Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia del. WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2385/14 w sprawie ze skargi A. sp. z o. o. w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz A. sp. z o. o. w W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania administracyjnego.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 marca 2015r. sygn. akt III SA/Wa 2385/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 marca 2014r. wydaną na wniosek A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca/Spółka) w przedmiocie podatku od towarów i usług. WSA wskazał, że Skarżąca podała we wniosku, iż prowadzi działalność polegającą

w szczególności na kompleksowym wykonywaniu zabudowy kuchennej. Przedmiotem zawieranych z klientami umów jest kompleksowe świadczenie obejmujące m.in.: dokonanie obmiarów pomieszczenia, zaprojektowanie zindywidualizowanej zabudowy zgodnie z życzeniami klienta, zaprojektowanie i przeprowadzenie prac adaptacyjnych pomieszczenia, przygotowanie pod wymiar elementów zabudowy kuchennej oraz finalne, trwałe zamontowanie kompletnej zabudowy. Spółka wskazała, że na życzenie klienta wykonuje półki z karton gipsu. W wielu przypadkach przeprowadza również prace budowlano-montażowe polegające na wykonaniu ścian z karton gipsu, do których następnie trwale przymocowuje elementy mebli (np. fronty). Demontaż zabudowy kuchennej zawsze związany jest z naruszeniem elementów konstrukcyjnych, w sposób wymagający przeprowadzenia odpowiednich prac budowlanych w celu przywrócenia stanu poprzedniego.

Zdaniem Skarżącej w przypadku świadczenia usług polegających na modernizacji mieszkania lub budynku mieszkalnego zaliczonego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054

ze zm.) dalej: "u.p.t.u." oraz uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013r. I FPS 2/13, stosuje się preferencyjną stawkę VAT 8%.

1.2. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 28 marca 2014r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W ocenie organu w opisanej sytuacji nie istnieje istotne powiązanie wykonywanej zabudowy kuchennej z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (lokalu). Tym samym takie przytwierdzenie zabudowy do ścian, podłoża i sufitu nie spowoduje zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu) i nie może zostać uznane za konserwację, remont, modernizację, a także przebudowę elementów konstrukcyjnych tego obiektu. Zdaniem organu zabudowa kuchenna wykonywana przez Stronę jest wyposażeniem budynku (lokalu). Z uwagi na powyższe do opisanych we wniosku czynności zastosowanie ma stawka w wysokości 23%, gdyż nie stanowią one czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., jak również robót, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dni 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 247 ze. zm.).

2. Skarga do Sądu I instancji.

2.1. W skardze na ww. interpretację skierowanej do WSA w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie indywidualnej interpretacji, której zarzuciła naruszenie:

a) prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 u.p.t.u. oraz punktu

7 preambuły do Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L z 2006r. Nr 347,

ze zm.) - dalej "Dyrektywa VAT";

b) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120,

art. 121 § 1 i § 2, art. 124 oraz art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) dalej: "O.p.", poprzez nieprawidłowe zinterpretowanie postanowień uchwały NSA.

2.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

3. Wyrok Sądu I instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że skarga jest zasadna uchylił zaskarżoną interpretację. W uzasadnieniu podzielił stanowisko wyrażone w uchwale podjętej w dniu 24 czerwca 2013r. przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FPS 2/13. Podniósł, że związany jest treścią ww. uchwały z uwagi na art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." Zdaniem Sądu I instancji zarówno stan faktyczny, jak i prawny stanowiący podstawę podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny ww. uchwały jest analogiczny i ma wprost zastosowanie do zaistniałego w niniejszej sprawie. Sąd podniósł, że stanowisko zawarte w przedmiotowej uchwale w zakresie pojęcia "trwała zabudowa meblowa" nie zostało ograniczone, jak w zaskarżonej interpretacji,

do połączenia zabudowy meblowej z elementami konstrukcyjnymi lokalu/budynku w taki sposób, gdy przykładowo wnętrze i półki zabudowy wykonane zostaną z betonu połączonego z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (np. ścianą),

a dopasowane zostaną tylko fronty meblowe (...), co skutkować będzie brakiem możliwości demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu. Dlatego też należy uznać, że czynności polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu takich komponentów w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części.

W przypadku, gdy modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym,

to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Oznacza to, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty, bądź uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 u.p.t.u. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że do opisanych przez Spółkę czynności, polegających na wykonaniu zabudowy meblowej w budynkach mieszkalnych modernizowanych, zastosowanie będzie miała stawka obniżona, gdyż czynności opisane przez Spółkę stanowią czynności wymienione w art. 41 ust. 12 u.p.t.u.; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wydanej interpretacji i dokonanej tam wykładni przepisów prawa podatkowego, a poprzestaniu tylko na dosłownym przepisaniu znacznej części uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013r., sygn. akt I FPS 2/13, co doprowadziło do nieodniesienia się do argumentacji organu i uznania, że nieprawidłowo zinterpretował postanowienia ww. uchwały.

4.2. Zdaniem organu, stanowisko Sądu w zakresie opodatkowania świadczenia polegającego na trwałej zabudowie meblowej w budynkach mieszkalnych nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na postanowienia uchwały I FPS 2/13, które Sąd błędnie interpretuje. Organ wyjaśnił, że w wydanej interpretacji w pełni zaaprobował stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane w uchwale, zgodnie z którym

nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie jego elementów konstrukcyjnych przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz wykorzystanie ich w sposób istotny.

Organ podniósł, że w przypadku zabudowy wykonywanej przez Spółkę, elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie są wykorzystane w sposób istotny, zatem w świetle powołanej uchwały nie mamy tu do czynienia z modernizacją.

W ocenie Ministra Finansów skoro NSA w uchwale skupia się szczególnie na "istotnym" (nie jakimkolwiek) wykorzystaniu elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego,

to z zabudową meblową trwale połączoną z elementami konstrukcyjnymi lokalu/budynku będziemy mieli do czynienia w przypadku, gdy przykładowo wnętrze

i półki zabudowy wykonane zostaną z betonu połączonego z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (np. ścianą), a dopasowane zostaną tylko fronty meblowe. Takie rozwiązanie bez wątpienia odpowiada wskazanemu przez NSA w uchwale "istotnemu" wykorzystaniu elementów konstrukcyjnych budowlanego.

4.3. W związku z powyższym Minister Finansów uznał za prawidłowe stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji, że obniżona stawka podatku VAT nie może znaleźć zastosowania do wykonania danej zabudowy kuchennej, jeśli sprowadza się ona wyłącznie do zaprojektowania, przygotowania i montażu polegającego na "zwykłym" przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszeniu za pomocą haków lub wkrętów, również z kołkami) lub podłogi, co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy

bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu (elementy mogą być przeniesione bez zniszczenia tego budynku lub lokalu).

4.4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Podatnika wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Tego rodzaju przesłanek

w niniejszej sprawie nie odnotowano. Podobnie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed Sądem I instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.

5.2. Skarga kasacyjna Ministra Finansów zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 p.p.s.a.) okazała się - na tle niepodważanych zarzutami skargi kasacyjnej okoliczności faktycznych przyjętych do wyrokowania przez Sąd

I instancji - niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu.

5.3. W skardze kasacyjnej Minister Finansów zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 u.p.t.u. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że do opisanych przez Spółkę czynności polegających na wykonaniu zabudowy meblowej w budynkach mieszkalnych modernizowanych, zastosowanie będzie miała stawka obniżona, gdyż czynności opisane przez Spółkę stanowią czynności wymienione w art. 41 ust. 12 tej ustawy.

Oceniając ten zarzut skargi kasacyjnej odwołać się należy do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013r. wydanej

w sprawie sygn. akt I FPS 2/13. W uchwale tej NSA stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u.

Wyjaśniając pojęcie modernizacji użyte w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., do której to usługi zgodnie ze wskazanymi przepisami zastosowanie ma stawka 8 %, NSA stwierdził, że oznacza ono unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. NSA podkreślił zarazem, że obniżona stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego.

Nie chodzi w tym wypadku o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Dalej NSA stwierdził, że montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane

w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), nie korzysta

z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie.

5.4. W skardze kasacyjnej organ odwołując się do wskazanej wyżej uchwały wyprowadza z niej odmienne wnioski, niż to Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Wbrew jednak analizowanej skardze kasacyjnej, wskazana wyżej uchwała nie precyzuje w jakim stopniu przymocowanie owych komponentów meblowych do elementów konstrukcyjnych modernizowanego obiektu może być uznane za "trwałą zabudowę meblową". Ponadto uzasadnienie uchwały nie zawiera żadnego odwołania do naruszenia substancji budynku (lokalu), czy związania z taką substancją. Odnosi się natomiast wyłącznie do elementów konstrukcyjnych budynku, ale również nie

w znaczeniu przepisów prawa budowlanego, o których w tym kontekście nie wspomina. Z motywów uchwały wynika także wprost, że w przypadku powyższego świadczenia kompleksowego elementem dominującym jest "ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny

do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym

lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują

w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym przypadku nie chodzi

o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową.

Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego

w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT(...)".

5.5. W wyroku z dnia 10 czerwca 2016r. sygn. akt I FSK 1623/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "trwałość", o której mowa w powołanej wyżej uchwale na tle wykładni art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u. sprowadza się do wykorzystania tego rodzaju sposobów łączeń, które umożliwią powstanie z poszczególnych i różnych fizycznie elementów (tj. komponentów meblowych i elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego) zabudowy meblowej, którą cechować będzie trwałość w znaczeniu zapewnienia możliwej w danym miejscu - przez zespolenie z nim części meblowych - właściwej dla tej zabudowy funkcji użytkowej.

5.6. Warto także odnotować stanowisko, które zajął Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z 2 marca 2016r. sygn. akt I FSK 1983/14, a w którym wyjaśniono, że: jeżeli

o użytkowych walorach wykonywanej zabudowy meblowej decyduje trwałe połączenie wykonanych na zlecenie części zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit) w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce (trwała zabudowa spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową), a same

te części, bez trwałego ich przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, podłogi, sufitu), nie spełniają pod względem użytkowym przymiotu mebla - nie ma podstaw do twierdzenia, że przedmiotem powyższych czynności jest dostawa wyposażenia (mebla). Reasumując, dla zastosowania obniżonej stawki podatku VAT konieczne jest trwałe połączenie komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (lokalu) i to w taki sposób, który stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową.

5.7. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym wniesioną skargę kasacyjną w pełni podziela stanowisko zawarte w powołanych wyżej wyrokach.

Przenosząc przyjęte w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I FPS 2/13 oraz w przywołanych wyżej wyrokach rozumienie pojęcia "trwałej zabudowy" na grunt rozpoznawanej sprawy, trzeba zauważyć, że przedstawiony przez skarżącą Spółkę stan faktyczny jest zbieżny ze stanem faktyczny przyjętym w cytowanej uchwale i wyrokach NSA. Sąd I instancji niewątpliwie związany był dyspozycją art. 269 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

co oznacza, że prawidłowo – oceniając zaskarżoną interpretację – oparł się na tej uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego.

5.8. Nie można zgodzić się z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że zabudowę kuchenną wykonywaną przez Spółkę należy uznać

"za wyposażenie budynku (lokalu)", do którego ma zastosowanie stawka podstawowa 23%, skoro w podanym we wniosku stanie faktycznym wykonywane są przez Skarżącą usługi obejmujące m.in. przeprowadzanie prac budowlano-montażowych polegających na wykonaniu dodatkowych ścian z karton gipsu, do których następnie trwale przymocowane są elementy mebli np. fronty; trwałemu połączeniu podlegają ścianki boczne oraz tylna lub też wyłącznie ścianki boczne, elementy zabudowy są przymocowywane do ścian, posadzki (wylewki) oraz sufitu tworząc spójną całość; wykonane są blaty/barki z wybranego przez klienta materiału np. granitu, które służą jednocześnie za parapet i są trwale połączone z ramą okienną, co wymaga wykonania izolacji cieplnej, obróbki i wypełnienia gipsem; wbudowana w pomieszczenia zabudowa kuchenna tworzy z nią spójną całość i ma charakter kompleksowy.

Zabudowa tego rodzaju z założenia powstaje w ściśle określonym miejscu, jako taka ma więc swoją specyfikę i przeznaczona jest wyłącznie na użytek danego miejsca.

Z tych przyczyn daje nową jego funkcjonalną jakość, unowocześniając właśnie w ten sposób obiekt budowlany (lokal), w sposób trwały rozumiany jak wyżej. Tym zasadniczo różni się zatem od zwykłych gotowych mebli (np. szaf, szafek stojących lub wiszących, komód, witryn, słupków łazienkowych, skrzyń itp.), w których od razu tkwią funkcje im właściwe i mogą je pełnić niezależnie od połączenia z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego, przy których lub na których jedynie stoją lub wiszą. Bez tych elementów nadal są meblami, a nie tylko częściami, z których można dopiero zrobić trwałą zabudowę meblową, pod warunkiem, że się wykorzysta te właśnie

elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (zob.: Naczelny Sąd Administracyjny

w wyrokach z 10 czerwca 2016r. sygn. akt I FSK 1623/14 i z 9 listopada 2016r.

sygn. akt I FSK 48/15).

5.9. W skardze kasacyjnej organ wskazuje, że "z zabudową meblową trwale połączoną z elementami konstrukcyjnymi lokalu/budynku będziemy mieli do czynienia

w przypadku, gdy przykładowo wnętrze i półki zabudowy wykonane zostaną z betonu połączonego z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (np. ścianą)

a dopasowane zostaną tylko fronty". Niewątpliwie zgodzić się należy z organem,

że w takiej sytuacji mamy do czynienia z zabudową trwale połączoną z budynkiem, jednakże nie oznacza to, iż w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, brak jest takiego połączenia. Pogląd organu w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku strony skarżącej nie ma żadnego uzasadnienia

w stanowisku zaprezentowanym w ww. uchwale I FPS 2/13. W istocie więc w skardze kasacyjnej organ próbuje podważyć uchwałę NSA w tym zakresie. Jak słusznie natomiast zauważył Sąd I instancji, stan faktyczny przedstawiony we wniosku

o interpretację odpowiada w sposób znaczący stanowi faktycznemu, który był przedmiotem oceny przez NSA w składzie poszerzonym w uchwale w sprawie

o sygn. akt I FPS 2/13. W szczególności istotne znaczenie ma podany przez Podatnika fakt, że demontaż zabudowy spowoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia elementów konstrukcyjnych budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych.

5.10. W skardze kasacyjnej ocena ta nie została podważona, gdyż podniesione w niej argumenty nie wykluczają nadania cech "trwałości" zabudowy przy zastosowaniu takich technik budowlanych jakie wykorzystuje Skarżąca. Skoro z trwałą zabudową stanowiącą usługę modernizacji mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy skutkuje uszkodzeniem także elementów meblowych, to wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej, opisane we wniosku czynności należało uznać

za modernizację w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Minister Finansów nie wykazał także, że stan faktyczny sprawy, na kanwie którego zapadł zaskarżony wyrok, był odmienny od tego, na podstawie którego została podjęta uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I FPS 2/13. Co więcej, sam się do tej uchwały w toku postępowania odwoływał, formułując jednak tezy, które nie znajdowały oparcia w stanowisku zaprezentowanym przez skład poszerzony.

5.11. Przypomnieć w tym miejscu jednak trzeba, że z uwagi na specyfikę spraw, których przedmiotem jest wydanie na wniosek podatnika indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i następne Ordynacji podatkowej) o tym, jaki stan faktyczny ma zostać poddany ocenie prawnej decyduje wnioskodawca opisując go we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Ochrona prawna wynikająca

z zastosowania się do wydanej interpretacji indywidualnej będzie zatem tylko wtedy możliwa, gdy przedstawiony przez podatnika stan faktyczny pokryje się ze stanem rzeczywistym. Oznacza to, że podatnik bierze na siebie ewentualne ryzyko wadliwego przedstawienia stanu faktycznego, co może dać o sobie znać w tzw. postępowaniu wymiarowym. Ma to zasadnicze znaczenie, bowiem w ramach przedstawionego stanu faktycznego Spółka podała, że rozmontowanie zabudowy spowodowałoby zniszczenie elementów zabudowy oraz niektórych elementów konstrukcyjnych budynków.

Powyższa uwaga ma doniosłe znaczenie o tyle, że gdyby okazało się, iż Skarżąca

w ramach świadczenia kompleksowej usługi wykorzystywała nie same elementy meblowe (ich części niemogące jeszcze realizować samodzielnej funkcji użytkowej trwałej zabudowy meblowej), lecz np. gotowe już szafki, czyli meble do zamontowania w miejscu ich przeznaczenia, to o "trwałej zabudowie" nie mogłoby być mowy.

5.12. Podkreślić należy, że w rozpoznanej sprawie decydujące znaczenie miał istniejący związek trwałej zabudowy meblowej, jaką Spółka wykonuje w myśl opisu zawartego

we wniosku, z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części)

lub lokalu mieszkalnego. Według Sądu tak właśnie przedstawiono we wniosku czynności Spółki. W takim stanie rzeczy, skoro w rozpoznanej sprawie mieliśmy

do czynienia z kompleksem świadczeń (projekt, dopasowanie, montaż) prowadzących do uzyskania trwałej zabudowy meblowej, która powstawała w wyniku połączenia elementów (komponentów) meblowych z elementami konstrukcyjnymi ww. obiektów budowlanych (ich części), co w myśl wniosku przyjął Sąd I instancji, to tym samym była to usługa modernizacji objęta obniżoną 8% stawką podatku VAT.

5.13. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie znajdując podstaw do odstąpienia od stanowiska zajętego

w przywołanej uchwale, nie mógł uwzględnić zapatrywania do niej przeciwnego proponowanego przez Ministra Finansów w skardze kasacyjnej.

Z powyższych względów niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 u.p.t.u., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że do opisanych przez Spółkę czynności będzie miała zastosowanie stawka obniżona, gdyż Sąd I instancji dokonał prawidłowej interpretacji powołanych przepisów, czyniąc to w świetle wiążącej go uchwały NSA sygn. akt I FPS 2/13.

5.14. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a.

w stopniu, który czyniłby usprawiedliwionym zarzut skargi kasacyjnej. Zauważyć należy, że w przypadku zarzutu proceduralnego towarzyszyć musi wykazanie, iż naruszenie tego rodzaju mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew opinii autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji przedstawił motywy swojego orzeczenia opierając się na treści art. 269 § 1 p.p.s.a., z którego wynika ogólna moc wiążąca uchwał NSA, której istota sprowadza się do tego, iż stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Sąd I instancji wyjaśnił zarazem, że opisane we wniosku czynności były znacząco zbliżone do tych, których dotyczyła rzeczona uchwała. Na s. 13 uzasadnienia wyroku podał: "Zdaniem Sądu w składzie, wydającym uzasadniany wyrok, zarówno stan faktyczny jak i prawny, stanowiący podstawę podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 jest analogiczny i ma wprost zastosowanie do zaistniałego w przedmiotowej sprawie."

Gwoli ścisłości można tylko odnotować, że inny z postawionych zarzutów, a mianowicie dotyczący prawa materialnego wraz z jego motywami, przeczy temu, aby podmiot wnoszący skargę kasacyjną miał jakiekolwiek, a tym bardziej istotne problemy

ze zidentyfikowaniem powodów uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji.

5.15. W związku z tym niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przywołanych

w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, jak również procesowego, gdyż Sąd I instancji wydał prawidłowy wyrok uchylający zaskarżoną interpretację indywidualną.

5.15. Ze wskazanych przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.