Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 827/21 w sprawie ze skargi J.S. na postanowienie Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2021 r. nr WINB-WOP.7722.28.2021.JP w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 827/21, po rozpoznaniu skargi J.S. na postanowienie Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z dnia 22 kwietnia 2021 r. utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Grudziądzkiego (dalej: PINB) z 15 marca 2021 r. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie PINB..

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 16 lipca 2020 r. do organu powiatowego wpłynęła kserokopia protokołu nr 3 z 15 lipca 2020 r. przesłana przez Departament Inspekcji i Kontroli Budowlanej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, w którym stwierdzono prowadzenie robót budowlanych związanych z planowaną budową silosu zbożowego na działce nr [...], obręb [...]. Pismem z dnia 22 lipca 2020 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2020 r. organ pierwszej instancji zobowiązał stronę do przedłożenia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania przedmiotowego silosu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia. W dniu 28 października 2020 r. dokumenty zostały złożone, a następnie uzupełnione. Wobec powyższego PINB postanowieniem z dnia 15 marca 2021 r. nr 16.2021 ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 250.000.00 zł za zrealizowaną budowę silosu zbożowego w zabudowie zagrodowej bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.S.. WINB w wyniku jego rozpatrzenia utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W ocenie organu odwoławczego postępowanie organu powiatowego było prawidłowe w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W sprawie fakt popełnienia samowoli budowlanej jest dla WINB bezsprzeczny. Budowa silosu zbożowego miała miejsce z naruszeniem art. 28 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) dalej: p.b. Dalej organ wyjaśnił, że w sytuacji realizacji obiektu lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę zastosowanie ma tryb postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 p.b. W wyniku przedłożenia przez stronę wymaganych dokumentów organ powiatowy następczo (zgodnie z art. 49 ust. 1 i 2 p.b.) ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej. Jednocześnie WINB podniósł, że organ nie ma wpływu na wysokość opłaty legalizacyjnej, gdyż sposób jej wyliczania wynika wprost z przepisów p.b. według określonego wzoru. Na wysokość opłaty legalizacyjnej mają wpływ: wysokość stawki opłaty (opłata stała 500 zł) z pięćdziesięciokrotnym jej podwyższeniem, kategoria obiektu budowlanego oraz współczynnik wielkości obiektu budowlanego, czyli 500 zł x 50 krotność x 10 (kategorii obiektu budynku) x 1 (współczynnik wielkości obiektu), co oznacza kwotę 250.000.00 zł, przy czym przepisy te nie różnicują wysokości opłaty w zależności od stopnia zaawansowania robót budowlanych. W zakresie zarzutów zażalenia organ odwoławczy podkreślił, że z uwagi na wykrytą samowolę budowlaną organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do podjęcia czynności zgodnie z art. 48 p.b., a przepis ten nie pozostawia organowi swobody działania na zasadzie uznania, przy czym legalizację należy traktować, jako uprawnienie inwestora, nie zaś obowiązek. Zarzuty dotyczące błędnej kwalifikacji przedmiotu postępowania organ II instancji uznał za niezasadne. W zakresie zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. WINB wyjaśnił, że silos jest budynkiem w rozumieniu p.b. i należy do kategorii XIX obiektów budowlanych. Przedmiotem postępowania organu budowlanego jest bowiem budowa silosu zbożowego w zabudowie zagrodowej. Dokumentacja projektowa złożona po przywróceniu inwestorowi terminu do spełnienia tego obowiązku jest projektem budowlanym załączonym do wniosku o udzielenie zezwolenia na budowę z 2 czerwca 2020 r. z tą różnicą, że została zmieniona kategoria obiektu z XIX na II, załączając sprostowanie omyłki pisarskiej. Zgodnie art. 35 p.b., zgodność i kompletność projektu bada organ administracji architektoniczno – budowlanej, niemniej w niniejszym przypadku projekt przedłożono w toku postępowania legalizacyjnego, zatem jego prawidłowość bada organ nadzoru budowlanego.

Skargę na postanowienie WINB wniósł J.S. zarzucając nieuzasadnioną ingerencję organu nadzoru budowlanego w treść projektu budowlanego oraz bezzasadnym kwestionowaniu ustaleń autorów projektu budowlanego. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia WINB oraz PINB i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy powołanym wyżej wyrokiem uchylił postanowienie organu odwoławczego, jak i postanowienie je poprzedzające. Sąd wskazał, że kwestię sporną pomiędzy organami nadzoru budowlanego, a skarżącym stanowi to, czy ustalając opłatę legalizacyjną organy zakwalifikowały obiekt budowlany, jako budowlę z kategorii XIX załącznika do ustawy, czy też jak zarzuca konsekwentnie skarżący obiekt ten stanowi budynek, czyli obiekt z kategorii II załącznika do ustawy – kwestia ta ma zasadnicze znaczenie dla wysokości należnej opłaty legalizacyjnej, gdyż współczynnik kategorii obiektu budowlanego stanowi składnik wpływający na wielkość tej opłaty.

Sąd wojewódzki podniósł, że stanowisko skarżącego oparte jest na błędnej wykładni przepisów prawa budowlanego i nie można go podzielić, ale i stanowisko organów nadzoru budowlanego w przedmiocie kwalifikacji silosu do kategorii XIX załącznika do ustawy w ocenie Sądu jawi się, jako przedwczesne. Następnie Sad I instancji powołał treść art. 48 i 49 p.b. zaznaczając, że likwidacja samowoli budowlanej może polegać na orzeczeniu nakazu rozbiórki bądź jej legalizacji, która łączy się ze spełnieniem określonych przesłanek. Jednym z koniecznych wymogów jest uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej ustalonej przez organ nadzoru budowalnego, która nie zawsze może okazać się dla zobowiązanego korzystna, wobec czego legalizacja stanowi uprawnienie, nie zaś obowiązek.

W niniejszej sprawie z analizy akt wynika, jak wskazał Sąd wojewódzki, że już po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie inwestor nadal powoływał się na to, że inwestycja, którą rozpoczął bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę połgała na "budowie silosu zbożowego". Tak też inwestor określił przedmiot inwestycji w projekcie budowlanym dołączonym do wniosku do Starosty Grudziądzkiego "budowa silosu zbożowego w zabudowie zagrodowej", gdzie określono obiekt jako należący do kategorii XIX. Sąd wojewódzki podniósł, że organy nadzoru budowlanego nie ustaliły jednak żadnych innych okoliczności związanych z rzeczywistym charakterem inwestycji na działce nr [...]. Nie zostało w szczególności wyjaśnione, jakie znaczenie dla sprawy ma uwzględniona w projekcie uprzednia rozbiórka wiaty oraz części obiektu gospodarczego, chociaż jak wynika z dalszej dokumentacji sporny silos na zboże ewidentnie będzie połączony z sąsiadującym budynkiem gospodarczym, którego charakteru nie ustalono. Organ nie ustalił i nie ocenił także charakteru pozostałej zabudowy na tej działce, a zwłaszcza podkreślanego już w toku postępowania powiązania budowanego silosu na zboże z budynkiem i pozostałymi silosami widocznymi po drugiej stronią budynku. Nie jest zatem możliwe rzeczywiste zweryfikowanie charakteru inwestycji, funkcji i rozmiaru, w szczególności czy nie wybudowano konkretnego rodzaju instalacji. Nie jest bowiem wykluczone prowadzenie przez osobę o statusie rolnika działalności o innym charakterze. W ocenie Sądu I instancji, dla rzeczywistej kwalifikacji obiektów budowlanych konieczne jest po pierwsze wnikliwe ustalenie i ocena całej inwestycji, czy obejmuje ona jeden obiekt budowlany, czy zespół, jaki jest rozmiar i funkcja tego przedsięwzięcia.

Niemniej w dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd wojewódzki wyjaśnił, że błędne jest stanowisko skarżącego, iż sporny silos na zboże stanowi budynek kategorii II obiektów budowlanych. Uwzględniając reguły wykładni przepisów prawa, które przytoczył wraz z wnikliwą analizą treści załącznika do ustawy określającego kategorie obiektów budowlanych dla celów ustalenia m.in. opłaty legalizacyjnej, nie budzi wątpliwości, że zasadniczo obiekt budowlany - silos na zboże jest zbiornikiem, czyli budowlą a nie budynkiem, zatem nie należy do kategorii II. W ocenie Sądu w zależności od indywidualnych okoliczności faktycznych danej sprawy, charakteru, rozmiarów, funkcji zabudowy należy rozważać zaliczenie silosu na zboże do jednej z dwóch kategorii obiektów budowlanych tj. kategorii VIII - obejmującej inne budowle (tzn. budowle nieujęte w innych kategoriach, w tym budowle rolnicze), oraz do kategorii XIX - obejmującej zbiorniki przemysłowe, jak: silosy, elewatory, bunkry do magazynowania paliw i gazów oraz innych produktów chemicznych. W sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, że przedmiotowy silos na zboże nie może zostać zakwalifikowany, jako budynek kategorii II obiektów budowlanych, jednak zaniechały dalszego ustalenia okoliczności sprawy w zakresie rzeczywistego ustalenia charakteru i rozmiaru samowolnie rozpoczętej inwestycji na działce nr [...], co jest istotne dla sprawy, gdyż w załączniku do p.b. dla obiektów budowlanych kategorii VIII współczynnik kategorii obiektu wynosi 5,0, a współczynniki wielkości obiektu 1,0, podczas gdy dla kategorii XIX odpowiednio 10,0 i 1,0 do 2,5. Poza kubaturą dla silosu w projekcie nie określono jego pojemności, co może budzić wątpliwości, czy jest to rzeczywiście obiekt związany z zabudową zagrodową gospodarstwa rolnego skarżącego.

Wobec powyższego Sąd wojewódzki wyjaśnił, że tylko częściowo okazały się zasadne zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Reasumując Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nadzoru budowlanego uwzględni zawartą w wyroku ocenę prawną i wskazania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1) art. 49 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 p.b. w zw. z treścią § 4-7 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w spawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz.1609) dalej: "rozporządzenie" polegające na dowolnym i niezasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nadzoru budowlanego były uprawnione do dokonania w projekcie budowlanym korekty kategorii obiektu budowlanego (poprzez obliczenie wysokości opłaty legalizacyjnej w oparciu o kategorię XIX obiektów budowlanych wymienioną w załączniku do p.b.) w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prawa, dokonana zgodnie z regułami językowymi, prowadzi do przyjęcia, że organy nadzoru są legitymowane do zbadania kompletności projektu budowlanego;

2) art.3 pkt 1 i 2 p.b., poprzez zastosowanie wykładni językowej do określenia "silos" i stwierdzenia WSA, że "należy zakwestionować jako błędną ocenę skarżącego, zgodnie z którą, silos na zboże - stanowi budynek, kategorii II obiektów budowlanych" - w sytuacji, gdy przedmiotowy silos na zboże (budowany na planie koła), jak wynika ze stanu faktycznego sprawy i przeznaczenia ww. obiektu budowlanego, jest budynkiem magazynowym służącym bezpośrednio gospodarce rolnej skarżącego.

Dalej skarżący wskazał, że niezależnie od powyższych zarzutów, wskazać należy, iż WSA nie rozpoznał szeregu istotnych błędów w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego, (w tym - chociażby nie zastosowanie przez organ administracyjny dyspozycji art. 97 p.b. - jeżeli zakwestionował II kategorię obiektu), które to wady powinny skutkować stwierdzeniem przez WSA, że zaskarżone orzeczenia naruszają prawo. Zamiast tego, Sąd I instancji wydał organom zobowiązujące zalecenia co do dalszego procedowania sprawy, które to zalecenia bezpośrednio prowadzą do ponownego rażącego zawyżenia opłaty legalizującej przedmiotową budowę.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych zrzekając się jednocześnie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarżący kasacyjnie wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty.

W piśmie z dnia 14 marca 2022 r. uzupełnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów art. 1-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) dale: p.u.s.a. W rezultacie błędnej wykładni ww. przepisów WSA w Bydgoszczy nie stwierdził na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nieważności wydanych postanowień w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Wbrew intencji strony skarżącej nie jest możliwe uzupełnianie zarzutów skargi kasacyjnej po terminie do jej wniesienia. Wynika to z art. 183 § 1 zd. 2 p.p.s.a., który stanowi, iż strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. A contrario oznacza to, iż po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 177 § 1 p.p.s.a.) strona nie ma możliwości skutecznego podnoszenia nowych zarzutów kasacyjnych prócz tych, które podniosła już w skardze kasacyjnej (art. 174 i art. 176 p.p.s.a.). Stąd też nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej skargi kasacyjnej zarzuty przedstawione w piśmie procesowym z dnia 14 marca 2022 r. i, jako spóźnione, nie podlegają one rozpatrzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia art. 49 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 p.b. w zw. z treścią § 4-7 rozporządzenia, bowiem zauważyć należy, że postępowanie legalizacyjne stanowi zorganizowaną, spójną całość, której poszczególne elementy są niezbędne do osiągnięcia zamierzonego w legalizacji skutku, a mianowicie przywrócenia zaburzonego samowolą stanu zgodności z prawem. Bez prawidłowej kwalifikacji obiektu będącego przedmiotem samowoli organy nie mogą prawidłowo określić zasad ustalania i wysokości opłaty legalizacyjnej, której uiszczenie jest przesłanką skutecznego zakończenia legalizacji. Z art. 49d ust. 1 p.b. wynika, że wysokość opłaty legalizacyjnej jest uzależniona od tego, czy wybudowany samowolnie obiekt wymagał pozwolenia na budowę lub jest budową, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 (pkt 1), czy też jest budową, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4-10, 12 oraz 14-18 i 29, pkt 11, 13, 19-21 i 28 (pkt 2) bądź instalowaniem, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a i b (pkt 3). Stąd też nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skargi, że organ nadzoru budowlanego przy ustalaniu wysokości opłaty legalizacyjnej jest związany kwalifikacją obiektu dokonaną przez projektanta. Należy zauważyć, że czym innym jest przyjęcie w projekcie określonych rozwiązań technicznych, za które odpowiada projektant, a czym innym klasyfikacja obiektu dokonana na potrzeby ustalenia opłaty legalizacyjnej. Przedmiotem działania organu nadzoru budowlanego związanego z wymogiem ustalenia opłaty legalizacyjnej, znajdującego swój wyraz w treści wydanego postanowienia, o którym mowa w art. 49 ust. 1 p.b., pozostają te kwestie, które pozwalają prawidłowo określić wysokość opłaty, jaką inwestor zobowiązany jest ponieść w sytuacji, gdy jego wolą jest zalegalizowanie popełnionej samowoli budowlanej. Zatem nie ulega wątpliwości, że musi dokonać kwalifikacji spornego obiektu do kategorii wynikającej z załącznika do ustawy. Należy stwierdzić, że treść art. 49 ust. 1 p.b. jednoznacznie wskazuje, iż obowiązki jakie spoczywają na organie przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, wyliczone w art. 49 ust. 1 pkt 1-3 ustawy, poprzedzają określenie opłaty legalizacyjnej, niemniej nie stanowią przedmiotu "sprawy" rozumianej jako ustalenie wysokości tejże opłaty w stosunku do inwestora. W tym postępowaniu organy badają tylko kwestię nałożenia opłaty poprzez weryfikację czynników, które mają wpływ na ustalenie wysokości tej opłaty - w tym kategorii obiektu.

Chybiony jest także zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie art. 3 pkt 1 i 2 p.b., prawidłowe jest bowiem stanowisko Sądu wojewódzkiego, że silos służący do przechowywania zboża nie jest budynkiem, natomiast stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. zgodnie, z którym przez budowlę - należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przy czym nie jest to katalog zamknięty i przez budowlę należy rozumieć każdy inny obiekt budowlany, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury, ale który jest podobny do wymienionych w tym przepisie wytworów ludzkiej działalności. Ponieważ silos zbożowy jest zbliżony do zbiornika, w którym przechowywane jest zboże, prawidłowo zakwalifikowano go jako budowlę. Jednocześnie z uwagi na fakt, że ma służyć prowadzonemu przez skarżącego kasacyjnie gospodarstwu rolnemu, należy zakwalifikować go do budowli rolniczych. Definicję budowli rolniczych zawiera rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, w § 3 powołanego rozporządzenia wskazano, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budowlach rolniczych - rozumie się przez to budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego. Zauważyć także należy, że w każdym przypadku kwalifikacja konkretnego obiektu uzależniona jest od poszczególnych elementów charakteryzujących jego cechy techniczno-budowlane oraz przeznaczenie. Nawet jeżeli obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, nie oznacza to automatycznie, że jest budynkiem. Istotna jest również jego funkcja (sposób wykorzystania), w tym komkretnym przypadku funkcja polegająca na magazynowaniu zboża.

Jak wynika z przedłożonego do akt administracyjnych projektu budowlanego przedmiotem inwestycji była budowa silosu zbożowego w zabudowie zagrodowej, przeznaczonego do magazynowania ziarna. Ściany silosu zostały wykonane z blachy falistej, a jego dach z blachy ocynkowanej. Silos został posadowiony na ławie fundamentowej połączonej monolitycznie z pierścieniem obwodowym i kanałem transportowym. Należy przy tym zauważyć, że budynek jako obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b. powinien posiadać instalacje zapewniające możliwość użytkowania go zgodnie z jego przeznaczeniem oraz powinien być wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt II OSK 786/16, LEX nr 2169198). Przedmiotowy silos nie posiada instalacji umożliwiających wykorzystanie go jako budynku, natomiast wyposażony jest w instalacje umożliwiające magazynowanie zboża, co zarazem wypełnia definicję obiektu budowlanego w postaci budowli.

Zasadne jest również stanowisko Sądu wojewódzkiego, że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla prawidłowego sklasyfikowania spornego obiektu, czynności dowodowych oraz nie zebrał pełnego materiału dowodowego, który pozwoliłby na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Stąd brak jest usprawiedliwonych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.