Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego.

G. Z., dalej jako skarżący, wnioskiem zawartym w formularzu PPF z 5 stycznia 2011 r., zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Poinformował o tym, że "nastąpiło zajęcie konta bankowego i majątku w wysokości uniemożliwiającej normalne funkcjonowanie". Suma opłat sądowych od skarg skarżącego oraz jego żony wynosi 2800,- zł. Skarżący wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną (ur. 1961 r.) i dwoma córkami (ur. 1991 r i 1997 r.). Posiadają mieszkanie o powierzchni 150 m²., działkę rolną o powierzchni 10000 m², obciążony zastawem samochód Peugeot 307 (r produkcji 2002). Dochód miesięczny brutto skarżący zadeklarował na kwotę 6000,- zł, żony – na 3500,- zł.

Referendarz sądowy, pismem z 21 lutego 2011 r., doręczonym 8 marca 2011 r., wezwał o nadesłanie dodatkowych informacji o sytuacji majątkowej strony, w szczególności o nadesłanie zestawienia deklaracji VAT za wskazany okres, wyciągów z rachunku bankowego, deklaracji podatkowych oraz sprecyzowanie dochodów i wydatków strony i rodziny strony.

Dokumentów wskazanych powyżej strona nie udostępniła.

Referendarz sądowy wskazuje, ze kwota wpisu sądowego w wysokości 100,- zł jest jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie, zatem w odniesieniu do obowiązku jej zapłaty należy odnosić możliwości majątkowe skarżącego w partycypowaniu w kosztach sądowych w tej sprawie. Zarazem, badając zdolność strony do poniesienia kosztów sądowych, referendarz sądowy uwzględnia konieczność wygospodarowania środków na koszty innych sporów sądowych, na co strona trafnie wskazała we wniosku.

W ocenie referendarza sądowego, skarżący nie oznaczył, ani tym bardziej nie uprawdopodobnił, okoliczności, dla których nie jest w stanie wygospodarować z sumy ponad 9500,- zł, którą dysponuje wraz z osoba pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym, należnej kwoty z tytułu wpisu od skargi. Niezależnie od tego skarżący nie udostępnił dokumentów – o które wzywał referendarz sądowy – a które są niezbędne do oceny sytuacji finansowej strony, możliwe, że pozytywnej dla strony. Referendarz sądowy ma na względzie poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zauważył, iż uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji przyznanie prawa pomocy w żądanym przez stronę zakresie (por. postanowienie z dnia 5 września 2005 r., II FZ 414/05; postanowienie z dnia 14 września 2005 r., II FZ 575/05).

Mając powyższe na uwadze, referendarz sądowy, na podstawie art. 243 §1 w związku z art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 u.p.p.s.a. zadecydował, jak w sentencji.