Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 lipca 2026 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Pucku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Komendant Powiatowy Policji w Pucku dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. odstępuje od obciążenia Komendanta Powiatowego Policji w Pucku kosztami postępowania.

P z siedzibą w W. (zwane dalej także "skarżącym", "wnioskodawcą", "stowarzyszeniem") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Pucku (dalej także jako "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 31 marca 2026 r., za pośrednictwem wiadomości elektronicznej e-mail, P. z siedzibą W. wystąpiło do Komendanta Powiatowego Policji w Pucku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej jako: "u.d.i.p.") poprzez udostępnienie treści nałożonych mandatów karnych funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego komendy w dniach 18-24 grudnia 2025 r.

W dniu 22 kwietnia 2026 r. organ w odpowiedzi na wniosek z dnia 31 marca 2026 r. przekazał wnioskodawcy skany odcinków "D" zawierających treść nałożonych mandatów karnych wystawionych przez funkcjonariuszy WRD KPP Puck pełniących służbę w okresie od dnia 18 grudnia 2025 r. do dnia 24 grudnia 2026 r.

Pismem opatrzonym podpisem elektronicznym w dniu 11 kwietnia 2026 r. i przesłanym do organu w dniu 15 kwietnia 2026 r. P. z siedzibą w W. wniosło skargę na bezczynność organu, domagając się:

1. stwierdzenia, że Komendant Powiatowy Policji w Pucku dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie treści mandatów karnych; 

2. zobowiązania organu do rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi;

3. zasądzenia od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, że do dnia złożenia skargi, tj. do dnia 15 kwietnia 2026 r., organ nie udostępnił żądanych informacji, nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie ich udostępnienia ani nie poinformował w jakikolwiek prawnie skuteczny sposób o przeszkodach w terminowym załatwieniu wniosku. Od daty złożenia wniosku upłynął okres znacznie przekraczający 14-dniowy termin przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Identycznie sformułowany wniosek do Komendanta Miejskiego Policji w Busku - Zdroju został rozpoznany pozytywnie.

Następnie, powołując się na orzecznictwo sądowe skarżąca podniosła, że wnioskowane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie utrwalony w judykaturze jest pogląd, że pojęcie informacji przetworzonej nie może być utożsamiane z każdą czynnością wymagającą nakładu pracy organu. Informacja przetworzona to taka, która w chwili złożenia wniosku nie istnieje w żądanym kształcie, a jej udostępnienie wymaga podjęcia działań o charakterze intelektualnym, polegających na analizie, syntezie czy zestawieniu danych rozproszonych. Tymczasem dokumenty wytworzone przez organ w toku jego bieżącej działalności w okresie zaledwie kilku dni stanowią gotowe, zmaterializowane nośniki informacji prostej. Fakt, że dokumenty te muszą zostać poddane anonimizacji w celu ochrony prywatności osób trzecich nie zmienia ich charakteru prawnego. Kluczowym argumentem przemawiającym za uznaniem anonimizacji za czynność materialno-techniczną, jest brak wkładu intelektualnego urzędnika w treść dokumentu, a nie proces jego przetwarzania,. W najnowszym orzecznictwie podkreśla się zaś, że konieczność ochrony prywatności nie może stanowić dla organu pretekstu do odmowy udostępnienia informacji pod pozorem jej przetworzenia.

Błędna kwalifikacja żądanej informacji jako informacji przetworzonej, w sytuacji gdy w rzeczywistości posiada ona przymiot informacji prostej, wywołuje doniosłe skutki procesowe, unieważniając czynności podjęte przez organ w toku postępowania. Jeżeli wnioskodawca domaga się udostępnienia dokumentów już istniejących, a ich udostępnienie wymaga jedynie technicznej anonimizacji, to organ nie jest uprawniony do uruchamiania trybu przewidzianego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W konsekwencji, wystosowanie do strony wezwania do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego jest działaniem pozbawionym podstawy prawnej. Błędna ocena charakteru wniosku nie zdejmuje z organu odpowiedzialności za terminowe udostępnienie dokumentów. Bezskuteczny upływ terminu ustawowego w pełni uzasadnia zatem wniesioną skargę.

W piśmie z dnia 29 kwietnia 2026 r. stanowiącym odpowiedź na skargę, Komendant Powiatowy Policji w Pucku wniósł o umorzenie postępowania w całości z uwagi na udostępnienie treści nałożonych mandatów karnych przez funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego komendy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W rozpoznanej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Pucku w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu toczącym się na podstawie u.d.i.p. co do zasady nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p.), wobec czego przed wniesieniem skargi na bezczynność nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a. W sprawie nie zachodziła zatem konieczność wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a.

Nie było kwestionowane w sprawie, że żądane przez stowarzyszenie dokumenty stanowią informację publiczną. Przepisy u.d.i.p. stanowią, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1), przy czym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją zatem wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są organy władzy publicznej, a takimi niewątpliwie pozostają organy administracji rządowej, właściwe w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są bowiem szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

W rozpoznawanej sprawie nie budziło wątpliwości, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany został przez Stowarzyszenie do podmiotu, na którym ciąży obowiązek informacyjny. Informacja o działaniach funkcjonariuszy Policji wykonujących zadania ustawowe stanowi informację o sprawach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2266/19).

Organ w ustawowym terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku z dnia 31 marca 2026 r. - który upływał 14 kwietnia 2026 r. – nie udzielił stronie skarżącej wnioskowanej informacji publicznej. Została ona ostatecznie udostępniona w dniu 22 kwietnia 2026 r. Zatem od dnia 15 kwietnia 2026 r. do dnia 22 kwietnia 2026 r. organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku.

Z uwagi na fakt, że po dacie wniesienia skargi do Sądu wnioskowana informacja została już stronie skarżącej udostępniona, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż Komendant Powiatowy Policji w Pucku dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie stoi na stanowisku, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt III OSK 1783/24). Bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie nie podlega takiej podwyższonej kwalifikacji, gdyż była ona krótkotrwała, a wnioskowana informacja została udostępniona zgodnie z żądaniem wniosku.

Mając to na uwadze Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z § 1a p.p.s.a. - stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w Pucku dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 206 p.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.

Sądowi z urzędu znany jest fakt, że stowarzyszenie zwykłe o nazwie P. z siedzibą w W. , którego członkiem jest radca prawny B.B. (k-39 akt sprawy), reprezentujący także stowarzyszenie w rozpatrywanej sprawie jako jego pełnomocnik, skierowało do Komendantów szeregu jednostek Policji Państwowej w kraju wiele podobnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, a następnie – w wielu przypadkach już w pierwszym dniu po upływie terminu przewidzianego na udostępnienie informacji – wniosło skargi na bezczynność organów. Dotychczas zarejestrowano w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl) 58 wyroków sądów administracyjnych w tego rodzaju sprawach (w tym 10 wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego).

Policja Państwowa jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636). Jest to formacja utrzymywana z środków pochodzących z budżetu państwa (art. 13 ust. 1 ustawy o Policji), a zatem od podatników. Środki te przeznaczone być powinny na realizację podstawowych celów Policji, wyznaczonych ustawą. Nie należy do tych celów udostępnianie mandatów karnych i notatników służbowych funkcjonariuszy.

Nie kwestionując tego, że dokumenty te podlegają reżimowi wynikającemu z u.d.i.p., to jednak konieczne przed ich udostępnieniem wyodrębnienie czasowe zgodne z wnioskiem i anonimizacja jest zajęciem pochłaniającym określoną ilość czasu. Rygorystyczne egzekwowanie terminu udostępnienia tego rodzaju informacji mogłoby w konsekwencji doprowadzić do obniżenia poziomu realizacji podstawowych funkcji i celów Policji Państwowej. Jest oczywiste, że Komendy Powiatowe Policji nie posiadają wyspecjalizowanego aparatu urzędniczego, wykonującego czynności z zakresu udostępniania informacji publicznej. Misją i celem Policji Państwowej jest bowiem ochrona bezpieczeństwa ludzi i utrzymywanie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Te cele zobowiązani są przede wszystkim realizować funkcjonariusze policji.

Należy dodać także, że skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2026 r., a zatem następnego dnia po upływie terminu do udostępnienia informacji publicznej została podpisana elektronicznie już 11 kwietnia 2026 r. (k-6 akt), a zatem jeszcze w trakcie biegu ustawowego terminu pełnomocnik skarżącego stowarzyszenia przygotował skargę, gotową do wniesienia drogą elektroniczną, zawierającą wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Podkreślenia wymaga także, że skarga zawiera szereg wywodów, które w żaden sposób nie odnoszą się do konkretnych okoliczności sprawy. Obejmują one tezy wyroków sądów administracyjnych wskazujące na charakter informacji publicznej określonych dokumentów oraz zawierające analizę pojęcia informacji przetworzonej. Komendant Powiatowy Policji w Pucku w odniesieniu do żądanej przez wnioskodawcę informacji nie kwestionował ani charakteru informacji publicznej ani nie twierdził, że jest to informacja przetworzona. W skardze wniesionej w dzień po upływie terminu ustawowego zawarto nieprawdziwe sformułowanie o "znacznym przekroczeniu terminu". Na marginesie tylko należy wskazać, że nie sposób dostrzec w znajdującej się w aktach korespondencji elementów złej woli po stronie organu, czy lekceważenia wniosku złożonego przez stowarzyszenie.

Całokształt powyższych okoliczności wskazuje na to, że w realiach niniejszej sprawy uzasadnione było odstąpienie od obciążania organu jakimikolwiek kosztami postępowania. Sposób działania skarżącego stowarzyszenia, noszący cechy powtarzalności, determinuje w okolicznościach rozpatrywanej sprawy stwierdzenie, że chcąc w najszybszym możliwym terminie realizować swe uprawnienie do ochrony sądowej w sprawie dotyczącej żądania udostępnienia informacji publicznej przez organy Policji Państwowej, czynić to powinno zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 199 p.p.s.a., który stanowi, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

Sąd odstąpił w tej sytuacji na podstawie art. 206 p.p.s.a od zasądzenia na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania w jakiejkolwiek części.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).