Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Fundacji P. T. P. O. Ś. i K. d. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 grudnia 2016r. sygn. akt II SA/Ol 1385/16 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Fundacji P. T. P. O. Ś. i K. d. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 13 września 2016 r. nr ... w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2016r., sygn. akt II SA/Ol 1385/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu wniosku Fundacji P. T. P. O. Ś. i K. d. w R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. T. P. O. Ś. i K. d. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 13 września 2016r., nr ... w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego odmówił przywrócenia terminu.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 1 czerwca 2016r. o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzję organu odwoławczego, zawierającą pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego, doręczono stronie skarżącej w dniu 29 września 2016r. Skarżąca mylnie skierowała swoją skargę z dnia 28 października 2016r. wprost do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przekazał powyższą skargę do SKO w O. w dniu 4 listopada 2016r. Pismem z dnia 15 listopada 2016r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, argumentując, iż uchybienie terminowi nastąpiło z powodu niewłaściwego skierowania skargi bezpośrednio do Sądu.

Rozpoznając wniosek Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonywujący sposób okoliczności, które miałyby wskazywać na brak jej winy w uchybieniu terminu - jak wymaga tego art. 87 § 2 p.p.s.a. Jak bowiem wynika z akt sprawy skarżącej doręczono decyzję organu II instancji wraz z pouczeniem, pouczenie to było na tyle zrozumiałe, iż nawet osoba nie posiadająca fachowej wiedzy prawniczej powinna była zrozumieć jego treść. Jasno bowiem z niego wynikało, że w określonym terminie istnieje możliwość złożenia skargi do sądu oraz, że konieczne jest wniesienie skargi za pośrednictwem Kolegium. O zrozumieniu powyższego pouczenia świadczy zresztą prawidłowo sformułowany nagłówek skargi, którą osobiście podpisała skarżąca. Natomiast błędnie została zaadresowana koperta, w której przesłano skargę wprost do Sądu.

Odnosząc się do argumentacji wniosku o przywrócenie terminu wskazującego na omyłkowe wysłanie skargi do sądu przez pracownika skarżącej, Sąd wyjaśnił, że okoliczność ta nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu, gdyż błędy popełnione przez pracowników strony należy oceniać jako błędy strony. Nieprawidłowe zaś zaadresowanie koperty przez pracownika w konsekwencji przesłanie skargi bezpośrednio do sądu, a nie do organu, świadczy o niedołożeniu należytej staranności, stanowi błąd, za który strona ponosi winę (por. np.: postanowienia NSA: z 23 marca 2011r., sygn. akt II OZ 183/11; z 16 listopada 2010r., sygn. akt I FZ 433/10; z 6 czerwca 2005r., sygn. akt II FZ 166/05). Prawidłowe wskazanie w treści skargi organu administracji, za pośrednictwem którego skarżąca zamierzała wnieść skargę, nie oznacza, iż została ona wniesiona prawidłowo.

W takiej sytuacji Sąd I instancji stwierdził, iż skarżąca nie dochowała w niniejszej sprawie staranności jakiej należałoby wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.

Zważywszy na powyższe, na podstawie art. 88 w związku z 87 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił przywrócenia terminu.

W zażaleniu Fundacja P. T. P. O. Ś. i K. d. w R. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1 p.p.s.a. poprzez bezzasadne uznanie, że nie dotrzymała terminu ze swojej winy.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że pismo ze skargą przygotowane zostało i przekazane w terminie pracownikowi P. P. Pismo zawierało dane organu z adresem, na który ma zostać wysłane. P. P. uległ jednak wypadkowi, był operowany w szpitalu i nie był w stanie wysłać pisma. Mimo swojego stanu przekazał jednak pismo do wysłania swojej mamie, która nie jest pracownikiem fundacji i to ona zaadresowała i wysłała błędnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zamiast do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. kopertę z pismem. Skarżąca wywiodła, że pismo rzeczywiście zostało błędnie wysłane do niewłaściwej instytucji, jednak nie ma w tym żadnej winy Fundacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać, że jako brak winy nie może zostać zakwalifikowana nieuwaga bądź zaniedbanie leżące nie tylko bezpośrednio po stronie skarżącej bądź reprezentującego ją pracownika, ale także zaniedbanie osoby, którą pracownik posłużył się przy dokonywaniu czynności nadania skargi. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że należy podzielić pogląd reprezentowany w doktrynie, że nawet lekkie niedbalstwo powinno prowadzić do odmowy przywrócenia terminu. Wskazywanie na omyłkę osoby, którą posłużył się pracownik fundacji (jego matki) świadczy o tym, że gdyby osoba ta dołożyła należytej staranności w wykonywaniu powierzonych jej czynności, uchybienia terminu można było uniknąć.

Pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. obejmuje swym zakresem nie tylko działania bądź zaniechania pracownika fundacji, ale również działania osób trzecich upoważnionych przez tegoż pracownika do dokonywania czynności o charakterze czysto technicznym, tj. nadania listu. To bowiem na pracowniku, któremu powierzono nadanie przesyłki spoczywał obowiązek sprawowania nadzoru nad wykonaniem tej czynnościami. Prezes Fundacji, jak i jej pracownik mieli świadomość tego, że ciąży na nich szczególny obowiązek dbałości o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg sprawy zasadnym jest wymaganie od pracownika maksimum staranności, w tym również staranności przy wyborze osoby, której powierza nadanie przesyłki. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekłada się bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw. W sytuacji jak w niniejszej sprawie, gdy przedstawiciele fundacji mieli świadomość, że merytoryczne rozpoznanie skargi zależy od terminowego jej wniesienia, pracownik dochowując należytej staranności powinien był trzymać pieczę i skontrolować dokonaną przez osobę trzecią czynność, tj. sprawdzić prawidłowość nadania przesyłki. W ocenie Sądu, pomimo że P. P. w dniu 27 października 2016r. został przyjęty do szpitala z powodu otwartego złamania paliczka podstawnego wskaziciela lewego z uszkodzeniem ścięgien prostowników, mógł podać osobie, której powierzył nadanie przesyłki właściwy adres, jak również następczo skontrolować potwierdzenie nadania przesyłki.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nie ma podstaw do uznania, że Fundacja nie ponosi winy w uchybieniu termu do wniesienia skargi nadanej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a, oddalił zażalenie.

-----------------------

1