieniu. Jest to błędny wniosek organu.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej obejmuje prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, jak i działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w tym prawo to obejmuje dostęp do dokumentów.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1975/18). Z kolei przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, zaliczając do nich m.in.: informacje o organach władzy publicznej i osobach sprawujących w nich funkcję i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.); informacje o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), czy też informacje o danych publicznych, w tym o treści i postaci dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.).

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, należało stwierdzić, że informacja, o którą wnosił skarżący, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p.

Wnioskowana przez skarżącego informacja związana jest z działalnością (funkcjonowaniem) organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., jakim jest Dyrektor ZK, ponieważ odnosi się do wykonywanych w podległej dyrektorowi jednostce zadań Służby Więziennej i sposobu ich realizowania. W myśl art. 13 ust. 3 u.s.w., dyrektor zakładu karnego ma prawo wydawać zarządzenia, wytyczne oraz instrukcje. Tworzy zatem dokumenty publiczne w postaci aktów wewnętrznie obowiązujących w zakładzie prawa publicznego, jakim jest przecież zakład karny. Pierwsze z wnioskowanych zarządzeń, reguluje kwestie przedmiotów niedozwolonych. Drugie natomiast zarządzenie reguluje kwestie prewencyjnego użycia środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek zakładanych na ręce wobec osób pozbawionych wolności.

Okoliczność, że dany dokument ma charakter ograniczony do terenu działania zakładu karnego nie świadczy o tym, że dokument ten ma charakter dokumentu wewnętrznego i nie odnosi się do uprawnień innych podmiotów niż organ i podległa mu struktura administracyjna. Taka treść dokumentu nie została przez organ wykazana.

Tytuły obu zarządzeń, które organ określa mianem aktów wewnętrznych, wskazują, że dotyczą one nie tylko sposobu realizowania zadań służbowych przez funkcjonariuszy w Zakładzie Karnym we [...]. Uznanie przedmiotów za niedozwolone i prewencyjne używanie środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek zakładanych na ręce wobec osób pozbawionych wolności mają związek z sytuacją i uprawnieniami osadzonych. Już samo określenie "...kajdanek zakładanych na ręce wobec osób pozbawionych wolności..." wskazuje na warunki stosowania tego środka przymusu bezpośredniego w odniesieniu do osób spoza struktury administracji więziennej. Kwestia prewencyjnego używania środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek zakładanych na ręce podlega regulacji w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 383), a kwestia przedmiotów posiadanych przez osadzonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 706 z późn. zm., zwanej dalej "k.k.w.") oraz rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2022 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. z 2022 r. poz. 2847).

Definicja przedmiotów niedozwolonych została określona w art. 242 § 16 k.k.w. Szczególnie należy spojrzeć na pkt 2 powołanego przepisu, gdyż są to również przedmioty, które mogą utrudniać realizację ustalonego porządku wewnętrznego obowiązującego w zakładzie karnym lub areszcie śledczym. Skoro ustawodawca wskazuje na ustalony wewnętrzny porządek zakładu karnego, to wespół z kompetencją dyrektora zakładu karnego z art. 13 ust. 3 u.s.w., należy wyprowadzić wniosek, że te informacje mają charakter publiczny. Więzień musi mieć świadomość tego, co może posiadać w celi, a czego nie w myśl porządku w konkretnym zakładzie karnym.

Przedmiotowe zarządzenia odnoszą się nie tylko do wewnętrznego funkcjonowania organu administracji, lecz także jego relacji z osobą administrowaną, tym samym mają one charakter zewnętrzny i stanowią informację publiczną. Zważyć przy tym należy, że przedmiotowe zarządzenia odnoszą się do zagadnień mających istotne znaczenie dla praw i obowiązków osadzonych, dają bowiem podstawy do formułowania twierdzeń ocennych co do legalności działania organu, czy to w zakresie przedmiotów niedozwolonych, czy też w zakresie prewencyjnego stosowania środków przymusu.

W orzecznictwie wyrażano stanowisko, że wewnętrzny charakter dokumentu nie przesądza automatycznie o tym, że nie stanowi on informacji publicznej. W przypadku aktów wewnętrznych decydujące znaczenie ma nie tylko ich forma, lecz również treść, co łącznie rozstrzyga o tym, czy dotyczą one, czy też nie, kwestii wskazanych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia: 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Gd 113/20, 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Gd 31/24).

Organ nie wykazał, by za utajnieniem treści żądanych przez skarżącego dokumentów przemawiały względy bezpieczeństwa we [...] Zakładzie Karnym. Przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Wskazać przy tym należy, że taka ocena dokumentu zawierającego informację publiczną, w świetle normy art. 16 ust. 1 u.d.i.p., uzasadnia wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji i organ nie może ograniczyć się do poinformowania wnioskodawcy pismem o swoim stanowisku.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należało, że organ pozostaje w bezczynności, ponieważ w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek, w ustawowym terminie 14 dni nie udostępnił wnioskodawcy żądanej informacji, sądząc, że nie jest to informacja publiczna, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. O zaistnieniu stanu bezczynności Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Z uwagi na to, że do dnia wyrokowania przez tut. Sąd Dyrektor ZK nie udostępnił oczekiwanej informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał Dyrektora ZK do udostępnienia informacji publicznej w oparciu o złożony przez skarżącego wniosek w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I sentencji wyroku).

Pomimo stwierdzenia, że Dyrektor ZK dopuścił się bezczynności, nie sposób uznać, że ta bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III sentencji wyroku). Nie można mówić o rażącym naruszeniu przepisów prawa, gdyż za takie należy uznać świadome, celowe i uporczywe lekceważenie wnioskodawcy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. to naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Ponadto odmienny pogląd w zakresie interpretacji przepisów prawa, do którego uprawniony jest każdy podmiot stosujący prawo nie przesądza o rażącym naruszeniu prawa.

Przekroczenie musi być zatem bardzo znaczne i wskazywać na złą wolę organu lub powodować jakieś wyjątkowo dolegliwe dla strony skutki. "Rażącym naruszeniem prawa jest taka wadliwość, którą cechuje szczególnie duży ciężar gatunkowy. Ma ona miejsce, gdy brak jest oczywistego podejmowania czynności lub gdy dochodzi do oczywistego lekceważenia wniosków strony. Taka sytuacja występuje też, gdy organ jawnie wykazuje brak chęci załatwienia sprawy lub gdy ewidentnie nie stosuje się do przepisów." (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1589/20). Na gruncie niniejszej sprawy nie da się wyprowadzić wniosku, że Dyrektor ZK działał w sposób lekceważący wobec obowiązku prawnego w postaci rozpoznania wniosku skarżącego w terminie ustawowym. Działanie organu nie nosiło również cech celowego unikania załatwienia sprawy. Dyrektor ZK niewątpliwie wiedział o obowiązku wynikającym z art. 1 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Udzielił odpowiedzi w terminie ustawowym, jednakże błędnie uznał, że istota tego wniosku nie jest informacją publiczną. Błąd, jaki popełnił Dyrektor ZK musi skutkować wydaniem wyroku korzystnego w tym zakresie dla skarżącego. Nie przesądza to jednak o rażącym naruszeniu prawa. Warto dodać, co podniósł Dyrektor ZK w odpowiedzi na skargę, że skarżący jest osobą znakomicie zorientowaną na uprawnienia, jakie wynikają dla niego z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd ma świadomość szczególnej aktywności skarżącego w odniesieniu do wielu zakładów karnych w całym kraju, co mogłoby wskazywać na nadużywanie prawa dostępu do informacji publicznej. Tego nadużycia oczywiście nie można dostrzec w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący pierwszy raz zapytał Dyrektora ZK o zarządzenia odnoszące się także do jego osoby.

Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie wniosku skarżącego dotyczącego wymierzenia organowi grzywny (pkt IV sentencji wyroku). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.: "Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6". Wskazany przepis ma charakter uznaniowy. Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że brak charakteru rażącego bezczynności nie uzasadnia wymierzenia organowi grzywny. Grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a jest środkiem dyscyplinująco-represyjnym o charakterze dodatkowym, który powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić go należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi zaprzeczenie zasady demokratycznego państwa prawnego, a jednocześnie nadal pozostaje obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20). Poza tym, skoro powołany przepis ma charakter uznaniowy, to skarżący powinien należycie umotywować, po pierwsze, nałożenie takiej grzywny, a po drugie, jej wysokość. Tutaj zabrakło właściwego działania skarżącego. Brak oczekiwanego rozstrzygnięcia nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa, a to oznacza, że nie można z tego wywodzić podstawy do dodatkowego ukarania organu.

Skoro orzeczona bezczynność nie miała charakteru rażącego, represjonowanie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzez wymierzenie jemu grzywny nie jest celowe. Stanowiłoby to zaprzeczenie istoty tej instytucji. Okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają wymierzenia grzywny.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasadzenie kosztów postepowania, wskazać należy, że skarżący nie ponosił kosztów sądowych, gdyż był od nich zwolniony na mocy postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 marca 2025 r. o sygn. akt II SPP/Po 29/25.