I OZ 681/07 - Postanowienie

Data orzeczenia	2007-09-25	
Data wpływu	2007-08-27	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Roman Ciąglewicz /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych	
Hasła tematyczne	Koszty sądowe	
Sygn. powiązane	II SA/Wa 282/07	
Skarżony organ	Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 184 w zw. z art. 197 § 2;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 282/07 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 maja 2007 r. o wezwaniu J. M. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 13 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w zakresie przetwarzania danych osobowych postanawia oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 maja 2007 r. skarżący J. M. wniósł o sporządzenie i doręczenie mu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2007 r.

Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarządzeniem z dnia 24 maja 2007 r., wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zarządzenie w tym przedmiocie zostało wysłane na adres skarżącego i doręczone dorosłemu domownikowi adresata w dniu 1 czerwca 2007 r. Zażalenie na to zarządzenie zostało sporządzone w dniu 12 czerwca 2007 r. i tego samego dnia wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r., odrzucił zażalenie skarżącego. W uzasadnieniu wskazał, iż termin do złożenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego wzywające skarżącego do uiszczenie opłaty kancelaryjnej, upływał w dniu 8 czerwca 2007 r. Złożenie zażalenia w Biurze Podawczym Sądu w dniu 12 czerwca 2007 r. należało potraktować jako spóźnione działanie strony.

Na postanowienie to, skarżący pismem z dnia 10 sierpnia 2007 r., złożył zażalenie. W uzasadnieniu zażalenia zarzucił, iż zaskarżone postanowienie zostało oparte o niekonstytucyjne przepisy art. 234 § 2 P.p.s.a. oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sadowoadministracyjnych. Podniósł nadto, że pismo zawierające zaskarżone zarządzenie otrzymał w dniu 6 czerwca 2007 r. Poprzedniego dnia, o godzinie 22, wrócił z urlopu. Dołączył dokument z biura podróży, potwierdzający datę i godzinę przylotu do Warszawy, wskazywaną przez skarżącego. W rezultacie termin siedmiodniowy upływał w dniu 13 czerwca 2007 r. Termin ten został przezeń dotrzymany.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków stronie nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten, na mocy art. 197 § 2 P.p.s.a., ma zastosowanie także do postępowań toczących się na skutek zażaleń.

Według art. 194 § 2 P.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (zarządzenia). W rozpoznawanej sprawie zarządzenie wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu zostało mu doręczone w dniu 1 czerwca 2007 r. Termin do zaskarżenia zarządzenia upływał więc w dniu 8 czerwca 2007 r. Zażalenie skarżącego zostało złożone na Biurze Podawczym w dniu 12 czerwca 2007 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu przypisanego do dokonania tej czynności.

Zgodnie z art. 72 P.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie w mieszkaniu adresata, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Instytucja ta odzwierciedla tzw. doręczenie zastępcze, które oparte jest na domniemaniu uznania, że pismo dotarło do rąk adresata. Domniemanie to może zostać obalone. Adresat musi wykazać, że pisma mu nie doręczono lub doręczono w terminie, w którym potwierdzony został odbiór pisma. Domniemanie doręczenia można obalić także wtedy, gdy było prawidłowe, ale nie dotarło do rąk adresata (por. Bogusław Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, M. Niezgódka – Medek, A. Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kantor Zakamycze, Kraków 2006, teza 6 do art. 72). Obalenie domniemania wynikającego z art. 72 P.p.s.a. może nastąpić, w razie uchybienia terminu do dokonania czynności, do której termin zaczął bieg od dnia doręczenia zastępczego, w drodze wniosku o przywrócenie terminu opartego o art. 86 § 1 P.p.s.a., a nie w drodze zażalenia na postanowienie o odrzuceniu środka prawnego, wniesionego po upływie terminu (por. postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1973 r., sygn. akt I CZ 157/72, OSNC 1973/12/215; postanowienie SN z dnia 4 września 1970 r., sygn. akt I PZ 53/70, OSNC 1971/6/100). Takiego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia skarżący nie złożył , a zatem nie obalił domniemania doręczenia mu w dniu 1 czerwca 2007 r. zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej.

Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że zażalenie skarżącego na to zarządzenie jest spóźnione i jako takie podlega odrzuceniu.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia podnoszących niekonstytucyjność przepisów nakładających obowiązek poniesienia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem zauważyć trzeba, iż niniejsze postępowanie zażaleniowe nie stanowi weryfikacji zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, ale postanowienia odrzucającego zażalenie na zarządzenie w przedmiocie tej opłaty.

Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.