Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 175/17 w sprawie ze skargi A. K. na rozstrzygnięcie Zarządu C. – S. [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu postanawia: odrzucić skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 175/17, pozostawił bez rozpatrzenia skargę A. K. na rozstrzygnięcie Zarządu C. – S. [...] z dnia [...] marca 2017 r., w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.

Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono stronie skarżącej w dniu 21 kwietnia 2017 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta akt sądowych nr 120). Sąd pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, pouczając o terminie i trybie dokonania tej czynności procesowej oraz o obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym.

W dniu 28 kwietnia 2017 r. A. K. wniósł osobiście sporządzoną skargę na powyższe postanowienie, kwestionując stanowisko Sądu I instancji zawarte w zaskarżonym orzeczeniu.

Zarządzeniem z dnia 11 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny złożone pismo procesowe skarżącego, z uwagi na jego treść i zakres zaskarżenia, potraktował jako skargę kasacyjną na postanowienie tego Sądu z dnia 13 kwietnia 2017 r. o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia skargi i przekazał sprawę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.

Na wstępie podnieść należy, że ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 217 ze zm.; powoływana dalej jako: ustawa wdrożeniowa) reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), w związku z przyjętą w tej ustawie zasadą odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany.

Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Z powyższych uregulowań wynika zatem konieczność stosowania m.in. tych przepisów p.p.s.a., które odnoszą się do wymogów formalnych skargi kasacyjnej, określonych w art. 175 p.p.s.a.

Stosownie zatem do treści art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Z treści § 2 tego przepisu wynika, że przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zachowanie określonego w ustawie tzw. przymusu adwokackiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać skarga kasacyjna, aby mogła zostać skutecznie wniesiona i by można jej było nadać dalszy bieg.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać w tym miejscu należy, że skarżący nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi kasacyjnej, a mimo to wniósł skargę kasacyjną sporządzoną osobiście. Nadto podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie strona została w sposób prawidłowy pouczona przez Sąd I instancji o powinności sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika profesjonalnego – adwokata lub radcę prawnego (vide: doręczenie odpisu postanowienia wraz z pouczeniem – karta akt sądowych nr 115) , jednakże niezgodnie z tym pouczeniem, przedmiotowy środek zaskarżenia sporządziła osobiście.

Powyższe skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności wniesionej w rozpoznawanej sprawie skargi kasacyjnej i jej odrzuceniem na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej.