Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] (dalej jako "skarżąca"), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] marca 2007 r., znak; [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał inwestorowi – L. R. [...] z siedzibą w [...], wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku produkcyjno-administracyjnego [...], zlokalizowanego na działkach [...] i [...] w [...], do stanu zgodnego z przepisami, polegających na:

Wykonaniu robót budowlanych wynikających z zaleceń "Oceny technicznej budynku produkcyjno-administracyjnego - architektura - [...] (...)", a mianowicie:

Wymurowaniu ścianek działowych, wyburzeniu ścianek działowych, zamurowaniu otworów oraz rozprowadzeniu kanałów wentylacyjnych zgodnie z rysunkami architektonicznymi,

Wykonaniu rozbiórki części nawierzchni betonowej na działce nr [...] w [...], tj. rozbiórkę 440 m2 nawierzchni betonowej przy południowej granicy działki za zbiornikami na ścieki do gruntu rodzimego i obsianie gruntu trawą.

Roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną ..." (...) stanowiącą załącznik nr 1 do niniejszej decyzji (...).

Wykonaniu robót budowlanych wynikających z zaleceń "Oceny technicznej budynku produkcyjno-administracyjnego - konstrukcja - [...]" (...) a mianowicie.

a) W budynku, w części "C" produkcyjno-socjalnej, w całości dachu wzmocnić elementy krzyżulców dokładając dodatkowy profil z L 45x45x4 spawanych do blach węzłowych oraz dokładając do pasa górnego obustronnie dodatkowe profile 2 L 45x45x4 spawane,

W budynku, w części "I" produkcyjnej, wzmocnić rygiel środkowy konstrukcji dachu, poprzez podparcie go w połowie rozpiętości słupkiem stalowym o profilu zamkniętym 50x50x3 ze ściągiem,

W budynku "L" podręcznego magazynu z wiatą wzmocnić kotwienie słupów do fundamentu za pomocą kotew systemowych HILTIM16 po 4 sztuki na każdą podstawę.

Roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną ..."(...) stanowiąca załącznik nr i niniejszej decyzji (...).

Wykonaniu w całości, zaleceń wynikających z "Oceny technicznej budynku produkcyjno- administracyjnego [...] - instalacja elektryczna wewnętrzna" (...). Roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną ..." (...) stanowiącą załącznik nr 3 do niniejszej decyzji (...).

Wykonaniu w całości, zaleceń wynikających z "Oceny technicznej budynku produkcyjno-administracyjnego [...] - instalacje wewnętrzne wod.-kan. c.c.w. i gazu N/PR i Śr/PR" (...) a mianowicie.

a) Odpływ wewnętrznej instalacji sanitarnej z budynku należy ocieplić styropianem i zabezpieczyć przed uszkodzeniem obudową trwałą. Roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną ..." (...) stanowiąca załącznik nr 4 do niniejszej decyzji (...).

W wyniku wszczęcia na wniosek [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...], postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego z dnia [...] marca 2007r. uznając, że decyzja ta nie narusza rażąco prawa. Organ wojewódzki zwrócił uwagę, że weryfikowana decyzja stanowi jeden z etapów postępowania legalizacyjnego, dotyczącego rozbudowy budynków (dwa kurniki) fermy drobiu usytuowanych na działce nr [...] i [...] w [...] w celu zmiany sposobu użytkowania tych obiektów na [...] przed rokiem 1995 bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ powiatowy prawidłowo, zgodnie z zaleceniami sporządzonych ocen technicznych, odstąpił od wydania nakazu rozbiórki w trybie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i zastosował art. 40 ustawy Prawo budowalne z 1974 r. zobowiązując inwestora do wykonania określonych robót budowlanych, celem doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W wyniku złożonego odwołania od powyższej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] uchylił decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 2011 r. i stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...].

Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., została zaskarżona przez L. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...]" z siedzibą w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 829/12, oddalił skargę. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej L. R., wyrokiem z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 33/13, uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie.

Następnie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1573/14, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Sądu, błędny jest pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., bowiem nie znajduje on żadnego potwierdzenia w treści decyzji z dnia [...] marca 2007 r. Sąd wskazał, że zdaniem organu nieprawidłowo sformułowana decyzja (w całości) została wydana z rażącym naruszeniem art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., o czym ma świadczyć brzmienie pkt 4a tej decyzji. Sąd z powyższą oceną się nie zgodził, gdyż w jego ocenie jest to pogląd oparty wyłącznie na jednym fragmencie pkt 4, wyrwanym z kontekstu, podczas gdy oceniając prawidłowość nakazu wykonania robót budowlanych, wynikającego z pkt 4, nie można tego czynić nie uwzględniając całego brzmienia tego punktu, w którym na wstępie już nakazuje się wykonanie w całości zaleceń wynikających z "Oceny technicznej budynku (...)", a dalej mówi się, że roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną budynku (...)".

W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonując ponownej analizy akt przedmiotowej sprawy w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1573/14, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...].

Organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął postępowanie w sprawie legalizacji robót budowlanych wykonanych przy budynkach byłej fermy drobiu (dwóch kurników) w celu zmiany sposobu użytkowania tych obiektów na zakład przetwórstwa mięsnego, zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] w [...]. Według oświadczenia L. R. "pod koniec lat 80-tych ubiegłego wieku rozpoczęto użytkowanie obiektów (dwa kurniki) (...). Na przełomie lat 80-tych i 90-tych wykonano roboty budowlane w celu przystosowania obiektów do zmiany zakresu produkcji – z ubojni drobiu na ubojnią trzody chlewnej i bydła wraz z przetwórstwem ...", zatem z powyższego wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany powstał przed rokiem 1995r.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami zawartymi w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z poźn. zm.), obowiązującej na dzień wydania inkryminowanej decyzji z dnia [...] marca 2007 r., obiekt budowlany wykonany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę podlega reżimom prawnym przewidzianym w art. 48 Prawa budowlanego. Jednakże zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, postępowanie legalizacyjne w przedmiotowej sprawie prawidłowo prowadzono na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z pózn. zm.).

Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie po przyjęciu, że nie ziściła się jedna z przesłanek przymusowej rozbiórki przedmiotowego budynku przewidziana w art. 37 ust. 1 pkt 1 Praw budowlanego z 1974 r., gdyż plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] na obszarze miejscowości [...],[...] i [...] zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...].07.2005r. (Dz. U. z 2005r. Woj [...] Nr [...] poz. [...]) na obszarze oznaczonym symbolem 1-P posiadał jako przeznaczenie podstawowe m.in. produkcję, a w przeznaczeniu uzupełniającym - mieszkalnictwo związane z funkcją podstawową, zabudową biurową, socjalną (zgodnie z opinią Wójta Gminy [...] - pismo z dnia [...] marca 2006 r.) - organ przeszedł do oceny, czy przedmiotowi budynek nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2 praw budowlanego z 1974r.). W tym zakresie zlecono wykonanie przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną, wykraczającą poza możliwości organu nadzoru budowlanego, odpowiednich ocen technicznych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z przedłożonych przez inwestora ocen stanu technicznego wynika, że budynek produkcyjno-administracyjny [...] nie będzie powodował niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo .niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia po wykonaniu zaleceń wskazanych w przedmiotowych ocenach stanu technicznego.

W ocenie organu odwoławczego prawidłowo [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności badanej decyzji, a więc nie jest ona obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu., bowiem organ przed wydaniem decyzji nie zapewnił skarżącej możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz nie umożliwił wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Ponadto wskazała na naruszenie art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a., 107 § 1 k.p.a., bowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując powtórnie odwołanie od decyzji organu I instancji ograniczył się wyłącznie do rozpatrzenia kwestii naruszenia art. 40 prawa budowlanego z 1974 roku. W ocenie skarżącej wyrażone w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia VII SA/Wa 1573/14 wskazania co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu, lecz nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy organ ten ma ograniczyć się jedynie do realizacji tychże wskazań, jeżeli do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne okaże się wyjście ponad sprecyzowane przez sąd wytyczne postępowania.

Skarżąca zarzuciła, że organ bezpodstawnie i bezkrytycznie dał wiarę oświadczeniom inwestora, że roboty budowlane wykonane zostały przed rokiem 1995. Zdaniem skarżącej powyższe wyjaśnienia nie można uznać za w pełni prawdziwe w świetle pozostałych zgromadzonych dowodów. W aktach sprawy znajduje się bowiem inwentaryzacji [...] z listopada 1993 roku sporządzona przez inż. M. C., z której wynika, że część prac opisanych przez inwestora nie została wykonana na przełomie lat 80 i 90. W szczególności z inwentaryzacji wynika, że w listopadzie 1993 roku nie istniało zadaszenie pomiędzy dwoma budynkami kurników, a w konsekwencji nie było tam pomieszczenia produkcyjnego. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ powiatowy w żaden sposób nie ustosunkował się do inwentaryzacji z 1993 r. oraz całkowicie zignorował oświadczenie inwestora, że po 1994 r. inwestor wykonał drobne roboty budowlane polegające na dostosowaniu pomieszczeń produkcyjnych i socjalnych do potrzeb przepisów Unii Europejskiej. W ocenie nieuwzględnienie powyższych okoliczności spowodowało, że organ zastosował niewłaściwe przepisy.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do wadliwego rozpoznania przez organ I instancji zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez organ powiatowy. Z akt sprawy wynika bowiem, że wydanie decyzji legalizacyjnej zależało od wydania uprzednio pozwolenia wodnoprawnego i decyzji o dopuszczalnej emisji hałasu. Skarżąca wskazała również, że integralną częścią decyzji organu powiatowego były załączniki, które doręczone zostały jedynie inwestorowi, a pozostałym stronom postępowania ich nie doręczono, w związku z tym strony nie mogły się w pełni ustosunkować i stwierdzić jaka jest rzeczywista treść decyzji. Ponadto załączniki do decyzji znajdujące się w aktach sprawy nie są opatrzone podpisem.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2015 r. stanowiącym odpowiedź na skargę, uczestnik postępowania – L. R. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a. Jak słusznie podkreślił organ administracji, jedną z podstaw zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Do rażącego naruszenia prawa dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa.

Należy podkreślić, że sprawa niniejsza była już przedmiotem kontroli sądów administracyjnych w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przy czym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie jest natomiast związany oceną co do ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06, publ. LEX nr 384165).

Przywołany przepis kreuje związanie sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie sądowoadministracyjnej treścią wyroku sądu kasacyjnego. Odstąpienie od wykładni dokonanej w wyroku sądu kasacyjnego jest sytuacją wyjątkową i może w gruncie rzeczy dotyczyć trzech przypadków:

- jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA,

- w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny,

- jeżeli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny Naczelny Sąd Administracyjny podejmie w innej sprawie w trybie art. 269 uchwałę, zawierającą odmienną wykładnię prawa.

Nie ulega wątpliwości, iż żadna z sytuacji wyłączających stosowanie normy art. 190 w sprawie niniejszej nie miała miejsca.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 33/13 uwzględniającym skargę kasacyjną od oddalającego skargę wyroku WSA z dnia 31 lipca 2012r. sygn. akt VII SA/Wa 829/12 wyraźnie przesądził, iż "błędny jest pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r."

Jak stwierdził NSA "oceniając prawidłowość nakazu wykonania robót budowlanych wynikającego z pkt 4, nie można tego czynić nie uwzględniając całego brzmienia tego punktu, w którym na wstępie już nakazuje się wykonanie w całości zaleceń wynikających z "Oceny technicznej budynku (...)", a dalej mówi się, że roboty należy wykonać zgodnie z "Oceną techniczną budynku (...)". Nie można więc tak rozumieć pkt 4 osnowy decyzji z dnia [...] marca 2007 r., że organ nakazał tylko wykonanie robót budowlanych określonych w pkt 4a, jest to błędne rozumienie nie mające uzasadnienia, jeżeli weźmie się pod uwagę całość decyzji i fakt, że "Ocena techniczna budynku (...) stanowiła załączniki nr 1, 2, 3 i 4 do omawianej decyzji. Tak samo nieuzasadniona jest uwaga organu odwoławczego dotycząca zobowiązania inwestora do uzyskania pozwolenia wodno-prawnego, zamieszczonego jako pouczenie w decyzji, a nie jako nakaz wykonania. W decyzji wydanej na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. organ może nakazać wykonanie określonych zmian lub przeróbek, niezbędnych do przeprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, a nie nakazać uzyskanie innych decyzji..."

Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie stwierdził, iż kwestionowana w drodze postępowania nieważnościowego decyzja PINB w [...] z dnia [...] marca 2007 r. nie była wydana z rażącym naruszeniem art. 40 Prawa budowlanego z 1974r.

Dokonując powyższej oceny Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował tryb w którym prowadzone było przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974r. mając na uwadze normę art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. Tym samych nie podlega już kontroli organu odwoławczego kwestia prawidłowości ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja została zrealizowana przed 1 stycznia 1995r.- co z kolei czyni chybionym zarzut skargi naruszenia w tej kwestii art 7, 77 i 80 k.p.a. oraz 107 § 1 k.p.a.

Z tych tez przyczyn decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r.w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007 r., należy uznać za zgodną z prawem.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podnieść trzeba ,iż nie zasługują one na uwzględnienie.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Takiego związku skarżący nie wskazał.

Należy także podzielić argumentację zawartą w wyroku NSA z dnia 21 października 2010 r., w sprawie sygn. akt I OSK 30/10, iż zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu administracyjnym może być rozpoznawany wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania. Nie można na tej podstawie prawnej, czyli podstawie wznowieniowej domagać się stwierdzenia nieważności decyzji.

Nie jest również zasadny zarzut rażącego naruszenia art. 7, 77, 80 k.p.a co miałoby wypełniać dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Artykuł 7 reguluje zasadę ogólną prawdy obiektywnej, art. 77 zasadę szczególną dysponowania zakresem postępowania dowodowego przez organ orzekający, art. 80 zasadę swobodnej oceny dowodów. Przepisy te regulują przyjętą w postępowaniu administracyjnym teorię dowodów i postępowania dowodowego. Z przepisów tych można wyprowadzić rażące naruszenie prawa ale tylko przez ustalenie, że w sprawie zastosowano normę prawa materialnego do stanu faktycznego niezapisanego w hipotetycznym stanie faktycznym tej normy. Natomiast z różnicy w ocenie dowodów, która oparta nie na zasadzie swobodnej oceny dowodów, nie jest dopuszczalne wyprowadzenie rażącego naruszenia prawa. Podważałoby to zasadę trwałości decyzji administracyjnej, a stanowi ona podstawę dla wykładni przepisów regulujących dopuszczalność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego ( vide wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010r. w sprawie sygn. akt II OSK 1358/10).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez GINB przepisów k.p.a. poprzez pominięcie przez organ ustosunkowania się do zarzutu wadliwego rozpoznania przez organ I instancji zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., bowiem z kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji wynikało, iż wydanie decyzji legalizacyjnej zależało od wydania uprzednio pozwolenia wodnoprawnego i decyzji o dopuszczalnej emisji hałasu, należy podkreślić jego bezzasadność. Zgodnie z treścią decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007r., "przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu, Inwestor zobowiązany jest uzyskać decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym, na odprowadzanie wód opadowych z dachu budynku i placów."

Jak wyjaśnił tę kwestię Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 czerwca 2014r. ( II OSK 33/13) "w decyzji wydanej na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. organ może nakazać wykonanie określonych zmian lub przeróbek, niezbędnych do przeprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami" i tak należy traktować informacje zawartą w pouczeniu, a nie jak tego chce skarżący jako nakaz wykonania. Tym samym brak było jakichkolwiek podstaw do odmiennej oceny zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a niż uczynił to organ I instancji.

Nie zasługuje także na aprobatę zarzut, że strony nie mogły stwierdzić, jaka jest rzeczywista i całkowita treść decyzji, bowiem akta administracyjne są dostępne dla stron, a z treści decyzji dokładnie wynika, jakie załączniki zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji.

Należy także podkreślić, iż nie stanowi wady kwalifikowanej brak podpisu pod załącznikiem decyzji.

Utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, iż brak podpisu na załączniku nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2008 r., II OSK 1742/06, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., II OSK 1862/06 ) czy wyrok NSA dnia 27 września 2007 r., II OSK 1268/06, w którym Sąd stwierdził, że "nie wynika z przepisu art. 107 § 1 k.p.a., iż załączniki do decyzji powinny być podpisane, czy też posiadać odciśniętą pieczęć organu wydającego decyzję. Powołany przepis określa wymogi formalne decyzji administracyjnej, a nie załączników do decyzji, które stanowią integralną część aktu administracyjnego i nie są w rozumieniu tego przepisu decyzjami". Skoro więc brak podpisu pod załącznikiem nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., to tym bardziej nie można uzasadnić tezy, iż stanowi ono rażące naruszenie tego przepisu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w wyroku.