Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2956/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów a. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2956/15 odmówił Stowarzyszeniu A. z siedzibą w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów a.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze na powyższą decyzję strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, gdyż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Stowarzyszenia cofnięcie zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi może zatrzymać obecne procesy wypłacania kwot należnych osobom zainteresowanym. Jednocześnie przed Ministrem Kultury toczy się odrębne postępowanie w sprawie zmiany decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie której udzielono pozwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Cofnięcie zezwolenia spowodowało, że Minister Kultury umorzył postępowanie w odrębnym postępowaniu ze względu na bezprzedmiotowość postępowania z powodu cofnięcia zezwolenia. Wstrzymanie wykonania spowoduje, że Stowarzyszenie będzie mogło dalej wypłacać środki w rozumieniu przepisów ustawy p.a.p.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, iż strona skarżąca nie wyjaśniła ani nie uprawdopodobniła na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie brakuje argumentacji popartej stosowną dokumentacją i dokumentami źródłowymi na temat ewentualnej szkody z tytułu cofnięcia zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Stowarzyszenie A. z siedzibą w W. wniosło o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzucając naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazano, że zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu strona wskazała, że cofnięcie zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi może zatrzymać obecne procesy wypłacania kwot należnych osobom zainteresowanym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Podkreślono, iż weryfikacja decyzji będzie procesem rozciągniętym w czasie, a to rodzi zagrożenia dla podstawowych interesów skarżącego. Wskazano nadto, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest wadliwe, w związku z tym winno zostać uchylone.

W odpowiedzi na zażalenie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. A zatem na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powyższym przepisie. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę.

W niniejszej sprawie podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym było Stowarzyszenie A. z siedzibą w W. i to na nim ciążył – z mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. – obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2015 r.

Analiza wniesionego środka zaskarżenia prowadzi do wniosku, że poza sformułowanym we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej ogólnym stwierdzeniem, iż strona skarżąca nie będzie mogła wypłacać zainteresowanym osobom środków w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, nie wskazano żadnych okoliczności, które uzasadniałyby możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak wykazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania powyższych rozstrzygnięć organu skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i odnosił się do rzeczywistych niebezpieczeństw będących następstwem wykonania decyzji. Przytoczona argumentacja winna zaś być poparta stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania żądanego aktu oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. W sytuacji gdy chodzi o obowiązek wypłacenia określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o konkretne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. W rozpatrywanym przypadku skarżący nie sprecyzował, ani nie udokumentował w żaden sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z czym należało uznać, iż przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zostały spełnione.

Należy również wskazać, że instytucja wstrzymania wykonania aktu jest w istocie tymczasowa, ponieważ jej skutki nie wykraczają poza okres postępowania sądowoadministracyjnego, którego celem jest ustalenie prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Samo wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niezależne od jego prawidłowości lub nieprawidłowości, których w chwili wydawania postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji nie sposób przesądzić. Kwestia ta będzie analizowana na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, zaś na obecnym etapie postępowania rozważania w tym zakresie uznać należy za przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.