Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Małgorzata Poniatowska-Furmaga, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2007r. sprawy ze skargi J S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] wydanym na podstawie art. 18, art. 23 § 1 w związku z art. 23 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późniejszymi zmianami) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu zażalenia J. S. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 22 stycznia 2007 r., Nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że organ I instancji nałożył na J. S. grzywnę w wysokości 5000 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewidencyjny [...], położonej w O., określonego w tytule wykonawczym z dnia 22 stycznia 2007 r.

Obowiązek rozbiórki budynku mieszkalnego, do którego wykonania J. S. został przymuszony nałożoną grzywną, wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] i stał się wymagalny dnia 30 września 2005 r. W dniu 8 listopada 2005 r. organ pierwszej instancji wydał upomnienie, w trybie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z zagrożeniem, iż w przypadku niewykonania obowiązku w sposób dobrowolny, wszczęta zostanie przeciwko zobowiązanemu J. S. egzekucja administracyjna. W wyniku niewykonania obowiązku, w dniu 22 stycznia 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystawił tytuł wykonawczy.

Tytuł wykonawczy, jak wyjaśnia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy, został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 23 stycznia 2007 r. W dniu 24 stycznia 2007 r. wobec nieobecności adresata J. S., pismo zostało złożone w siedzibie urzędu pocztowego w O. Powtórnie awizowano przesyłkę listową zawierającą tytuł wykonawczy w dniu 31 stycznia 2007 r., zaś w dniu 8 lutego 2007 r. zwrócono ją nadawcy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, ze skutkiem doręczenia w rozumieniu art. 44 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami). W dniu [...] organ pierwszej instancji wydał postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. S. podnosi zarzut niedoręczenia tytułu wykonawczego ani jemu, ani jego pełnomocnikowi, w związku z czym nie może być mowy o uchylaniu się przez niego od obowiązku określonego w tym tytule wykonawczym.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie egzekucyjne w tej sprawie prowadzone jest prawidłowo, zaś zarzuty podnoszone w zażaleniu nie mogą stanowić podstawy do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreśla, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie reguluje spraw doręczania postanowień wydawanych w jego toku, zatem, na mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zastosowanie mają odpowiednie przepisy o doręczaniu pism, zawarte w Dziale I Rozdziale 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Skargę do sądu administracyjnego wniósł J. S. domagając się uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Skarżący podnosi zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 40 § 2 k.p.a. przez to, że zarówno postanowienie organu pierwszej instancji jak i zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi, co czyni niedopuszczalnym wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Jako dowód ustanowienia w niniejszej sprawie pełnomocnika, skarżący dołączył do wniesionej skargi kserokopię decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] oraz pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 czerwca 2002 r. znak [...].

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy stwierdził, że z treści pełnomocnictwa, jakie zostało udzielone radcy prawnemu S. C. wynika, że J. S. udzielił pełnomocnictwa do działania przed organami administracji publicznej i Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie dotyczącej postępowania w przedmiocie zamurowania otworów okiennych. Zdaniem organu odwoławczego pełnomocnictwo wygasło w wyniku wydania decyzji administracyjnej, którą nakazano rozbiórkę budynku mieszkalnego, gdyż zmienił się przedmiot prowadzonego postępowania przed organem administracji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem.

Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Stwierdzić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Sąd nie stwierdza naruszeń prawa podnoszonych w skardze.

Obowiązek rozbiórki budynku mieszkalnego został nałożony na J. S. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Decyzja ta, wobec niewniesienia od niej środka odwoławczego, uzyskała przymiot ostatecznej.

Prawidłowo organ egzekucyjny, stosownie do art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późniejszymi zmianami) wezwał skarżącego pismem z dnia 8 listopada 2005 r., znak [...] do wykonania nałożonego obowiązku rozbiórki budynku. Zgodnie bowiem z art. 15 § 1 powołanej ustawy, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

Wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu, organ wszczął egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), tytuł wykonawczy zaś spełnia wymagania określone w art. 27 powołanej ustawy.

Grzywna w celu przymuszenia stanowi środek egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z art. 119 § 1 i 2 cytowanej ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego; grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zatem obowiązek rozbiórki budynku mieszkaniowego mógł być egzekwowany przy zastosowaniu tego środka.

Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny doręczając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 1 pkt 1 i 2), co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce. Postanowienie o nałożeniu grzywny odpowiada wymogom art. 122 § 2 pkt 1 i 2, a wysokość grzywny została określona zgodnie z art. 121 § 2 ustawy.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. przez to, że zarówno postanowienie organu pierwszej instancji, jak i zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi. W świetle bowiem art. 40 § 2 k.p.a. pisma doręcza się pełnomocnikowi tylko wówczas, jeżeli strona go ustanowiła. Tymczasem, jak słusznie twierdzi organ odwoławczy, dla tej konkretnej sprawy (egzekucyjnej) nie został ustanowiony pełnomocnik i pełnomocnik taki nie występował w postępowaniu administracyjnym. Należy uznać, iż dołączone w postępowaniu egzekucyjnym przez skarżącego pełnomocnictwo z dnia 13 października 1999 r., dotyczy innej sprawy (dawnej), tj. sprawy "samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego".

W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, zaś zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego są zgodne z prawem.

Z tych względów skargę, jako niezawierającą uzasadnionych podstaw, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 2002 r., Nr 153, poz.1270 z późniejszymi zmianami).