Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant asystent Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. K. i P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 809/10 w sprawie ze skargi U. K. i P. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o nakazie rozbiórki budowli oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 809/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę U.K. i P.K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2010r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o nakazie rozbiórki budowli.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koninie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie art. 155 w zw. z art. 154 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, dalej jako "k.p.a.") odmówił zmiany decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002r. (Nr PINB [...]) nakazującej U. i P. K. rozbiórkę budynku gospodarczego położonego na działce o numerze ewidencyjnym A w miejscowości Dobroszyc, gmina Rychwał. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że w sprawie przedmiotowego obiektu Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2010r. sygn. II OSK 337/09 wyraził pogląd, iż dopuszczalna jest możliwość zmiany decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie zrealizowanego obiektu w trybie art. 155 k.p.a. W związku z brzmieniem przepisu art. 155 k.p.a. zwrócono się o przedłożenie zgody wszystkich stron postępowania na zmianę kwestionowanej decyzji. Strony postępowania M. i K. W. w piśmie z dnia 24 maja 2010 r. nie wyrazili zgody na uchylenie lub zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. nakazującej inwestorowi rozbiórkę budynku gospodarczego. Zatem w ocenie organu należy uznać, iż brak jest koniecznej przesłanki do wdrożenia procedury zbadania możliwości legalizacji wybudowanego obiektu.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli U. i P.K. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucili naruszenie art. 107 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy przyjętego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącym poznanie rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia. Odwołujący się zakwestionowali, że organ przyznał państwu W. przymiot strony w postępowaniu administracyjnym.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, a jego decyzja nie narusza prawa. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem decyzja nakazująca rozbiórkę jest decyzją, na mocy której strona nabyła prawo, dlatego że konkretyzuje stan prawny obiektu. Organ zaznaczył, że tak rozumiane prawo nabyli nie tylko inwestorzy samowolnie pobudowanego obiektu położonego w Dąbroszynie, lecz także pozostałe osoby mające przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. Jak to wynika z rozdzielnika w/w decyzji stronami tego postępowania byli także M. i K. W. Organ odwoławczy wskazał, iż w związku z tym organ I instancji, analizując przesłanki do zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a., wezwał wnioskodawców do przedstawienia zgody wszystkich stron postępowania na zmianę decyzji ostatecznej w zakresie określonym we wniosku. Strony postępowania M. i K.W. zajęli jednoznacznie negatywne stanowisko, zatem w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki pozwalające na zmianę, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. Organ Odwoławczy wskazał, że z uwagi na fakt, iż przesłanki do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. muszą być spełnione łącznie, niespełnienie jednej z przesłanek skutkuje koniecznością odmowy zmiany decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002r. nakazującej U. i P. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o wymiarach 7 x 15 m o powierzchni zabudowy 105 m. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania sprowadzających się do kwestii uznania M. i K. W. za stronę postępowania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w szczególności w myśl art. 8 i 11 k.p.a. wyjaśnił, że mają oni interes prawny w rozstrzygnięciu zagadnienia legalności pobudowania przedmiotowego budynku gospodarczego. Zakres stron w postępowaniu administracyjnym ustalany jest zawsze indywidualnie, w toku postępowania administracyjnego i na jego użytek. Skoro brak było przesłanek z których wynikałoby, że M. i K. W. utracili interes prawny w niniejszej sprawie, to organ mając na uwadze brzmienie przepisu art. 30 § 4 k.p.a. nie może ignorować jasno wyrażonego w piśmie z dnia 24 maja 2010 r., sprzeciwu strony postępowania wobec wniosku odwołujących się o zmianę decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy argumentował, że jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych. Wzruszenie decyzji ostatecznej należy do wyjątków od tej zasady, a zatem przesłanek do zmiany decyzji ostatecznej nie należy interpretować rozszerzająco. Organ odwoławczy uznał, że zmiana decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r., pomimo braku zgody strony postępowania, byłoby działaniem naruszającym zasadę prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli U. i P.K. domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia kim jest strona, czym jest interes prawny i na jakiej podstawie faktycznej organ przyjął, że taki interes przysługuje państwu W. Podnieśli, że udział w innym postępowaniu nie jest źródłem interesu prawnego, a postępowanie z art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Wymaga to każdorazowego badania przesłanek pozytywnych i negatywnych rozpoznania sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powołując się na szczegółowe uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto organ wskazał, że kwestia interesu prawnego i faktycznego została rozstrzygnięta w postępowaniu, którego wynikiem była decyzja nakazująca rozbiórkę z 2002 r. Skoro przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest decyzja z 2002 r. to załatwienie sprawy winno sprowadzać się do zbadania przesłanek ustawowych zmiany decyzji w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 r. uznał, iż skarga jest niezasadna. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z tezami wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 337/09 wydanego w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji przedmiotowego budynku gospodarczego położonego na działce o numerze 683 w miejscowości Dobroszyc, dopuszczalna jest zmiana decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie zrealizowanego obiektu w trybie art. 155 k.p.a., jeżeli w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) byłaby możliwa legalizacja oraz spełnione byłyby przesłanki zmiany decyzji wynikające z art. 155 k.p.a. Sąd I instancji przytaczając treść omawianego przepisu podzielił stanowisko wyrażone w (wyroku NSA z dnia 13 sierpnia 1997 r., III SA 854/96, Lex nr 30615), że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już wcześniej decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych. Sąd I instancji wskazał, że rozważenie możliwości stosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym (patrz uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 2/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 4). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Sąd I instancji wyjaśniając pojęcie tożsamości sprawy stwierdził, iż wbrew temu co podnoszą skarżący, stronami postępowania w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej muszą być te same strony, które występowały w postępowaniu głównym, objętym wnioskiem o zmianę decyzji. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu o zmianę decyzji nie bada się przymiotu strony podmiotów, które za stronę postępowania zostały już uznane w postępowaniu głównym. W konsekwencji nie przeprowadza się analizy zagadnienia interesu prawnego podmiotów występujących w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. Sąd I instancji uznał, że chybione są zatem zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia interesu prawnego i przymiotu strony przyznanego M. i K. W. Skoro zostali oni uznani za stronę postępowania administracyjnego w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego to muszą być stroną niniejszego postępowania o zmianę decyzji ostatecznej. Sąd I instancji podkreślił, iż rolą organów administracji w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. jest zapewnienie wszystkim stronom postępowania ochrony praw nabytych, która realizuje się poprzez ustanowienie obowiązku uzyskania zgody strony na wzruszenie decyzji. Respektowanie tego wymagania jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji publicznej, a brak tej zgody stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego" Komentarz, 1996, s. 692; wyr. NSA z dnia 4 grudnia 1981 r., I SA 2408/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 121). Sąd I instancji zaznaczył, że zgoda strony na zmianę decyzji musi być udzielona wyraźnie, wprost przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji. Nie może tu być mowy o domniemanej zgodzie, chociażby za zmianą decyzji przemawiał "słuszny interes strony". Zgoda stron na zmianę decyzji ostatecznej dotyczy wypowiedzenia się w sprawie weryfikacji uprawnień otrzymanych na mocy tej decyzji, a tym samym zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia, wobec czego powinna być rozpatrywana wyłącznie w kategoriach materialnych. Tylko i wyłącznie tak udzielona zgoda, może stanowić jedną z przesłanek zmiany ostatecznej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Sąd I instancji podkreślił, iż w trybie art. 155 k.p.a. mogą być zmieniane zarówno decyzje wadliwe, jak i decyzje nie dotknięte żadnymi wadami, wyłącznie jeżeli ich wzruszenie jest podyktowane względami interesu społecznego lub słusznym interesem strony. Taka konstrukcja powyższego przepisu powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako "w kolejnej instancji" (wyr. NSA z dnia 13 grudnia 1996 r., III SA 1212/95, Lex nr 28966; wyr. NSA z dnia 15 listopada 1996 r., III SA 1110/95, Lex nr 27376). W ocenie Sądu I instancji skoro w niniejszym postępowaniu strony, które de facto uzyskały uprawnienie, wyraźnie sprzeciwiły się zmianie decyzji o nakazie rozbiórki samowolnie wniesionego budynku gospodarczego, to tym samym brak jest jednej z koniecznych ustawowych przesłanek umożliwiających zmianę decyzji z [...] czerwca 2002r. w trybie art. 155 k.p.a. Słusznie zatem organ I instancji odmówił zmiany kwestionowanej decyzji, a organ odwoławczy utrzymał tą decyzję w mocy. Sąd I instancji nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji, czy poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w świetle przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli U.K. i P.K. reprezentowani przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 133 w zw. z art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez: brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tego kim jest strona w postępowaniu w trybie art. 155 k.p.a. i dlaczego Sąd I instancji uznał, że osobami tymi są zawsze strony wcześniejszego postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej oraz brak należytego rozważenia tego na jakiej podstawie Państwo W. uznani zostali za strony, od których zależy zmiana ew. uchylenie decyzji w sprawie nakazania skarżącym rozbiórki w trybie art. 155 k.p.a.;

a także naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, że w świetle tego przepisu "stronami" automatycznie są tylko te osoby, które uczestniczyły w postępowaniu, w którym została wydana wcześniej decyzja i której to decyzji dotyczy nowe postępowanie z art. 155 k.p.a. i zbędne jest tutaj badanie statusu tych osób oraz uznanie, że ustalony krąg stron w postępowaniu, w którym wydano decyzję, o której zmianę ew. uchylenie wystąpiono w trybie art. 155 k.p.a. jest wiążący w przedmiocie ustalenia stron w postępowaniu z art. 155 k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżących od strony przeciwnej kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sprowadzają się do braku przeprowadzenia analizy zagadnienia interesu prawnego co do podmiotów w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. Zdaniem skarżących przyjęcie stanowiska przez Sąd I instancji, iż stronami w postępowaniu w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej muszą być te same strony, które występowały w postępowaniu dotyczącym nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku jest nieprawidłowe. Podniesiono, iż w zaskarżonym wyroku brak jest wskazania jakie były kiedyś strony postępowania, czy są nimi aktualnie i dlaczego tak naprawdę nimi są. Zdaniem skarżących status stron powinien być badany na każdym etapie postępowania, gdyż nie da się wykluczyć, że ocena pierwotna co do stron postępowania była nieprawidłowa ewentualnie może być nieaktualna. Zdaniem skarżących o posiadaniu interesu prawnego, a więc tym czymś co decyduje o statusie strony nie przesądza fakt włączenia innych osób we wcześniejsze postępowanie, a to czy mają one interes prawny w sprawie tego Sąd I instancji nie badał. Nadto podniesiono, iż zgoda na uchylenie lub zmianę decyzji powinna wyrazić ta strona, której sfera prawna została naruszona w następstwie działań podjętych przez organ administracji publicznej. Nie ma potrzeby by zgodę wyrażały inne osoby, ponieważ zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej pozostanie bez wpływu na ich sytuację prawną. Zdaniem skarżących w sprawie nie wyjaśniono jak należy rozumieć stronę, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej uznano Państwa W. za strony, nie wiadomo dlaczego Sąd uznał, że status ten osoby te posiadają mimo upływu wielu lat od wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Nie wiadomo czy obiekt budowlany wpływa na ich sferę prawną, oraz czy w ogóle posiadają tytuł prawny do nieruchomości i w jakim obszarze znajduje się ona od gruntów skarżących. W ocenie skarżących przedmiotowe postępowanie nie dotyczy ich interesu prawnego - nie mają oni przymiotu strony w tym postępowaniu, a ich brak zgody na zmianę decyzji nie wywiera żadnych skutków z art. 155 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

W przedmiotowej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a.

Sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej polegający na wzajemnym powiązaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na odniesienie się do kilku kwestii podniesionych w zarzutach bez konieczności przedstawiania argumentacji oddzielnie do obydwu podstaw zaskarżenia wyroku.

Zgodnie z art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo może być, za zgodą strony, uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zawarte w cytowanym wyżej przepisie określenie za "zgodą strony" stanowi zasadniczą przesłankę zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. i oznacza konieczność uzyskania zgody wszystkich uczestniczących w postępowaniu dotyczącym danej sprawy.

Zgoda ta musi być wyrażona jednoznacznie przed wydaniem w trybie tego przepisu decyzji zmieniającej, stanowiącej odstępstwo od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Zgodnie z tym ostatnim przepisem uchylenie lub zmiana takiej decyzji może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych.

Oznacza to, iż zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. możliwa jest przy spełnieniu wszystkich przesłanek wskazanych w tym przepisie, którego treść musi być interpretowana ściśle, a nie rozszerzająco. Organ administracji nie może więc wydać na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji zmieniającej decyzję ostateczną, nie dysponując zgodą wszystkich stron postępowania uczestniczących w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, w stosunku do której jedna ze stron złożyła wniosek o jej zmianę w trybie art. 155 k.p.a. Zgoda taka, ze względu na swój konstytutywny charakter, musi być jednoznacznie wyrażona. Należy mieć przy tym na uwadze wyrażoną w art. 14 k.p.a. zasadę pisemności. Zgoda ta nie może być domniemana na tej podstawie, że strona ta nie wniosła odwołania od doręczonej jej decyzji zmieniającej. Brak takiej zgody przed wydaniem w trybie art. 155 k.p.a. decyzji zmieniającej decyzję ostateczną czyniłby taką decyzję dotkniętą wadą kwalifikowaną, wskazaną w art. 156 § 2 k.p.a., z powodu rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż faktycznie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 337/09 wskazał na możliwość zastosowania w niniejszej sprawie trybu wynikającego z przepisu art. 155 k.p.a., jednakże pod warunkiem istnienia możliwości legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu w świetle aktualnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz pod warunkiem spełnienia przesłanek zmiany decyzji wynikających z art. 155 k.p.a.

Natomiast w niniejszej sprawie przesłanki wynikające z w/w przepisu nie zostały spełnione, bowiem brak jest zgody wszystkich stron, co bezsprzecznie wynika z oświadczenia M. W. i K. W. z dnia 26 maja 2010 r. o niewyrażeniu zgody na użytkowanie i legalizację przedmiotowego budynku podlegającemu nakazowi rozbiórki (k- 5 akt administracyjnych).

Nie można zgodzić się z argumentacją zawartą w skardze kasacyjnej, iż zakres osób uznanych w postępowaniu o stwierdzenie samowoli budowlanej popełnionej przez skarżących nie jest wiążący przy wydawaniu decyzji w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. Bowiem, gdyby tylko inwestor miał być stroną w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki, to zawsze mógłby być zastosowany tryb wynikający z przepisu 155 k.p.a., gdyż byłoby to w jego interesie.

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż w postępowaniu w przedmiocie nakazu rozbiórki z reguły poza inwestorem biorą udział także inne strony postępowania. W wyniku wydania decyzji nakazującej rozbiórkę inne niż inwestor strony postępowania uzyskują prawo do tego, że podmiot którego dotyczy nakaz rozbiórki, będzie musiał ten nakaz wykonać. Dlatego też brak jest podstaw uzasadniających, prezentowane przez skarżących twierdzenie, że pozostałe strony postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki nie nabyły żadnego prawa w wyniku wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. O nabyciu prawa w omawianym przypadku nie świadczy to, czy pozostałym stronom przysługują środki prawne domagania się wykonania nakazu rozbiórki. Źródłem prawa dla tych storn postępowania jest sama decyzja o nakazie rozbiórki.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.