Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi D.s.r.o. z siedzibą w K.D., C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2004 r. nakładającą na D. s.r.o. z siedzibą w K. D., C. karę pieniężną w wysokości 3000,00 zł za naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] lipca 2004 r. o godz. [...] na drodze krajowej nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poddał kontroli drogowej pojazd z naczepą o numerach rejestracyjnych [...] i [...], którym D. s.r.o. (zwaną dalej Spółką) wykonywała międzynarodowy transport drogowy – przewóz rzeczy z P. do C.. Samochód prowadził kierowca R. R.. Stwierdzono, że kierowca wykonywał transport drogowy z dobową kartą opłaty drogowej, która była niewypełniona w polu "nr rejestracyjny". Do protokołu kontroli dołączona jest dobowa karta opłaty drogowej nr [...] ważna od [...] lipca 2004 r. godz. [...] do [...] lipca 2004 r. godz. [...], niewypełniona w polu "nr rejestracyjny". Kierowca podpisał protokół kontroli zaznaczając, że nie rozumie tekstu.

Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust. 1 i art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125 z 2001 r. poz. 1371, zwana dalej u.t.d.) oraz lp. 1.4.1 załącznika do u.t.d. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 3000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty drogowej. W uzasadnieniu nałożenia tej kary organ wskazał, że niewypełnienie karty opłat w polu "nr rejestracyjny" spowodowało uznanie, że brak jest opłaty za przejazd po drogach krajowych na kontrolowany pojazd.

Od tej decyzji odwołała się Spółka wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania oraz zwrot kary. Zarzucała naruszenie art. 2, art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz art. 107 k.p.a. polegające na uznaniu, że nie została uiszczona opłata drogowa w sytuacji, gdy opłata została uiszczona przez zakup karty, która to karta była dowodem uiszczenia opłaty. Krótki okres ważności karty nie pozwalał na jej ponowne użycie. Zdaniem skarżącej decyzja nie zawierała ustalenia stanu faktycznego i przesłanki zastosowanej kwalifikacji prawnej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 42 ust. 1 u.t.d., art. 87 ust. 1 i 2 u.t.d., art. 92 ust. 1 u.t.d., oraz lp. 1.4.1 załącznika do u.t.d., a także § 2 ust. 2, § 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150 z 2001 r. poz. 1684 z późn. zmianami).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji, po przypomnieniu stanu faktycznego i przepisów prawa wskazał, że karta opłaty drogowej niewypełniona w polu "nr rejestracyjny" nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych, gdyż brak tego elementu powoduje, że nie można bezsprzecznie określić, że karta została zakupiona dla kontrolowanego przewozu. Nieuwaga kierowcy nie usprawiedliwia zaistniałego uchybienia, a pracodawcę obciąża tzw. "ryzyko osobowe" tzn. ponosi on skutki działań osób, którymi się posługuje. W ocenie organu II instancji zaskarżona decyzja zawiera wskazanie wszystkich faktów potwierdzających naruszenie prawa oraz wskazanie zastosowanych przepisów prawa.

Powyższą decyzję Spółka zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji, zwrot kary i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzucała naruszenie art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu wskazała, że pozostałe pola karty były wypełnione prawidłowo, zaś krótki okres ważności karty uniemożliwiał jej ponowne użycie dla innego pojazdu. Karta była więc dowodem uiszczenia opłaty, zatem brak podstaw do nałożenia kary, która jest rażąco wysoka. Skarżąca przypomniała także konieczne elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie decyzji administracyjnej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zaprezentowane przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji, iż karta opłat nie wypełniona nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty drogowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Badając zaskarżoną decyzję w powyższy sposób Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy zobowiązani są do wniesienia opłaty. Minister Infrastruktury na podstawie delegacji, zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy wydał cytowane wyżej rozporządzenie z 14 grudnia 2001 r., które obowiązywało w dacie kontroli. W rozporządzeniu tym określił rodzaj i stawki opłat oraz tryb ich wnoszenia.

Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia właściwie wypełnione karty opłaty drogowej są dowodem potwierdzającym wniesienie opłaty. Zgodnie z § 5 ust. 6 rozporządzenia karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż przewidziany rozporządzeniem albo zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 7 grudnia 2005 r. I OSA 214/05 cytowane rozporządzenie "wyraźnie ogranicza możliwości dowodowe kierującego pojazdem. Na nim spoczywa ciężar dowodu, że należna opłata została uiszczona. Przy tym może on to uczynić w jeden jedyny sposób - przez okazanie prawidłowo wypełnionej karty". Zważyć należy, że posiadanie karty nie jest celem samym w sobie, tylko służy udokumentowaniu wniesienia stosownej, wymaganej prawem opłaty drogowej za każdy przejazd. Jeżeli więc karta jest wypełniona wadliwie w sposób umożliwiający jej ponowne użycie dla innego pojazdu lub w innym czasie, a więc w sposób nie pozwalający na ustalenie, za który przejazd opłatę uiszczono, należy uznać, że nie zostało przy pomocy takiej karty dowiedzione uiszczenie opłaty i karać za wykonywanie przewozu bez uiszczenia opłaty. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 7 kwietnia 2006 r. I OSK 676/05 wyjaśnił, że "brak wpisania numeru rejestracyjnego samochodu uważać należy za istotną wadę wpływającą na ocenę ważności dokumentu, o którym mowa w § 5 ust. 6 w związku z § 5 ust. 3 cytowanego rozporządzenia /z 14 grudnia 2001 r./", a w wyroku z dnia 27 kwietnia 2007 r. I OSK 805/06 wskazał, że "Bez numeru rejestracyjnego pojazdu w karcie opłaty nie można stwierdzić jakiego pojazdu, a co za tym idzie przewoźnika karta ta dotyczy. /.../ niewypełnienie karty w istotnej części pozwalającej na identyfikację pojazdu z nią związanego sprawia, że karta taka nie może stanowić dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty (§ 4 ust. 2)."

W sprawie niniejszej jest niesporne, że w dobowej karcie opłaty za przejazd nie był wpisany numer samochodu, dla którego karta ta była użyta. Karta została więc wypełniona w sposób umożliwiający jej ponowne użycie dla innego pojazdu, po wpisaniu jego numeru. Okazana do kontroli karta nie została więc zużyta dla uiszczenia opłaty za konkretny, kontrolowany przejazd. Tak wypełniona karta nie może być dowodem uiszczenia opłaty drogowej za kontrolowany przejazd. Jest ona tylko dowodem, że przedsiębiorca kupił kartę, ale nie jest dowodem, że przy pomocy tej karty uiścił opłatę za konkretny przejazd. Słusznie więc organy obu instancji uznały, że przedsiębiorca nie udowodnił uiszczenia opłaty drogowej za kontrolowany przejazd przy pomocy okazanej do kontroli karty, zatem były podstawy do nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty drogowej, a skarga w tym zakresie jest nieuzasadniona.

Gdy chodzi o podniesione przez stronę zarzuty procesowe, to skarga nie zawiera żadnego ich uzasadnienia. W tym stanie rzeczy Sąd ogranicza się do stwierdzenia, że dokonane przez organ ustalenie stanu faktycznego było prawidłowe, a jego przedstawienie w uzasadnieniu decyzji wraz z powołaniem zastosowanych do tego stanu faktycznego przepisów prawa, nie budzi zastrzeżeń co do zgodności z wymogami art. 107 § 1 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w tych działaniach organu naruszenia prawa, zatem skarga również w tym zakresie jest nieuzasadniona.

Zważywszy powyższe Sąd uznał, że wszystkie podniesione przez stronę zarzuty nie są uzasadnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zatem działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.