Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Sędzia del. WSA Maciej Dybowski Protokolant Dominika Sasin-Knothe po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 891/12 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 891/12, oddalił skargę S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu u S. Z. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 521/04 oddalił skargę S. Z. na powyższe rozstrzygnięcie.

Po przeprowadzeniu kolejnego postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u S. Z., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. ponownie orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu u skarżącego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] października 2007 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2008 r. - na wniosek S.Z. - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia [...] października 2007 r. W postanowieniu, jako podstawę wznowienia postępowania organ wskazał - zgodnie z żądaniem wnioskodawcy - art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). We wniosku skarżący w kontekście wymienionego przepisu powołał się na zmiany chorobowe istniejące w dacie wydania decyzji ostatecznej, a pominięte czy niedostrzeżone przez jednostki medyczne wydające orzeczenia lekarskie na potrzeby tej sprawy. Do wniosku załączył badania mające stan ten potwierdzać.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] października 2007 r. Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. stwierdził nieważność ww. decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Prowadząc ponownie postępowanie wznowieniowe, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. skierował wnioskodawcę na badanie narządu głosu. W dniu 26 czerwca 2009 r. przeprowadzono badanie, w efekcie którego zostało wydane orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Dalsze czynności dowodowe w sprawie podejmowany były przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., bowiem na wniosek skarżącego Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 r. wyłączył Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z prowadzenia postępowania wznowieniowego.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2007 r.

Główny Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1345/11, uchylił ww. decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz zakres przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego nie przystaje do wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Sanitarny wydając zaskarżoną decyzję nie zachował reguł rządzących postępowaniem wznowieniowym. Utrzymał w mocy decyzję wydaną w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a to świadczyłoby o tym, iż przyjął, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia uregulowana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z drugiej jednak strony organ ten nie przeanalizował sprawy w ww. zakresie w kontekście tych okoliczności, które dla ustalenia zaistnienia w sprawie ww. przesłanki wznowienia mają, czy też mogłyby mieć znaczenie. Organ ten przeanalizował natomiast taki materiał dowodowy, który do dokonania oceny w ww. zakresie nie był przydatny, a nadto – winien być wykorzystany tylko w sytuacji rozstrzygania sprawy, co do istoty (po stwierdzeniu zaistnienia ww. przesłanki wznowienia, czyli na kolejnym etapie omawianego postępowania). Dla ustalenia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie było potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego jakie miało miejsce w sprawie. Orzeczenie jednostki medycznej mogłoby być konieczne dopiero po ustaleniu zaistnienia przesłanki wznowienia i przystąpienia do kolejnej fazy tego postępowania obejmującej merytoryczną ocenę sprawy. Z treści uzasadnienia organu odwoławczego nie wynika w efekcie, w jakim zakresie sprawa była rozpoznawana, czy dotyczyła kwestii merytorycznej, czy tylko kwestii zaistnienia przesłanki wznowienia uregulowanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a także jaka jest ostateczna ocena sprawy. Z tych przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja wymaga uchylenia jako nie spełniająca wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zdaniem Sądu, orzekając ponownie organ winien przede wszystkim rozważyć, czy okoliczności faktyczne wynikające z dokumentacji przedstawionej przez skarżącego wypełniają dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Oceny w tym zakresie organ winien dokonać na podstawie całości akt sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a nie w kontekście wyników nowych badań lekarskich skarżącego i opinii jednostek medycznych podtrzymujących wcześniej wydane orzeczenia (tj. wydane na użytek sprawy zakończonej decyzją ostateczną).

Rozpoznając sprawę w wyniku ww. wyroku Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. ponownie utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] stycznia 2011 r.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że nowymi dowodami, które zdaniem zainteresowanego stanowiły podstawę jego wniosku o wznowienie postępowania były dołączone do wniosku dokumenty m.in.: wynik badania foniatrycznego z dnia 20 maja 2008 r. oraz z dnia 3 czerwca 2008 r. Podczas prowadzonego postępowania wznowieniowego organy prowadzące postępowanie uzyskały opinie uprawnionych do orzekania placówek medycznych: Instytutu Medycyny Pracy w Ł., Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Każda z ww. jednostek medycznych po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji medycznej w tym wyników badań foniatrycznych zainteresowanego z dnia 20 maja 2008r. i dnia 3 czerwca 2008r., wydała opinię, iż załączone przez S.Z. do wniosku z dnia 26 czerwca 2008r. o wznowienie postępowania administracyjnego wyniki badań z dnia: 20 maja 2008r. i 3 czerwca 2008r. nie wskazują na inny stan narządu głosu niż w dniu wydania decyzji ostatecznej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2007r. i żadna z ww. jednostek medycznych nie znalazła podstaw do zmiany dotychczasowych orzeczeń i opinii wydanych w sprawie.

Zdaniem organu w świetle powyższej argumentacji przywoływane przez S. Z. dokumenty nie są nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji z dnia [...] października 2007 r., a nie znanymi organowi. Większość powstała już po wydaniu przywołanej decyzji, a zaświadczenie lekarskie z dnia 11 kwietnia 2007 r. znajduje się w aktach sprawy i było przedmiotem weryfikacji organu II instancji przed wydaniem decyzji. Dokumenty te mogłyby stanowić "istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne". Wprawdzie powstały po wydaniu decyzji ostatecznej, jednak mogłyby sugerować, że choroba już wcześniej występowała u S. Z. Przeprowadzone przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. konsultacje wykazały jednak, że u S. Z. nie pojawiły się żadne, nie rozpoznane wcześniej schorzenia, mogące być uznane za chorobę zawodową. W związku z powyższym załączona do wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego dokumentacja nie stanowi istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, który nie był znany organowi, który wydał decyzję czyli nie spełnia warunku określonego w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sugestie zainteresowanego, iż wyniki badań foniatrycznych z dnia 20 maja 2008 r. dnia 3 czerwca 2008 r. wskazują na inny stan zdrowia zainteresowanego w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie potwierdziły się. Z tych przyczyn organ nie znalazł podstaw do uznania zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia 6 lutego 2011 r. za słuszne.

Skargą S. Z. zaskarżył powyższą decyzję zarzucając jej rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rażące naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 i 9 k.p.a., naruszenie materialnego prawa administracyjnego poprzez błędne zastosowanie jako podstawy prawnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) zamiast właściwej podstawy prawnej tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 ze zm.). Ponadto skarżący zarzucił przewlekłość postępowania oraz wskazał, iż Główny Inspektor Sanitarny w zaskarżonej decyzji zlekceważył wiążące go wskazania, wynikające z prawomocnego wyroku Sądu.

Skarżący stwierdził, że organ nie wskazał, w jakim zakresie była rozpoznawana sprawa - czy dotyczyła kwestii merytorycznej czy tylko kwestii zaistnienia przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. Co więcej, decyzja będąca przedmiotem niniejszej skargi nadal nie zawiera właściwej, pełnej i merytorycznej oceny sprawy, co do przyczyny wznowienia. Zdaniem skarżącego, działanie Głównego Inspektora polegało na wydaniu kolejnej decyzji powielającej wszelkie rażące uchybienia decyzji poprzedniej, a ponadto zawierającej uchybienie dodatkowe w postaci lekceważenia wiążących prawomocnych wytycznych sądu administracyjnego. Skarżący wskazał, iż wielokrotne wydawanie przez organ decyzji wadliwych nie buduje zaufania obywatela do organów administracji publicznej, ale również prowadzi do faktycznego załamania w obywatelu wiary w konstytucyjną zasadę, iż Rzeczpospolita Polska jest państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ orzekł po myśli wytycznych zawartych w wyroku z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1345/11. Organ zważył zarówno na charakter postępowania wznowieniowego, jak i zakresu prowadzonego postępowania, w szczególności na to, że dotyczyło ono kwestii zaistnienia przesłanki wznowieniowej, wskazanej w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Organ wyjaśnił, że czynności związane z wydanymi opiniami podejmował tylko dla oceny ww. przesłanki. W toku postępowania organ stwierdził, że złożone przy wniosku dokumenty, zostały potraktowane jako spełniające formalnie przesłankę wznowieniową z przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stąd też doszło do wznowienia postępowania. W wyniku dalszego postępowania okazało się, że dokumenty nie stanowią istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie znanych organowi, który ją wydał. Temu ustaleniu służyły wydane w sprawie opinie uprawnionych jednostek orzeczniczych. Organ w ten sposób rozważył bowiem kwestię tego, czy przedstawione przez wnioskodawcę wyniki badań świadczą o odmiennym stanie faktycznym narządu głosu niż ten, który istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Sąd podzielił stanowisko organu. Stwierdził, że doszło do takiego wyjaśnienia sprawy i oceny złożonych do wniosku o wznowienie dokumentów, że z całą pewnością nie można przyjąć, że stanowią one istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, który nie był znany organowi. Tym samym nie została spełniona przesłanka opisana w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniająca prowadzenie postępowania po jego wznowieniu.

Skargą kasacyjną S. Z. zaskarżył ww. wyrok, zarzucając mu:

1) na zasadzie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. istotne naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), w miejsce należnej zgodnie z normą intertemporalną podstawy ,tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.);

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 par 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., z uwagi na nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. tj. poprzez uchybienie zasadom postępowania wznowieniowego, przy jednoczesnym uchybieniu wytycznym Sądu wiążących organ administracji.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i skierowanie sprawy celem jej ponownego rozpoznania a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono argumenty zawarte w skardze na decyzję z dnia[...]lutego 2012 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zatem wyjść ani poza granice skargi kasacyjnej, samodzielnie konkretyzować zarzutów, ani ich uściślać bądź w inny sposób je korygować. Nie jest również władny badać, czy w sprawie nie naruszono także innych przepisów niż powołane w podstawach skargi kasacyjnej.

Za chybiony uznać należy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., z uwagi na nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a.

Ustosunkowując się do tak sformułowanego zarzutu w pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowe postępowanie nadzwyczajne prowadzone było w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] lutego 2007 r. stwierdzającą brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u S. Z. Skarżący wszczął postępowanie wznowieniowe pismem z dnia 26 czerwca 2008 r. (sprecyzowanym pismem z dnia 11 lipca 2008 r.), powołując się na okoliczności z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ww. ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2007 r. Granice przedmiotowego, wznowionego postępowania wyznaczał zatem art. 149 § 2 k.p.a., zgodnie z którym postanowienie (o wznowieniu postępowania) stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dodatkowo organ II instancji, rozpoznający odwołanie S. Z. od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...]stycznia 2011 r., którą odmówiono uchylenia ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2007 r., związany był wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 29 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1345/11, którym uchylono jego pierwszą decyzję (z dnia[...]kwietnia 2011 r.) utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia[...]stycznia 2011 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. W wyroku tym stwierdzono przede wszystkim, że Główny Inspektor Sanitarny powinien rozważyć, czy okoliczności faktyczne wynikające z dokumentacji przedstawionej przez skarżącego wypełniają dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Mając na uwadze tak zakreślony zakres sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ trafnie przyjął, a za nim Sąd I instancji, iż nie wystąpiła w niniejszej sprawie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., która skutkowałaby uchyleniem decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2007 r. Uzyskane podczas postępowania wznowieniowego opinie Instytutu Medycyny Pracy w Ł., Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. i Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. wyraźnie wskazywały, iż załączone przez S. Z. do wniosku z dnia 26 czerwca 2008 r., wyniki badań foniatrycznych z dnia 20 maja 2008 r. i z dnia 3 czerwca 2008 r. nie wskazują na inny stan narządu głosu niż w dniu wydania decyzji ostatecznej przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2007 r. Żadna z ww. jednostek medycznych nie znalazła podstaw do zmiany dotychczasowych orzeczeń i opinii wydanych w sprawie. Słusznie organ zatem uznał, dysponując materiałem dowodowym wskazującym, że wyniki badań załączone do wniosku o wznowienie nie świadczą o odmiennym stanie faktycznym narządu głosu skarżącego jaki istniał w dniu [...] października 2007 r., że nie spełniła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i dał temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji. Powyższe ustalenia obligowały natomiast organ odwoławczy do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Nie można zgodzić się przy tym z zarzutem, iż organ odwoławczy nie zastosował się do wytycznych wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2011 r., czym naruszył art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika co było zakresem oceny dokonanej przez organ II instancji. Ponadto, wbrew zarzutom, Główny Inspektor Sanitarny, dysponując przywołanymi powyżej opiniami, ocenił pod kątem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. okoliczności faktyczne wynikające z dokumentacji przedstawionej przez skarżącego wraz z wnioskiem o wznowienie i wskazał, że "załączona do wniosku dokumentacja nie stanowi istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, który nie był znany organowi, który wydał decyzję, czyli nie spełnia warunku określonego w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a." i dalej - "sugestie zainteresowanego, iż wyniki badań foniatrycznych z dnia 20 maj 2008 r. i dnia 3 czerwca 2008 r. wskazują na inny stan zdrowia zainteresowanego w dniu wydania decyzji ostateczne, nie potwierdziły się". W konsekwencji stwierdzić należy, że słusznie Sąd I instancji nie dopatrzył się po stronie organu odwoławczego naruszeń przepisów wskazanych w pkt 2 skargi kasacyjnej i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Nie doszło zatem w niniejszej sprawie do naruszenia wskazanego w podstawie skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Odnośnie zarzutu wskazanego w pkt. 1 skargi kasacyjnej wskazać należy, iż nieprzywołanie w jego ramach żadnej normy prawnej uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny nie może precyzować zarzutów skargi kasacyjnej za stronę skarżącą ani poszukiwać naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się sąd administracyjny.

Na marginesie wskazać jednak należy, że nie jest trafne stanowisko skarżącego, zgodnie z którym w postępowaniu administracyjnym będącym przedmiotem niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej zastosowanie miało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych a nie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej zakończone ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. decyzją z dnia [...] października 2007 r. było odrębnym w stosunku do pierwszego, zakończonego decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. postępowaniem i nie miał już w stosunku do tego postępowania zastosowania § 10 ww. rozporządzenia z 2002 r., zgodnie z którym postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.