Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Po 90/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2024 r., nr SKO.PS.4040.642.2024 w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Po 90/25 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez G.G. (dalej: skarżący) decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego w Poznaniu z 2 grudnia 2024 r., nr SKO.PS.4040.642.2024 w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że przesłanki, jakie powołał we wniosku faktycznie występują. Sąd wyjaśnił, że podstawą wniosku było twierdzenie, iż na skarżącym ciąży obecnie obowiązek uiszczenia jednorazowo kwoty niemal 9 tysięcy złotych, a wykonanie obowiązku spowodowałoby istotny uszczerbek dla niezbędnego utrzymania skarżącego i jego rodziny. Jednocześnie jednak skarżący nie wskazał na wysokość dochodów, posiadane oszczędności lub ich brak, stan majątkowy i rodzinny oraz koszty utrzymania. Brak podania tych danych uniemożliwił odmienną ocenę wniosku, skoro nie ma jakichkolwiek podstaw do uznania, że wskazywana okoliczność istotnego uszczerbku w utrzymaniu koniecznym rodziny nie została w jakikolwiek sposób wykazana. Sąd podkreślił, że skarżący w postępowaniu administracyjnym odmówił ujawnienia dochodów małżonki, chociaż - jak wskazał - pozostaje na jej utrzymaniu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego podniósł, że w świetle doświadczenia życiowego i ustalonych dochodów skarżącego oczywistym jest, że uiszczenie kwoty niemal 9 tysięcy złotych powodowałoby istotny uszczerbek dla niezbędnego utrzymania skarżącego i jego rodziny, a wykonanie decyzji niosłoby trudne do odwrócenia skutki. W ocenie skarżącego, dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, gdzie analizowana była jego sytuacja, są wystarczające dla przyjęcia powyższych wniosków, zaś dochody żony skarżącego są bez znaczenia, skoro to na skarżącego został nałożony obowiązek opłaty za pobyt w DPS.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stąd też uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.

Sąd ocenia możliwość wstrzymania wykonania (co stanowi odstępstwo od wykonalności ostatecznych decyzji) zaskarżonej decyzji, na podstawie okoliczności wskazanych we wniosku. Wskazanie na okoliczności potwierdzające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnioskodawcy, który domaga się zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku.

Nie ma zatem racji skarżący podnosząc, że sąd winien kierować się doświadczeniem życiowym i ocenić całokształt dokumentów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, aby ocenić czy zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku. To argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie zamieszczony w skardze do sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został natomiast uzasadniony lakonicznie, żądanie nie zostało poparte wyjaśnieniem sytuacji materialnej i osobistej skarżącego. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może być zagrożenie wystąpienia szkody o znacznym rozmiarze. Do wykazania tego konieczne jest zatem wskazanie przez wnioskującego na wysokość jego dochodów, wydatków, możliwości finansowych oraz wszelkich okoliczności, które uprawdopodobnią, iż wykonanie decyzji może skutkować powstaniem w jego majątku szkody o znacznych rozmiarach. Na marginesie należy wskazać, że Sąd I instancji słusznie zwrócił uwagę, że odmowa ujawnienia dochodów małżonki, w sytuacji, gdy skarżący dochodów nie osiąga, nie pozwalała na przyjęcie, że dochody te są bez znaczenia dla oceny istotnego uszczerbku w utrzymaniu rodziny, którą skarżący z małżonką tworzy, niezależenie od umowy o rozdzielności majątkowej. Podobnie, jak w przypadku wniosku, również na etapie postępowania zażaleniowego, argumentacja skarżącego została ograniczona wyłącznie do powołania się na - oczywisty, w ocenie skarżącego- uszczerbek w utrzymaniu koniecznym rodziny. Występujący w imieniu skarżącego pełnomocnik nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów źródłowych pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne. Nie jest zatem możliwe dokonanie oceny aktualnej sytuacji finansowej skarżącego, który domagał się wstrzymania wykonania decyzji ustalającej opłatę za pobyt matki w DPS.

W związku z powyższym, brak jest podstaw do uchylenia postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że świadczenie pieniężne jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, natomiast niebezpieczeństwa potencjalnej egzekucji należności w tej sprawie, jako mogącej prowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, nie wykazano.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.