Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 7 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 35/17 o odrzuceniu zażalenia A.K. z dnia 26 kwietnia 2019 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 35/17 nakazujące ściągnięcie brakującej części wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 35/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nakazał ściągnąć od A.K. (dalej: Skarżący) brakującą część wpisu od skargi w wysokości 300 zł (karty 54 i 55). Sąd rozpoznał bowiem skargę (i ją oddalił) przy wpisie uiszczonym na wezwanie w kwocie 200 zł, w sytuacji, gdy należna jego wysokość wynosiła 500 zł.

2. Skarżący pismem z dnia 9 sierpnia 2017 r. na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł zażalenie (karta 64).

Zażalenie to zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt I FZ 290/17 (karty 74-76). Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało doręczone Skarżącemu w dniu 5 stycznia 2018 r. przy piśmie z dnia 21 grudnia 2017 r. wraz z informacją, że jest ono "ostateczne i nie podlega zaskarżeniu" (karty 79 i 107).

3. Pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r. (nadanym tego samego dnia w urzędzie pocztowym - karty 133-134) Skarżący złożył ponowne zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 35/17. Wyjaśnił, że składa je w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia komornika sądowego o wszczęciu egzekucji na podstawie tego postanowienia.

4. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 35/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, odrzucił zażalenie A.K. na postanowienie tego Sądu z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 35/17 w przedmiocie nakazania ściągnięcia od Skarżącego brakującą część wpisu od skargi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że: - postępowanie w którym wydano objęte zażaleniem postanowienie zostało już prawomocnie zakończone (osądzone); - Naczelny Sąd Administracyjny wydał w tym zakresie postanowienie z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt I FZ 290/17 o oddaleniu na nie uprzednio wniesionego zażalenia; - respektując zasadę ne bis in idem (czyli zakaz ponownego rozstrzygania w tej samej sprawie) koniecznym stało się odrzucenie ponownie wniesionego zażalenia na to samo postanowienie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: P.p.s.a.)

5. W zażaleniu zawartym w piśmie z dnia 5 lipca 2019 r. (nadanym w dniu 9 lipca 2019 r. - karty 149-151) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2019 r. o odrzuceniu zażalenia z dnia 26 kwietnia 2019 r. Skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia sądowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia "organowi I instancji".

Sądowi zarzucił naruszenie:

- art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 197 § 2 i art. 193 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym odrzuceniu zażalenia na skutek nieprawidłowego ustalenia, że zostało ono wniesione w sprawie prawomocnie rozstrzygniętej;

- art. 220 § 3 w związku z art. 224 oraz w związku z art. 223 § 2 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym orzeczeniu o obowiązku uiszczenia przez Skarżącego brakującej części wpisu sądowego, w sytuacji w której Sąd winien w toku wstępnej kontroli skargi powstrzymać się od nadania pismu dalszego biegu, wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia tej opłaty w całości lub pozostawić pismo bez rozpoznania (odrzucić skargę zamiast orzekać w sprawie co do istoty bez umożliwienia Stronie podjęcia decyzji o dalszym zamiarze popierania sprawy w sytuacji zmiany okoliczności faktycznych w postaci podwyższenia wysokości wpisu z 200 zł do 500 zł).

W motywach zażalenia podano w szczególności, że: - w dniu 19 kwietnia 2019 r. Skarżący otrzymał zawiadomienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym G. z dnia 31 grudnia 2018 r. o wszczęciu egzekucji na podstawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 35/17; - zażalenie z dnia 26 kwietnia 2019 r. zostało zatem wniesione w ciągu 7 dni od dnia doręczenia tegoż zawiadomienia; - w podanych okolicznościach Sąd bezzasadnie odrzucił więc to zażalenie, gdyż termin do jego wniesienia rozpoczął swój bieg od daty zawiadomienia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.

6.2. Przede wszystkim Skarżący zupełnie wadliwie przyjął, że w dniu otrzymania zawiadomienia od komornika sądowego ponownie rozpoczął swój bieg termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 35/17.

Wyjaśnić należało, że wspomniane postanowienie sądowe podlegało zaskarżeniu w terminie 7 dni od daty jego doręczenia Skarżącemu. Było przy tym już objęte kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego i to właśnie z inicjatywy Skarżącego uruchomionej w stosownym czasie. Skarżący bowiem pismem z dnia 9 sierpnia 2017 r. wniósł na nie zażalenie, którego z kolei nie uwzględnił Naczelny Sąd Administracyjny wydając merytoryczne rozstrzygnięcie o jego oddaleniu. W ten sposób sprawa dotycząca zasadności nakazania ściągnięcia od Skarżącego brakującej część wpisu od skargi podlegała kontroli instancyjnej i w jej wyniku została prawomocnie zakończona postanowieniem z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt I FZ 290/17.

W świetle art. 170 i art. 171 w związku z art. 166 P.p.s.a. postanowienie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; postanowienie prawomocne ma powagę rzeczy osądzonej. Z istoty tych przepisów wynika moc prawna prawomocnego orzeczenia, wykluczająca ponowne rozstrzyganie tej samej sprawy. Oznaczało to, że prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2017 r. (taki przymiot uzyskało ono po oddaleniu zażalenia postanowieniem z dnia 11 grudnia 2017 r.) nie mogło być przedmiotem kolejnej kontroli instancyjnej. Tym samym słusznie Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie z dnia 26 kwietnia 2019 r. jako dotyczące sprawy już prawomocnie zakończonej. Skarżący zaś bezzasadnie upatrywał możliwość ponownego zaskarżenia postanowienia z dnia 11 lipca 2017 r. w fakcie doręczenia mu blisko dwa lata później zawiadomienia komornika sądowego o wszczęciu egzekucji na podstawie rzeczonego postanowienia sądowego.

6.3. W zażaleniu przedstawiono również zarzuty nawiązujące do okoliczności dotyczących tego, jak doszło do sytuacji częściowego braku wpisu sądowego. Jednak i one nie mogły w żaden sposób podważyć prawidłowości zaskarżonego obecnie postanowienia. Wywody Skarżącego na tej płaszczyźnie zupełnie nie miały przecież związku z podstawą, która zadecydowała o odrzuceniu zażalenia. Powodem obecnie kontrolowanego odrzucenia zażalenia było wyłącznie to, że wniesiono je na postanowienie, które już wcześniej weryfikował Naczelny Sąd Administracyjny w ramach zażalenia Skarżącego wniesionego pismem z dnia 9 sierpnia 2017 r. Wobec tego niemożliwe było odnoszenie się do kwestii, które nie były i nie mogły być przedmiotem wypowiedzi Sądu pierwszej instancji przy wydaniu postanowienia z dnia 14 czerwca 2019 r.

6.4. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 orzekł jak w sentencji.