Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2019 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2019 r., Nr [...], o nałożeniu na T. W. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] maja 2019 r. w L. przy ulicy [...] zatrzymano do kontroli samochód osobowy marki V. o numerze rejestracyjnym [...] Pojazdem kierował T. W. (dalej jako "skarżący"), prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą S. T. W.. W chwili kontroli skarżący przewoził dwóch pasażerów z ulicy [...] na ulicę S. . W trakcie kontroli ustalono, że pasażer zamówił przejazd za pomocą zainstalowanej na jego telefonie aplikacji B. . Opłata za przejazd została pobrana z karty płatniczej (w wysokości [...] zł). Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu, kopię orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, kopię konsultacji psychologicznej o braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kategorii B – pojazd służbowy, przewóz do 9 osób.

W trakcie kontroli stwierdzono, że kierowca wykonujący okazjonalny transport drogowy osób nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ustalenia z kontroli zawarto w protokole kontroli nr [...].

Decyzją z [...] lipca 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł, na podstawie l.p. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d." albo "ustawa", za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie, że postępowanie toczy się wobec skarżącego jako innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym, a więc podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d.

Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wykonawcą przewozu w dniu kontroli był skarżący. Skarżący nie przedłożył żadnego dowodu na wykonywanie przewozu w imieniu podmiotu określonego jako [...] z siedzibą w T. M., od którego miał otrzymać wynagrodzenie, lub innego podmiotu. Nie budzi również wątpliwości, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób, o którym mowa art. 4 pkt 11 u.t.d.

Organ odwoławczy podniósł, że bezspornie skarżący nie posiadał w dniu kontroli ważnych badań psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący okazał do kontroli kopię dokumentu zatytułowanego "[...]" z [...] maja 2019 r., wystawionego przez psychologa transportu na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktyki opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 2067). Wyżej wymieniony dokument stwierdzał brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kat. B – pojazd służbowy, przewóz do 9 osób. Organ odwoławczy podniósł, że przedłożony do kontroli dokument nie spełniał wymogów z art. 39k ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Organ odwoławczy stwierdził, że okazany do kontroli dokument jest niezgodny z obowiązującym wzorem orzeczenia psychologicznego wydawanego na podstawie art. 39k ust. 1 u.t.d., określonym w załączniku nr [...] do rozporządzenia Minister Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. z 2014 r. poz. 937), wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 90 ustawy o kierujących pojazdami, i nie potwierdza przeprowadzenia badań psychologicznych w zakresie wymaganym przez przepisy rozdziału 13 ustawy o kierujących pojazdami.

W świetle tak ustalonego stanu faktycznego organ uznał, że skarżący ponosi odpowiedzialność za popełnienie naruszenia z lp. 4.3 załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący zaskarżył decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej;

2) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

3) naruszenie art. 92 a ust 1, art. 92 a ust 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się wyżej wymienionym orzeczeniem;

4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

5) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji [...];

6) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).

Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in., jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie natomiast z art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a - 39l, a zatem także wymóg braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

W myśl art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń określa załącznik nr 4 do ustawy. Stosownie do lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie [...]zł.

W sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniu [...] maja 2019 r. przewoził pojazdem V. o wskazanym na wstępie numerze rejestracyjnym dwóch pasażerów z ulicy [...] na ulicę S. w L.. W tym dniu dokonano kontroli wymienionego pojazdu, w wyniku której stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiada ważnego w dacie kontroli orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, wymaganego zgodnie z powołanym przepisem art. 39m u.t.d. także od przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

Skarżący okazał do kontroli dokument z dnia [...] maja 2019 r. zatytułowany "[...]". Dokument ten został wystawiony przez psychologa transportu na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktyki opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy. Omawiany dokument stwierdza brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kat. B – pojazd służbowy, przewóz do 9 osób. Dokument ten nie mógł być uznany za orzeczenie psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, który to wymóg stosuje się także do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Nie został bowiem wystawiony w trybie określonym w art. 39k u.t.d.

Zgodnie z art. 39k ust. 2, badania psychologiczne, przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, są wykonywane w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 z późn. zm.). W myśl art. 84 ust. 1 powołanej ustawy, uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwane dalej "orzeczeniem psychologicznym". Wzór orzeczenia psychologicznego określony jest w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. z 2014 r. poz. 937 z późn. zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 90 ustawy o kierujących pojazdami.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ prawidłowo uznał, że przedłożony do kontroli dokument nie spełniał wymogów z art. 39k ust. 2 u.t.d., był niezgodny z obowiązującym wzorem i nie potwierdzał przeprowadzenia badań psychologicznych w zakresie wymaganym przez przepisy rozdziału 13 ustawy o kierujących pojazdami.

Skarżący, ani w odwołaniu, ani w skardze, nie kwestionował samego braku orzeczenia. Zarzucał jedynie, że nie miał obowiązku legitymowania się takim orzeczeniem.

Skarżący twierdzi, że w dacie kontroli nie miał statusu przedsiębiorcy, a podjęte przez niego czynności nie miały cech prowadzenia działalności gospodarczej, a tym bardziej cech wykonywania transportu drogowego. Nie był zatem obowiązany do posiadania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W ocenie sądu, organy prawidłowo ustaliły na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący w dniu [...] maja 2019 r. wykonywał przewóz okazjonalny osób we własnym imieniu, mieszczący się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny, to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, posiłkowo sięgać można do kryteriów charakteryzujących przewóz okazjonalny w przepisach prawa wspólnotowego, tj. rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L 300 z 2009 r., s. 8). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się również, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny" w języku polskim, jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06).

Zestawienie definicji przewozu okazjonalnego wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że skarżący w dniu [...] maja 2019 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Ustalony w tym zakresie przez organy stan faktyczny nie budzi zdaniem sądu wątpliwości. Z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, że w tym dniu skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażerów z ulicy [...] na ulicę S. w L.. Jeden z pasażerów zamówił kurs za pomocą aplikacji B. Aby zamówić kurs, musiał zarejestrować swoje dane i dane swojej karty kredytowej oraz zaakceptować regulamin aplikacji. Należność za przejazd została pobrana z karty kredytowej pasażera po wykonanym kursie. Nie ma znaczenia przy tym podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nie otrzymał on wynagrodzenia bezpośrednio od pasażerów w chwili zakończenia przewozu. Dla przyjęcia odpłatności przewozu nie ma także znaczenia, w jaki sposób następuje dalsze rozliczenie po pobraniu należności z karty kredytowej pasażera, w szczególności jaki podmiot dokonuje rozliczenia i przekazania należności wykonawcy przewozu. Korzystanie z aplikacji B. wiąże się z wynagrodzeniem za przewóz, co skarżący przyznał.

Stanowisko organów w tej kwestii znajduje potwierdzenie w dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja B.. Mianowicie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców.

Zatem skarżący korzystając z aplikacji B. przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Korzystając z aplikacji B. skarżący uzyskał także wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Tym samym uznać należy, że skarżący wykonywał usługi w zakresie transportu drogowego, jak również, że wykonywał te usługi we własnym imieniu i na swoją rzecz.

Brak podstaw do uznania, że skarżący wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu innego podmiotu. Skarżący nie przedstawił na tę okoliczność jakiegokolwiek dowodu, mimo że miał taką możliwość. W szczególności nie przedstawił skarżący umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, potwierdzającej fakt wykonywania transportu drogowego na rzecz innego podmiotu. Skarżący, przesłuchany w charakterze strony zeznał (k. 12 akt adm.), że nawiązał współpracę z podmiotem o nazwie N. , którego numer znalazł w Internecie. Wyjaśnił, że przekazał temu podmiotowi dokumenty, tj. prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, zaświadczenia lekarskie i psychologiczne, a firma N. przesłała mu umowę, którą podpisał, ale nie pamięta jej treści. Twierdzenie, że przewóz wykonywał przedsiębiorca o nazwie N. pozostało zatem nieudowodnione. Wyjaśnienia wymaga, że organ nie miał obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczność charakteru współpracy skarżącego z firmą N. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustalenia, że przewóz wykonywany był przez skarżącego w imieniu i na rzecz innego podmiotu. To rzeczą skarżącego było przedstawienie dowodów na okoliczność, że nie wykonywał przewozu we własnym imieniu. Dodać należy, że skarżący wykonywał przewóz samochodem stanowiącym jego własność i to skarżący nawiązał kontakt z pasażerami w celu wykonania przewozu. Oznacza to, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. we własnym imieniu. Ponosi zatem odpowiedzialność za brak ważnego w dniu kontroli orzeczenia psychologicznego, wymaganego – zgodnie z art. 39k ust. 1 w zw. z art. 39m u.t.d. – nie tylko od kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy, ale także od przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

Organ prawidłowo nałożył karę pieniężną, przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, bowiem skarżący był podmiotem wykonującym czynności związane z przewozem w rozumieniu tej ustawy, bez ważnego badania psychologicznego. Nie jest zatem uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 w zw. Lp. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy.

Podkreślić należy, że odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący w dniu kontroli inne czynności związane z przewozem drogowym (przewóz okazjonalny osób) był zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów.

W ocenie sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. Organ informował skarżącego o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści przepisów. Skarżący znał zatem zakres i przedmiot prowadzonego postępowania, mógł w nim aktywnie uczestniczyć , składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe. Organy prawidłowo rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w szczególności wystąpienie opisanych w protokole kontroli z [...] maja 2019 r. naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości było nałożenie odpowiedniej kary pieniężnej, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podnieść należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organów. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 756/16).

Wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy.

Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).