Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 23 listopada 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2016 roku, sygn. akt III SAB/Kr 30/16 odmawiające uzupełnienia postanowienia w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wypłaty świadczeń socjalnych w postaci dopłaty do wypoczynku za lata 2007-2014 postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 30/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 11 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wypłaty świadczeń socjalnych w postaci dopłaty do wypoczynku za lata 2007-2014.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 25 maja 2016 r. K.J. wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 11 maja 2016 r. domagając się wydania orzeczenia w przedmiocie świadczeń związanych z wypoczynkiem. Sąd wyjaśnił, że instytucja uzupełnienia wyroku lub postanowienia może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Podkreślił, że uzupełnienie orzeczenia, dotyczy sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w niniejszej sprawie Sąd w postanowieniu z dnia 11 maja 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu przepisy tej ustawy nie obligowały go do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia zarówno w sentencji, jak i w jego uzasadnieniu. Ponadto Sąd uznał, że zakres uzupełnienia postanowienia, którego domaga się skarżący, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K.J. wskazując, że nie zgadza się z zakresem rozpoznawania sprawy, a także wyjaśniając, że złożony przez niego wniosek o uzupełnienie postanowienia "stanowił niejako wezwanie tego sądu do rozpoznania (...) skargi". Ponadto w uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł szereg zarzutów dotyczących nieprawidłowego, w jego ocenie, odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis ma również zastosowanie do postanowień.

Wyjaśnienia wymaga, że uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w powołanym przepisie dotyczy sytuacji, w której orzeczenie to jest niekompletne. Natomiast, jak wyjaśnił już Sąd pierwszej instancji, w sprawie niniejszej w postanowieniu z dnia 11 maja 2016 r. orzeczono o całości skargi uznając, że jako niedopuszczalna podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Trafnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 11 maja 2016 r.

Wskazać także trzeba, że podniesione przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia kwestie dotyczące błędnego, jego zdaniem, odrzucenia skargi, nie mogły być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu, które dotyczy wyłącznie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia. Skarżący nie zgadzając się z postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi, mógł orzeczenie to zaskarżyć w odrębnym trybie, o czym został przez Sąd pierwszej instancji prawidłowo pouczony.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.