Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1148/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz ustalenia opłaty postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Postanowieniem z 10 listopada 2021 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1148/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), odrzucił skargę Spółki A (dalej zwanej "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] lutego 2021 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz ustalenia opłaty.

WSA wskazał, że zarządzeniem z 16 czerwca 2021 r. Skarżąca (zastępowana przez pełnomocnika) została wezwana do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 399 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. WSA stwierdził, że przesyłka z wezwaniem była dwukrotnie awizowana (9 lipca 2021 r. oraz 19 lipca 2021 r.), a następnie (26 lipca 2021 r.) zwrócono ją do WSA. Zgodnie z zarządzeniem z 10 listopada 2021 r. doręczenie przesyłki uznano za dokonane w dniu 23 lipca 2021 r. w trybie art. 73 ppsa. WSA dodał, że wpis w kwocie zgodnej z wezwaniem został uiszczony 2 sierpnia 2021 r.

WSA stwierdził, że w piśmie z 3 sierpnia 2021 r. pełnomocnik Skarżącej podniósł, że przedmiotowa przesyłka nie została mu doręczona wskutek niepozostawienia przez pracownika Poczty Polskiej S.A. pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w wyznaczonym punkcie, co skutkowało nieodebraniem przesyłki w terminie i zwrotem rzeczonego wezwania do Sądu. Natomiast w piśmie z 6 sierpnia 2021 r. pełnomocnik Skarżącej złożył dodatkowe wyjaśnienia i zawarł wniosek o przeprowadzenie dowodów.

WSA dodał, że z kolei z pisma Poczty Polskiej S.A. z 19 października 2021 r. wynika, że pracownik tej spółki we wskazanych wyżej terminach w wyniku nieobecności adresata wystawił zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki i umieścił je w skrzynce oddawczej adresata.

Mając na uwadze zwróconą przesyłkę oraz pismo Poczty Polskiej S.A. z 19 października 2021 r., WSA przyjął, że doręczenie wezwania do uzupełnienia wpisu zostało uznane za dokonane 23 lipca 2021 r. Zatem tego dnia zaczął biec siedmiodniowy termin na uzupełnienie wpisu o brakującą kwotę. Skarżąca uiściła wymaganą kwotę 2 sierpnia 2021 r., czyli 3 dni po upływie terminu. Wobec tego skarga podlegała odrzuceniu, stosownie do art. 220 § 3 ppsa.

Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o: 1) uchylenie tego orzeczenia i rozpoznanie sprawy na nowo, a w konsekwencji tego ustalenie, że należny wpis od skargi został przez Skarżącą uiszczony w terminie, a także nadanie sprawie dalszego biegu celem merytorycznego rozpoznania skargi, 2) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, 3) przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z załączonych do zażalenia dokumentów, a mianowicie: 1) decyzji SKO z [...] lutego 2021 r. wydanej w analogicznych okolicznościach faktycznych w sprawie dotyczącej utrzymania w mocy bezpodstawnie wydanej decyzji o zajęciu pasa drogowego; 2) skargi na tę decyzję wniesionej przez Skarżącą i rozpoznanej przez WSA w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 967/21, po uiszczeniu przez Skarżącą wpisu stałego w kwocie 200 zł przy braku wezwań do uzupełnienia wpisu; 3) wyroku WSA z 7 września 2021 r. o sygn. akt VI SA/Wa 967/21 uchylającego zaskarżoną decyzję - wszystkich na fakt, że prawidłowo ustalony wpis stały od skargi, w kwocie 200 zł, został uiszczony już przy wniesieniu skargi i że brak było podstaw do żądania od Skarżącej wpisu uzupełniającego (stosunkowego) w kwocie 386 zł. Ponadto Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z załączonych do zażalenia dokumentów, a mianowicie: 1) pisma Poczty Polskiej S.A. do pełnomocnika Skarżącej z 13 sierpnia 2021 r.; 2) pisma pełnomocnika Skarżącej do Poczty Polskiej S.A. z 24 sierpnia 2021 r.; 3) pisma Poczty Polskiej S.A. do pełnomocnika Skarżącej z 27 września 2021 r. - wszystkich na fakt, że: 1) operator pocztowy nie podjął niezbędnych czynności weryfikujących prawidłowość próby doręczenia Skarżącej w dniu 9 lipca 2021 r. wezwania do uiszczenia wpisu uzupełniającego od skargi, wskazując w piśmie z 13 sierpnia 2021 r., że "jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione", a ostatecznie stwierdzając w piśmie z 27 września 2021 r., że "nie jesteśmy w stanie ustalić okoliczności towarzyszących awizacji omawianej przesyłki", "bezsporne ustalenie stanu faktycznego i określenie wszystkich zdarzeń związanych ze skargą [reklamacją usług pocztowych] jest obecnie niemożliwe", "nie możemy jednoznacznie potwierdzić bądź zaprzeczyć (...), iż postępowanie listonosza podczas awizowania przesyłki było naganne"; 2) pomimo wyżej wymienionych wypowiedzi Poczta Polska S.A. zaniechała dokonania ustaleń okoliczności awizacji przesyłki na podstawie nagrań wideo posiadanych przez zarządcę nieruchomości, o co zwracał się pełnomocnik Skarżącej reklamując usługi pocztowe, wskazując na istnienie tych nagrań, 3) reklamacja usług pocztowych złożona przez pełnomocnika Skarżącej została załatwiona negatywnie pomimo braku jednoznacznych ustaleń, które przemawiałyby za takim stanowiskiem Poczty Polskiej S.A., 4) skonfrontowanie wypowiedzi Poczty Polskiej S.A. zawartych w pismach z 13 sierpnia 2021 r. i 27 września 2021 r. z kategorycznym stanowiskiem Poczty Polskiej S.A. zawartym w jej piśmie z 19 października 2021 r. skierowanym do WSA, że jej pracownik pozostawił awizo w skrzynce oddawczej adresata "we wskazanych powyżej terminach" pozostaje w jawnej sprzeczności z oświadczeniami złożonymi pełnomocnikowi Skarżącej w postępowaniu reklamacyjnym, co pozbawia waloru wiarygodności stanowisko przedstawione WSA w dniu 19 października 2021 r.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów, mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie:

1) art. 231 ppsa w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 535; dalej zwanego "rozporządzeniem RM z 16 grudnia 2003 r.") przez błędną interpretację tego, co było przedmiotem skargi - a było nim niezgodne z obowiązującymi przepisami utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej wydanej bez podstaw prawnych (z naruszeniem art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych), podczas gdy w okolicznościach sprawy nie było w ogóle dopuszczalne wydanie decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego - w konsekwencji zaś wpis stały od skargi należało ustalać na podstawie art. 231 ppsa oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r., jako wpis od skargi na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - a ten wpis został uiszczony już przy skardze w prawidłowej wysokości 200 zł, zaś dowód wpisu został do skargi załączony; nie było więc zasadne żądanie od Skarżącej wpisu uzupełniającego (stosunkowego), a tym bardziej nie było zasadne odrzucenie skargi w braku uiszczenia tego uzupełniającego wpisu stosunkowego, niemającego żadnych podstaw prawnych;

2) art. 73 ppsa w związku z art. 106 § 3 i 5 pspa w związku z art. 227, art. 232, art. 233 § 1 oraz art. 308 kodeksu postępowania cywilnego (dalej zwanego "kpc") - przez błędne przyjęcie, że doszło do doręczenia zastępczego wezwania Sądu do uiszczenia przez Skarżącą uzupełniającego wpisu od skargi, że zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia tego wpisu Skarżący otrzymał w dniu 9 lipca 2021 r. oraz że doręczenie wezwania nastąpiło 23 lipca 2021 r., podczas gdy:

a) mimo wniosków Skarżącej, WSA w istocie rzeczy nie zebrał i nie dokonał wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w kwestii kluczowej dla oceny skuteczności doręczenia Skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu uzupełniającego od skargi, tj. w kwestii daty, w której rozpoczął bieg 14-dniowy termin do odbioru przesyłki pocztowej, ograniczając się do bezkrytycznego przyjęcia stanowiska operatora pocztowego o prawidłowości czynności awizacji oraz doręczenia wezwania, a całkowicie pomijając eksponowaną przez Skarżącą potrzebę wyjaśnienia i weryfikacji prawdziwości tego stanowiska, co do którego Skarżąca posiadała wiarygodne informacje od zarządcy nieruchomości, że stanowisko Poczty Polskiej S.A. nie polega na prawdzie, lecz bez wnioskowanego wystąpienia WSA do zarządcy nieruchomości o udostępnienie nagrań wideo z dnia rzekomego pozostawienia awizo o możliwości odbioru wezwania, czy choćby bez wystąpienia przez WSA o pisemne wyjaśnienia zarządcy nieruchomości, Skarżąca nie mogła przedstawić dowodu na fakt, że listonosz w dniu 9 lipca 2021 r. nie pozostawił awizo w skrzynce pocztowej pełnomocnika Skarżącej;

b) WSA bezzasadnie pominął wnioski dowodowe Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z nagrań wideo z 9 lipca 2021 r., będących w dyspozycji zarządcy nieruchomości, ani nie wystąpił o pisemne wyjaśnienia zarządcy nieruchomości, w której znajduje się lokal pełnomocnika Skarżącej na takiej zasadzie, jak wystąpił o nie do Poczty Polskiej S.A., podczas gdy dowody te należało przeprowadzić, ponieważ tylko w ten sposób Skarżąca mogła wykazać brak zawiadomienia w dniu 9 lipca 2021 r. o próbie doręczenia i możliwości odbioru przesyłki zawierającej wezwanie, a w konsekwencji wykazać, że w dniu 9 lipca 2021 r. nie mógł rozpocząć biegu 14-dniowy termin na jej odbiór, a dalej termin na uiszczenie uzupełniającego wpisu od skargi;

3) art. 220 § 3 ppsa przez bezpodstawne odrzucenie skargi jako nieopłaconej w terminie, podczas gdy skarga została należycie opłacona już w chwili jej wniesienia przez uiszczenie prawidłowo ustalonego wpisu stałego w kwocie 200 zł, a ponadto z tej przyczyny, że z uwagi na niepozostawienie przez operatora pocztowego w dniu 9 lipca 2021 r. w skrzynce odbiorczej pełnomocnika Skarżącej zawiadomienia o próbie doręczenia i możliwości odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi, czego Poczta Polska S.A. nie wykluczyła w świetle jej własnych oświadczeń złożonych w korespondencji reklamacyjnej z pełnomocnikiem Skarżącej - 14-dniowy termin do odbioru wezwania z placówki pocztowej nie rozpoczął swego biegu 9 lipca 2021 r., doręczenie wezwania nie nastąpiło 23 lipca 2021 r., a wpis uzupełniający dokonany 2 sierpnia 2021 r. nie był wniesiony z uchybieniem terminu.

Do pisma z 13 grudnia 2021 r., uzupełniającego zażalenie, pełnomocnik Skarżącej załączył wydruk wiadomości e-mail zarządcy nieruchomości z 13 grudnia 2021 r., mający potwierdzać brak awizacji przesyłki poleconej z WSA w dniu 9 lipca 2021 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 220 § 3 ppsa. Zgodnie z tym przepisem skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Powodem zastosowania tego przepisu było uznanie przez WSA, że Skarżąca (zastępowana przez pełnomocnika) nie uiściła w terminie 7 dni od doręczenia wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi, do czego została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 czerwca 2021 r. WSA przyjął bowiem, że odpis tego zarządzenia (przesyłka polecona nr [...]) został uznany za doręczony pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 23 lipca 2021 r. w trybie art. 73 ppsa, z uwagi na jej nieodebranie przez adresata z placówki pocztowej mimo podwójnej awizacji w dniach 9 i 19 lipca 2021 r.

Kwestionując rozstrzygnięcie WSA, autor zażalenia postawił zarzuty zwalczające zasadność odrzucenia skargi z uwagi na to, że: 1) nieprawidłowo określono początek biegu terminu na uiszczenie uzupełniającego wpisu sądowego od skargi, ponieważ WSA wadliwie przyjął, że przesyłka z wezwaniem do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi mogła zostać uznana za doręczoną w trybie art. 73 § 4 ppsa, podczas gdy operator pocztowy nie pozostawił pierwszego powiadomienia (awizo) o możliwości odbioru przesyłki z placówki pocztowej, a od daty tej awizacji liczony był termin, o którym mowa w art. 73 § 4 w zw. z § 1 ppsa; 2) nie było podstaw do wystosowania wezwania do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi, ponieważ - z uwagi na przedmiot sprawy - wpis, który Skarżąca uiściła przy wnoszeniu skargi był wpisem w prawidłowej wysokości.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Skarżącej jest zasadne w zakresie, w jakim podnosi, że ustalone w sprawie okoliczności nie były wystarczające do przyjęcia skuteczności doręczenia wezwania do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi w trybie art. 73 ppsa.

Podkreślić należy, że w pismach z 3 i 6 sierpnia 2021 r. pełnomocnik Skarżącej poinformował, że złożył do Poczty Polskiej S.A. reklamację wykonania usługi doręczenia przesyłki poleconej, w której znajdowało się wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi, załączając potwierdzenie operatora pocztowego o wpłynięciu reklamacji oraz wydruk korespondencji z Pocztą Polską S.A. w sprawie tego zgłoszenia. Zarówno z tej korespondencji, jak i ze wskazanych pism procesowych wynika, że pełnomocnik Skarżącej zwracał uwagę na informacje uzyskane od zarządcy budynku, w którym prowadzi kancelarię, z których wynika, że zapis kamer monitoringu wizyjnego z dnia 9 lipca 2021 r. pokazuje, że listonosz nie wrzucił do skrzynki pocztowej lokalu pełnomocnika żadnego powiadomienia (awizo). W przywołanych pismach procesowych pełnomocnik Skarżącej wniósł o zwrócenie się przez WSA do zarządcy nieruchomości o udostępnienie nagrań z monitoringu wizyjnego wnętrza budynku m.in. w dniu 9 lipca 2021 r. z godzin od 11 do 13. Pełnomocnik Skarżącej podkreślał przy tym, że zarządca nieruchomości odmówił mu udostępnienia zapisu wideo z próby doręczenia przedmiotowej przesyłki z uwagi na przepisy RODO, wskazując jednak, że nagranie zostało zabezpieczone na potrzeby wyjaśnienia sprawy i zostanie niezwłocznie przedstawione na wezwanie Sądu.

WSA nie zwrócił się do zarządcy nieruchomości, ani nie wezwał pełnomocnika Skarżącego do przedstawienia wyników wszczętego postępowania reklamacyjnego. W dniu 15 września 2021 r. zostało natomiast wydane zarządzenie nakazujące zwrócić się do Poczty Polskiej o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia dokładnych dat podjęcia prób doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej omawianej przesyłki. W odpowiedzi na to wezwanie Poczta Polska S.A. w piśmie z 19 października 2021 r. stwierdziła m.in., że listonosz w dniach 9 i 19 lipca 2021 r. był pod wskazanym adresem, lecz w wyniku nieobecności adresata wystawił zawiadomienie o możliwości odbioru przedmiotowej przesyłki poleconej i umieścił je w skrzynce oddawczej adresata. To pismo Poczty Polskiej S.A. w zestawieniu z adnotacjami na kopercie zawierającej przedmiotową przesyłkę przekonało WSA o prawidłowości doręczenia przesyłki w trybie art. 73 ppsa, a w konsekwencji do odrzucenia skargi z uwagi na nieuiszczenie wpisu uzupełniającego w terminie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe stanowisko WSA było przedwczesne w świetle wyników postępowania reklamacyjnego, o zainicjowaniu którego pełnomocnik Skarżącej informował w pismach procesowych z 3 i 6 sierpnia 2021 r. Wyniki te (pisma Poczty Polskiej S.A. z 13 sierpnia 2021 r. i 27 września 2021 r. skierowane do pełnomocnika Skarżącej) zostały załączone do zażalenia. Wynika z nich m.in., że:

1) "czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania. W związku z powyższym, jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione";

2) "nie jesteśmy w stanie ustalić okoliczności towarzyszących awizacji omawianej przesyłki, jak również wyjaśnić przyczyny przedstawionego stanu rzeczy (specyfika problemu powoduje, że tak jak listonosz nie ma możliwości udowodnienia, że daną usługę wykonał należycie, tak Klient nie jest w stanie udowodnić, że listonosz na pewno nie próbował doręczyć przesyłkę), albowiem zweryfikowanie przebiegu kwestionowanych przez Pana zdarzeń było możliwe jedynie w chwili wystąpienia. Inaczej mówić, jedynym źródłem umożliwiającym wyjaśnienie skargi w ww. zakresie jest wypowiedź Klienta oraz osoby doręczającej.";

3) listonosz odpowiedzialny za awizację przesyłki w dniu 9 lipca 2021 r. nie świadczy już pracy na rzecz Poczty Polskiej S.A. i "Dlatego nie można uzyskać od niego jakichkolwiek wyjaśnień na okoliczność przedstawionych w skardze zarzutów. Tym samym informujemy, że bezsporne ustalenie stanu faktycznego i określenie wszystkich zdarzeń związanych ze skargą jest obecnie niemożliwe.";

4) "Bazując zatem na Pana informacjach oraz na wyjaśnieniach pracownika musimy zachować obiektywizm w toku rozpatrywania skargi, przez co nie możemy jednoznacznie potwierdzić, bądź zaprzeczyć, na podstawie jedynie Pana oceny sytuacji, iż postępowanie listonosza podczas awizowania przesyłki było naganne".

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższa korespondencja dotycząca przedmiotowej przesyłki i pochodząca od Poczty Polskiej S.A. podważa jednoznaczność twierdzeń i oświadczeń tego operatora zawartych w piśmie z 19 października 2021 r. skierowanym do WSA i dotyczącym tej samej przesyłki. W istocie odpowiedź operatora pocztowego na reklamację jest różna w zależności od tego, kto domaga się wyjaśnień odnośnie do prawidłowości doręczenia przesyłki, mimo że zarówno w reklamacji pełnomocnika Skarżącej, jak i w żądaniu wyjaśnień pochodzącym od WSA wskazano na zarzut dotyczący awizowania przesyłki. W takiej sytuacji pismo Poczty Polskiej S.A. z 19 października 2021 r. nie może być podstawą oceny, że proces doręczenia przesyłki z odpisem zarządzenia wzywającego do uzupełnienia wpisu przebiegł zgodnie z prawem. Oznacza to, że kwestia ta nie została jak dotąd wyczerpująco wyjaśniona i wymaga podjęcia w tym zakresie dodatkowych czynności przez WSA.

Z tych względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu.

Ponownie rozpoznając sprawę, WSA zwróci się do Poczty Polskiej S.A. o wyjaśnienie rozbieżności w odpowiedziach tego operatora na reklamacje dotyczące przesyłki poleconej nr [...]. Wiarygodne wyjaśnienie powyższych okoliczności będzie również wymagało zwrócenia się do zarządcy budynku, w którym znajduje się lokal pełnomocnika Skarżącej, o udzielenie informacji, czy z nagrań z monitoringu wizyjnego wnętrza budynku z dnia 9 lipca 2021 r. wynika, że listonosz podjął próbę doręczenia jakiejkolwiek korespondencji do lokalu nr [...] i że wrzucił do skrzynki pocztowej tego lokalu jakąkolwiek korespondencję. Dopiero na tej podstawie WSA oceni, czy można przyjąć skuteczność doręczenia przedmiotowej przesyłki w trybie art. 73 ppsa.

Co się zaś tyczy zarzutów zażalenia dotyczących nieprawidłowego ustalenia wysokości należnego wpisu sądowego od skargi i niezasadności skierowania do Skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu uzupełniającego, Naczelny Sąd Administracyjnym uznał, że rozstrzyganie tej kwestii na obecnym etapie postępowania byłoby przedwczesne. Gdyby bowiem okazało się w toku ponownie prowadzonego postępowania, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu nie został prawidłowo doręczony, to koniczne byłoby ponowienie próby jego doręczenia, aby zapewnić Skarżącej możliwość złożenia zażalenia na to wezwanie, w którym Skarżąca mogłaby kwestionować podstawę prawną tegoż wezwania.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku Skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 209 ppsa wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ppsa. Niniejsze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest żadnym z orzeczeń wskazanych w art. 209 ppsa.

PG