I SA/Wr 182/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-24	
Data wpływu	2025-03-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Iwona Solatycka /sprawozdawca/
Marta Semiczek
Tadeusz Haberka /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6110 Podatek od towarów i usług	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Skarbowej	
Treść wyniku	*Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 58 par. 1 pkt 6; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 24 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 7 stycznia 2025 r. nr 0201-IOV-12.4103.23.2024 w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2020 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za I, II, III i IV kwartał 2020 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 5.035,00 zł (słownie: pięć tysięcy trzydzieści pięć złotych) tytułem wpisu od skargi.	
Uzasadnienie
M. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej jako: Strona, Skarżąca, Spółka), pismem z 1 lutego 2025 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS) z dnia 7 stycznia 2025 r. nr 0201-IOV-12.4103.23.2024.

W piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że w jego ocenie skarga powinna zostać odrzucona z uwagi na naruszenie przepisów o doręczeniach. Powołał się przy tym na orzeczenia o sygn. I SA/Wr 841/25 z dnia 23 stycznia 2026 r. oraz II FSK 895/25.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji nie jest możliwa z uwagi na stwierdzoną przez Sąd i dostrzeżoną także przez stronę postępowania przeszkodę, która powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej jako: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zatem warunkiem skutecznego wniesienia skargi do Sądu jest uprzednie otrzymanie przez stronę rozstrzygnięcia w sprawie, a następnie wniesienie skargi w ww. terminie, w trybie przewidzianym w art. 54 § 1 p.p.s.a., tj. za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona stronie skarżącej. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Przesłanki odrzucenia skargi zostały wymienione w art. 58 § 1 p.p.s.a. W § 1 pkt 6 tego artykułu przyjęto, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi jest nieskuteczne doręczenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia. W doktrynie i orzecznictwie aprobowany jest pogląd, że decyzje (postanowienia) niedoręczone to decyzje (postanowienia) nieistniejące, które nie korzystają z przymiotu domniemania prawidłowości i nie wchodzą do obrotu prawnego. Nie ma w tym zakresie znaczenia prawnego okoliczność, że strona uzyskała informację o treści decyzji (postanowienia), jeżeli nie nastąpiło to drogą oficjalnego doręczenia. Wniesienie zażalenia na postanowienie wadliwie doręczone nie konwaliduje tej czynności (vide m. in. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r., sygn. I FPS 4/21 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Choć ww. uchwała NSA dotyczyła doręczenia postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, to zdaniem Sądu jej konkluzję należy odnosić do każdej innej decyzji kończącej postępowanie w danej instancji, a także do każdego zaskarżalnego postanowienia.

W rozpoznawanej sprawie decyzja DIAS została skierowana na adres pełnomocnika strony skarżącej inny niż przez nią wskazany, co w ocenie Sądu jest niezgodne z art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111; dalej: o.p.)., w którym przyjęto, że ustanowionemu pełnomocnikowi pisma doręcza się pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. DIAS doręczył bowiem decyzję za pośrednictwem indywidualnego konta pełnomocnika na portalu e-Urząd Skarbowy.

Z treści art. 35b ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131; dalej: uKAS) wynika, że e-Urząd Skarbowy jest systemem teleinformatycznym KAS służącym w szczególności do 1) załatwiania spraw przez organy KAS; 2) składania i doręczania: a) pism w sprawach dotyczących wydawania przez organy KAS wiążących informacji stawkowych, interpretacji ogólnych i interpretacji indywidualnych, w tym w zakresie określonym w art. 35a ust. 1, b) innych niż wymienione w lit. a pism pomiędzy organami KAS a osobami fizycznymi i jednostkami organizacyjnymi, z wyjątkiem pism w sprawach, o których mowa w art. 35a ust. 1.

Z kolei zasady doręczania pism w postępowaniu podatkowym regulują przepisy Ordynacji podatkowej, a w tym art. 144 § 1a o.p., który, w brzmieniu obowiązującym w czasie wydania zaskarżonej decyzji, stanowił, że organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego.

Sąd nie neguje, co do zasady, możliwości dokonywania w postępowaniu podatkowym doręczeń przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy oraz zasad, według których odbywa się doręczanie pism w tym systemie. Należy jednak wziąć pod uwagę, że w rozpoznawanej sprawie ustanowiony został pełnomocnik i to jemu doręczana była decyzja DIAS. Wobec tego organ był zobowiązany, zgodnie z wyżej przytoczonym art. 145 § 2 o.p., doręczać pisma na adres wskazany w pełnomocnictwie. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, która podnosi, że przepis ten ma charakter szczególny wobec regulacji uKAS dotyczących doręczania pism w postępowaniu podatkowym. Ustawa ta w art. 35 do art. 35f określa w ogólny, ramowy sposób m.in. zasady wykonywania zadań przez organy KAS, a w tym także zasady składania pism przez podatników będących użytkownikami systemów teleinformatycznych KAS oraz doręczania przez organy KAS pism z wykorzystaniem tych systemów. Poza podatnikami w postępowaniu podatkowym występują także pełnomocnicy, do których nie odnoszą się bezpośrednio powołane wyżej przepisy ustawy KAS. W szczególności nie wynika z nich, aby zmieniały dyspozycję art. 145 § 2 o.p., nakazującego kierowanie pism na adres elektroniczny podany w pełnomocnictwie. Zgodnie z art. 138c § 1 o.p. "pełnomocnictwo wskazuje (...) adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, chyba że wskazuje adres do doręczeń elektronicznych, na który organy podatkowe mają doręczać pisma. Adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy wskazuje adres do doręczeń elektronicznych." Zatem wskazanie w pełnomocnictwie adresu elektronicznego do doręczeń, zdaniem Sądu, wiąże organ podatkowy.

Wobec tego, skoro decyzja odwoławcza nie została skutecznie doręczona, to skarga na tą decyzję jest przedwczesna i podlegała odrzuceniu na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

O zwrocie kwoty 5.035,00 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.