Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt III SAB/Gd 574/25 o odrzuceniu skargi K. W. na bezczynność Rektora - Komendanta Akademii Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte w Gdyni w przedmiocie postępowania rekrutacyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt III SAB/Gd 574/25, odrzucił skargę na bezczynność Rektora-Komendanta Akademii Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte w Gdyni w postępowaniu rekrutacyjnym.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "P.p.s.a.") i wyjaśnił, że skarżący (asesor prokuratury) jako przedmiot skargi wskazał "zaniechanie przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego", o którym mowa w rozdziale 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2024 r. w sprawie kształcenia kandydatów do zawodowej służby wojskowej w ramach dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w uczelniach wojskowych, szkołach podoficerskich, centrach szkolenia lub ośrodkach szkolenia (Dz. U. poz. 584, dalej: "rozporządzenie"). Następnie WSA w Gdańsku podkreślił, że zarówno w przepisach rozporządzenia, jak i w art. 95 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2025 r., poz. 825, dalej: "ustawa o obronie Ojczyzny") brak jest przepisów szczególnych w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a., przewidujących wprost sądową kontrolę bezczynności organów w sprawach dotyczących "przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego". Rozważyć należało zatem możliwość zakwalifikowania przedmiotu skargi do kategorii określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Obydwa te punkty przewidują zaskarżalność bezczynności organów administracji w przedmiocie wydania decyzji administracyjnych, określonych rodzajowo postanowień a także wydania innych aktów lub dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że postępowanie rekrutacyjne jest ciągiem czynności formalnoprocesowych i faktycznych, których sekwencja i treść jest regulowana przepisami prawa. Jego cele są określone w ustawie o obronie Ojczyzny i rozporządzeniu i są realizowane poprzez ściśle określone przepisami rozdziału 2 rozporządzenia działania właściwych organów (komisji rekrutacyjnej i rektora – komendanta). W skardze inicjującej postępowanie w niniejszej sprawie nie wskazano żadnej konkretnej czynności z zakresu administracji publicznej wynikających z przepisów prawa, którą powinien był wykonać Rektor – Komendant, a wykonania której wbrew prawu zaniechał.

Przeprowadzenie postępowania rekrutacyjnego w trybie przewidzianym przepisami rozporządzenia nie stanowi zatem aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z tych względów w ocenie WSA w Gdańsku, skarga na bezczynność w przedmiocie przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdyż nie mieści się ani wśród przedmiotów zaskarżenia wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 pkt 1-9 P.p.s.a., ani nie jest objęta regulacjami szczególnymi, o których mowa w art. 3 § 3 P.p.s.a. Dlatego też, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc skargę kasacyjną, w której domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. art. 79, art. 83 oraz art. 95 ustawy o obronie Ojczyzny w związku z przepisami rozdziału 2 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż postępowanie rekrutacyjne do uczelni wojskowej nie stanowi normatywnie ukształtowanej procedury prawa publicznego prowadzącej do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, a w konsekwencji, iż brak przeprowadzenia tej procedury nie stanowi naruszenia obowiązku organu wynikającego z przepisów prawa, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że postępowanie rekrutacyjne jest integralnym elementem ustawowo uregulowanego mechanizmu dostępu do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej i jako takie musi zostać przeprowadzone oraz zakończone w formie prawem przewidzianej;

2. art. 3 § 2 pkt 4 oraz pkt 8, art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 1 P.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedmiot skargi nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, a tym samym na niezasadnym odrzuceniu skargi, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, iż działanie organu polegające na niedopuszczeniu skarżącego do udziału w postępowaniu rekrutacyjnym, przy jednoczesnym niewydaniu aktu kończącego postępowanie, stanowi co najmniej inną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień jednostki, względnie przejaw bezczynności organu polegającej na niedoprowadzeniu wszczętej procedury do jej zakończenia;

3. art. 45 ust. 1 oraz art. 60 Konstytucji RP poprzez przyjęcie wykładni przepisów procesowych prowadzącej do faktycznego wyłączenia spod kontroli sądowej działań organów administracji publicznej ingerujących w sferę konstytucyjnego prawa dostępu do służby publicznej oraz prawa do sądu

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2026 r. skarżący kasacyjnie zarzucił organowi błąd polegający na utożsamianiu braku normy nakładającej na Rektora-Komendanta obowiązek wydania decyzji kończącej postępowanie rekrutacyjne z twierdzeniem, że po stronie organu nie istnieje jakikolwiek obowiązek działania w zakresie organizacji i przeprowadzania procesu rekrutacyjnego. Przedmiotem sprawy jest zatem ocenia czy organ odpowiedzialny za funkcjonowanie uczelni może pozostawić kandydata poza procedurą rekrutacyjną bez uruchomienia mechanizmów przewidzianych przez obowiązujące przepisy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosku o rozpoznanie na rozprawie skargi kasacyjnej od zaskarżonego postanowienia odrzucającego skargę, wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie z art. 182 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Z przepisu tego wynika, że w przypadku tego rodzaju postanowień rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest fakultatywne. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony i Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Powyższej oceny nie zmienia złożony w skardze kasacyjnej wniosek. Zauważyć należy, że możliwość skierowania sprawy na posiedzenie jawne i wyznaczenia rozprawy także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym została pozostawiona uznaniu Sądu i w tym zakresie nie jest uwarunkowana stanowiskiem stron. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, a wystarczające będzie rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, to należy wskazać, że w skardze kasacyjnej zgłoszone zostały zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się w sposób bezpośredni z zarzutami naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię. Wymagają one zatem łącznego omówienia.

Przechodząc do kontroli zaskarżonego orzeczenia wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, że w sprawach ze skarg na bezczynność zasadnicze znaczenie ma przede wszystkim rekonstrukcja źródła prawnego obowiązku działania przez organ administracji w danej sprawie, a co za tym idzie treść, forma i sposób realizacji przyznanej mu kompetencji. Rekonstrukcja ta powinna być przeprowadzona na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego, w tym również przy uwzględnieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, który normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Innymi słowy, w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji publicznej, w celu ustalenia istnienia/nieistnienia stanu bezczynności istotne znaczenie ma precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania z istnieniem po stronie organu administracji publicznej prawnego obowiązku działania polegającego na załatwieniu konkretnej sprawy.

W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy sąd administracyjny rozstrzyga więc, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności polegającej na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa nie podejmuje żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo – mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa – nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 k.p.a.

Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc przede wszystkim ustalenie, że bezczynności dopuścił się organ właściwy i zobowiązany na gruncie odpowiednich przepisów do podjęcia przewidzianych prawem czynności w określonym ustawą terminie.

Podkreślić przy tym trzeba trzeba, że zaskarżenie bezczynności prowadzonego postępowania jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Przedmiotem skargi na bezczynność może być jedynie bezczynność organów w sytuacjach, gdy strona ma prawo żądać od organu podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, która to czynność może stanowić przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego. Jeżeli wymienione w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. formy działania administracji publicznej nie podlegają zaskarżeniu, to nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność organu w ich podjęciu. Celem skargi na bezczynność jest bowiem doprowadzenie do wydania aktu lub podjęcia czynności, bez przesądzenia o treści czy skutkach podjętych działań. Wobec tego zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia czy w ustalonym stanie faktycznym na organie spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie a następnie, czy uczyniono to w przepisanym terminie.

Z treści wniesionej skargi oraz skargi kasacyjnej wynika, że jej przedmiotem jest działanie organu polegające na niedopuszczeniu skarżącego kasacyjnie do udziału w postępowaniu rekrutacyjnym ("zaniechanie przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego") w związku ze złożonym przez niego wnioskiem o powołanie do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej pełnionej w ramach kształcenia w uczelni wojskowej na kursie oficerskim.

Jak wynika z art. 79 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny: osoba ubiegająca się o powołanie do służby wojskowej może zgłosić się do dowolnie wybranego wojskowego centrum rekrutacji w celu złożenia wniosku o powołanie do służby wojskowej (...). Wniosek taki może złożyć osoba spełniająca warunki określone w art. 83 ust. 1 pkt 1-8 ustawy o obronie Ojczyzny, tj.: 1) posiada obywatelstwo polskie, 2) posiada nieposzlakowaną opinię, 3) posiada zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby wojskowej, 4) posiada wiek co najmniej 18 lat, 5) nie była karana za przestępstwo umyślne, 6) nie jest przeznaczona do służby zastępczej, 7) nie jest wyłączona od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, 8) nie posiada nadanego przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego do służby w jednostce zmilitaryzowanej. W myśl natomiast art. 95 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny: "kandydat do zawodowej służby wojskowej ubiegający się o przyjęcie na uczelnię wojskową, do szkoły podoficerskiej, centrum szkolenia lub ośrodka szkolenia jest poddawany postępowaniu rekrutacyjnemu, o którym mowa w art. 81, oraz postępowaniu rekrutacyjnemu w uczelni wojskowej, w szkole podoficerskiej, centrum szkolenia lub ośrodku szkolenia.". Tryb ubiegania się o przyjęcie, w tym tryb postępowania rekrutacyjnego do uczelni wojskowych określa rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2024 r. w spawie kształcenia kandydatów do zawodowej służby wojskowej w ramach dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w uczelniach wojskowych, szkołach podoficerskich, centrach szkolenia lub ośrodkach szkolenia. Z § 3 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia wynika, że osoba zainteresowana, tj. osoba ubiegająca się o powołanie do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej pełnionej w ramach kształcenia w uczelni wojskowej, poprzedzającej powołanie do zawodowej służby wojskowej, może ubiegać się o przyjęcie do uczelni wojskowej na kurs oficerski w tej uczelni. Zgodnie z § 4 rozporządzenia, osoba zainteresowana składa wniosek o powołanie do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej pełnionej w trakcie kształcenia (...) według wzoru określonego w przepisach (...), nie później niż miesiąc przed rozpoczęciem postępowania rekrutacyjnego w uczelni wojskowej (...). Złożenie wniosku jest równoznaczne z ubieganiem się osoby zainteresowanej o przyjęcie do uczelni wojskowej. Stosownie do § 8 rozporządzenia Szef Wojskowego Centrum Rekrutacji: 1) weryfikuje wniosek oraz poprawność zgromadzonych dokumentów; 2) informuje rektora-komendanta (...) o złożeniu wniosku przez osobę zainteresowaną; 3) zleca badania psychologiczne, następnie 4) przesyła wniosek wraz z kompletem dokumentów, w przypadku osób wskazanych w § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. osoby zainteresowanej przyjęciem do uczelni wojskowej na kurs oficerski w tej uczelni (przypadek skarżącego kasacyjnie) do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr i jednocześnie informuje szefa WCR, które swoim zasięgiem terytorialnym obejmuje siedzibę uczelni wojskowej (...) o przesłaniu tego wniosku. Zgodnie z § 9 rozporządzenia, kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr po otrzymaniu wniosku osoby zainteresowanej: 1) wyraża opinię w zakresie zasadności powołania tej osoby do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w ramach kształcenia, kierując się potrzebami Sił Zbrojnych; 2) przesyła wnioski wraz z załącznikami do szefów WCR, które swoim zasięgiem terytorialnych obejmują siedzibę uczelni wojskowych (...). W myśl § 11 rozporządzenia, w przypadku osób zainteresowanych przyjęciem do uczelni wojskowej na kurs oficerski w tej uczelni, szef WCR obejmujący zasięgiem terytorialnym siedzibę uczelni wojskowej (...) przekazuje odpowiednio dokumenty wskazane w § 8 pkt 4 (wniosek wraz z kompletem dokumentów, tj. dyplomem ukończenia studiów, oświadczeniem o niekaralności, innych dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje, wtórnikiem karty ewidencyjnej, informacji o karalności z ewidencji wojskowej lub KRK, orzeczeniem psychologicznym) do właściwego rektora-komendanta uczelni wojskowej. Stosownie do § 14 rozporządzenia, rektorzy-komendanci uczelni wojskowych powiadamiają osoby zainteresowane o terminie przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego co najmniej na 7 dni przed jego rozpoczęciem. Zgodnie z § 17 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w ramach postępowania rekrutacyjnego dla osób zainteresowanych przyjęciem do uczelni wojskowej przeprowadza się: a) egzamin wstępny w zakresie sprawdzianu sprawności fizycznej i testu znajomości języka angielskiego oraz dodatkowo sprawdzian wiedzy ogólnej lub sprawdzian kwalifikacji zawodowej na wniosek osób wskazanych przez Ministra Obrony Narodowej posiadających kwalifikacje właściwe dla danego korpusu osobowego (grupy osobowej); b) rozmowę kwalifikacyjną.

Z powyższych przepisów wynika, że do przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego polegającego na przeprowadzeniu egzaminu wstępnego i rozmowy kwalifikacyjnej dla osób zainteresowanych przyjęciem do uczelni wojskowej na kurs oficerski w tej uczelni niezbędne są 2 warunki, które należy spełnić łącznie. Są to: 1) wniosek o powołanie do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej pełnionej w trakcie kształcenia, który jest równoznaczny z ubieganiem się osoby zainteresowanej o przyjęcie do uczelni wojskowej oraz 2) opinia kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr o zasadności powołania tej osoby do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w ramach kształcenia, z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych. Przy czym opinia ta musi być wyłącznie pozytywna, gdyż oznacza ona, że osoba ubiegająca się o powołanie do służby wojskowej posiada kwalifikacje szczególnie przydatne w Siłach Zbrojnych. Brak opinii pozytywnej świadczy o braku potrzeb Sił Zbrojnych, tj. o zbędności powołania do zawodowej służby wojskowej. Posiadanie pozytywnej opinii o zasadności powołania do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w ramach kształcenia, z uwagi na istnienie potrzeb Sił Zbrojnych w tym zakresie, stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia właściwego postępowania rekrutacyjnego obejmującego egzamin wstępny oraz rozmowę kwalifikacyjną, o których mowa w § 17 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Wskazać jednocześnie należy, że egzamin wstępny dla osób zainteresowanych przyjęciem do uczelni wojskowej na kurs oficerski przeprowadzany jest przez komisję rekrutacyjną w której znajduje się grupa osobowa wskazana przez Ministra Obrony Narodowej posiadająca kwalifikacje do oceny kwalifikacji osoby zainteresowanej. Grupę osobową do przeprowadzenia egzaminu wstępnego Minister wskazuje wyłącznie w przypadku wydania pozytywnej opinii o zasadności powołania do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w ramach kształcenia. Opinia negatywna nie pozwala na wskazanie grupy osobowej w ramach komisji rekrutacyjnej, jak również dyskwalifikuje osobę zainteresowaną z przeprowadzenia z nią postępowania rekrutacyjnego składającego się z egzaminu wstępnego i rozmowy kwalifikacyjnej.

W niniejszej sprawie nie ziściła się jedna z przesłanek przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego, tj. brak pozytywnej opinii o zasadności powołania do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w ramach kształcenia w uczelni wojskowej, co oznacza, że w stosunku do skarżącego kasacyjnie nie została wszczęta procedura postępowania rekrutacyjnego obejmująca egzamin wstępny oraz rozmowę kwalifikacyjną. Inaczej mówiąc, skarżący kasacyjnie został zdyskwalifikowany w postępowaniu rekrutacyjnym.

Wskazane wyżej przepisy rozporządzenia nie nakładają na rektora-komendanta obowiązku podjęcia jakichkolwiek czynności polegających na dopuszczeniu osoby zainteresowanej do postępowania rekrutacyjnego oraz jego zakończenia w określonej formie poprzez wydanie odpowiedniego aktu lub podjęcia stosownych czynności. Skoro rektor-komendant nie miał prawnego obowiązku działania polegającego na załatwieniu konkretnej sprawy, ani nie został na niego nałożony obowiązek wydania aktu lub stosownej czynności załatwiający sprawę w określonym terminie, to w konsekwencji należało uznać, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność rektora-komendanta była niedopuszczalna. Aby można było mówić o bezczynności organu w załatwieniu konkretnej sprawy, musi bowiem istnieć prawny obowiązek działania organu wynikający z przepisów prawa. Taka zaś sytuacja w sprawie nie wystąpiła. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną w tych uwarunkowaniach skargę jako niedopuszczalną stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., bowiem sprawa nie podlegała kognicji sądów administracyjnych.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej nie dały podstaw do tego, by zakwestionować prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Trafność rozstrzygnięcia świadczy zatem o tym, że nie doszło do naruszenia przepisów: art. 3 § 2 pkt 4 oraz pkt 8, art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 1 P.p.s.a., a także art. 79, art. 83 oraz art. 95 ustawy o obronie Ojczyzny w związku z przepisami rozdziału 2 rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że nie mogły być również zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 45 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP. Pojęcie dostępu do służby publicznej należy rozumieć szeroko jako obejmujące nie tylko etap ubiegania się o przyjęcie do tej służby, ale również etap pozostawania w służbie publicznej, aż do jej opuszczenia. Art. 60 Konstytucji RP nie gwarantuje ani przyjęcia do służby publicznej, ani pozostawania w niej niezależnie od wszelkich okoliczności, lecz jedynie prawo ubiegania się o przyjęcie do służby publicznej i prawo pozostawania w tej służbie na zasadach jednakowo określonych dla wszystkich. Ustawodawca uprawniony jest bowiem do sformułowania dodatkowych warunków, uzależniając od ich spełnienia uzyskanie określonych stanowisk w służbie publicznej z uwzględnieniem jej rodzaju oraz istoty (zob. wyr. TK z: 9 czerwca 1998 r., K 28/97, OTK 1998, Nr 4, poz. 50; 14 grudnia 1999 r., SK 14/98, OTK 1999, Nr 7, poz. 163). Obywatelowi polskiemu korzystającemu z pełni praw publicznych nie przysługuje zatem prawo podmiotowe, którego treścią byłoby żądanie przyjęcia do służby publicznej. Przepisy ustawy o obronie Ojczyzny jak i wydane na jej postawie rozporządzenie prawo do ubiegania się do przyjęcia do służby publicznej zapewniły.

Również prawo do sądu nie jest prawem absolutnym i może podlegać ustawowym ograniczeniom także przedmiotowym. Wskazać należy, że właściwość sądów administracyjnych wyznacza art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Już z tego przepisu wynika, że to ustawa wyznacza zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Kategorie spraw, które podlegają kontroli sądów administracyjnych określają przepisy P.p.s.a., brak zatem możliwości zaskarżenia rodzajowo określonych w ustawie spraw, nie stanowi o naruszeniu konstytucyjnego prawa do sądu.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, gdyż o kosztach tych orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku. Art. 203 i 204 P.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę.