Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. W. [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od lutego do grudnia 2007 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 3435 zł (słownie: trzy tysiące czterysta trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...].06.2009r. Nr [...] dokonał Panu A. W., prowadzącemu Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "Z." z siedzibą w Z., [...], dalej również powoływanym jako Skarżący, rozliczenia podatku VAT za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. - w wysokości innej,

niż zadeklarowana.

W wyniku przeprowadzonej u Skarżącego kontroli skarbowej za 2007 r., zakwestionowano prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT wynikającego

z faktur zakupu złomu wystawionych Panu A. W. przez firmę Sprzedaż Hurtowa Odpadów i Złomu M. Ż., z siedzibą w Ł., [...], gdyż nie dokumentowały one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W ocenie organu I instancji w przywołanej firmie M. Ż. Sprzedaż Hurtowa Odpadów i Złomu, miał miejsce przepływ fikcyjnych faktur. Schemat działania polegał jedynie na przefakturowaniu pustych, fikcyjnych faktur, o czym – zdaniem organu I instancji - świadczą daty na fakturach zakupu i sprzedaży oraz ilości złomu na tych fakturach. Daty bowiem zakupu i sprzedaży, często pokrywały się ze sobą. Pan M. Ż. nie posiadał zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania oraz transportu odpadów, odpowiednich środków transportu, wagi oraz pracowników do prowadzenia działalności w rozmiarze wynikającym z ewidencji księgowej. W dokumentach księgowych Pana M. Ż. nie stwierdzono żadnych kosztów transportu związanych z obrotem złomem metali. Ilości fikcyjne zakupionego złomu od firmy "S. [...]" L. D. zostały w takich samych ilościach przefakturowane przez M. Ż. do PW "Z." A. W. Organ I instancji przyjął, że działalność Pana M. Ż. polegała głównie na wprowadzeniu do obiegu prawnego faktur, które nie dokumentowały wymienionych na nich zdarzeń gospodarczych zarówno zakupu, jak i sprzedaży. Faktury sprzedaży wystawione przez Pana M. Ż., w których wykazał złom wynikający z fikcyjnych faktur zakupu, gdzie jako wystawcy (dostawcy) figurowała firma "S. [...]" L. D., nie dokumentują żadnej sprzedaży (dostawy) i są fakturami fikcyjnymi. Wystawione przez pana M. Ż. fikcyjne faktury sprzedaży, które nie dokumentują żadnej dostawy towarów (złomów metali) nie są przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W myśl bowiem przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze. zm.), dalej określaną "ustawą o VAT", opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji podnosił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1

tej ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami

jak właściciel. Jak wykazano wyżej faktury wystawiane przez Pana M. Ż.

nie dokumentują żadnej dostawy, więc w świetle tego przepisu nie są przedmiotem opodatkowania podatkiem VAT. Dlatego też w ocenie organu I instancji, zgodnie

z art. 88 ust. 3 a pkt 4a ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury

i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące

lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W związku z powyższym przyjęto, że ewidencja prowadzona dla potrzeb podatku VAT w zakresie zakupów nie odzwierciedla stanu rzeczywistego, co zdaniem organu I instancji narusza treść art. 109 ust. 3 ustawy

o VAT. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług w zakresie zakupów za okres od lutego

2007 r. do grudnia 2007 r., nie uznano za dowód w sprawie w części dotyczącej wykazanych w niej: wartości nabycia towarów i kwot podatku naliczonego,

na podstawie faktur zakupu, które nie odzwierciedlają stanu faktycznego,

tj. na podstawie faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. Pomimo nierzetelności ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów

i usług i pominięciu jej za dowód w sprawie w podanej wyżej części za powyższy okres, zdaniem organu I instancji zgromadzony materiał dowodowy pozwalał

na określenie kwot podatku naliczonego, bez konieczności określania tych wielkości w drodze oszacowania. Przy określaniu podstaw opodatkowania podatkiem

od towarów i usług za miesiące: od lutego 2007 r. do grudnia 2007 r. wartość nabycia towarów i usług i kwoty podatku naliczonego przyjęto na podstawie faktur dokumentujących rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, tj. z pominięciem fikcyjnych faktur zakupu stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. W myśl przepisu art. 23 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej w skrócie: "o.p.", organ I instancji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż w jego ocenie dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi

w toku postępowania pozwolą na określenie podstawy opodatkowania. W związku

ze stwierdzeniem nieprawidłowości przedstawionych w uzasadnieniu decyzji,

na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o VAT oraz w oparciu o treść przepisu art. 21 § 3 o.p., dokonano Skarżącemu rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2007 r. do grudnia 2007 r. - w wysokości innej, niż zadeklarowana.

Od powyższej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., Skarżący złożył odwołanie, zarzucając jej: (1) naruszenie prawa materialnego,

tj. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 99 ust. 12 oraz art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, iż faktury wystawione przez Pana M. Ż. nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych i tym samym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur; (2) naruszenie art. 193 § 1, 2, 4 o.p. oraz art. 207 o.p., poprzez przyjęcie, iż księgi podatkowe prowadzone przez Pana A. W. za okres od lutego do grudnia 2007 r. w części dotyczącej nabycia towarów i kwot podatku naliczonego, nie mogą stanowić dowodu w sprawie jako prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy.

W uzasadnieniu odwołania między innymi podniesiono, iż zaskarżona decyzja odnosi się do działalności gospodarczej prowadzonej przez Pana M. Ż.,

a nie odwołującego się A. W. Nie uwzględnia natomiast faktu, iż w wyniku kontroli nie stwierdzono w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "Z." A. W. nieprawidłowości w zakresie dokumentacji, środków transportu, pracowników i dokumentów przyjęcia złomu. W ocenie Strony cała dokumentacja księgowa, pozytywne wyniki kontroli krzyżowych dokonanych u odbiorców złomu, jak również załączone do odwołania dowody przyjęcia zewnętrznego i wydania zewnętrznego, faktury sprzedaży, karty przekazania odpadu oraz rozliczenie złomu zakupionego i sprzedanego do poszczególnych kupujących, potwierdzają, iż złom widniejący na zakwestionowanych fakturach faktycznie istniał, a transakcje nabycia złomu od Pana M. Ż. nie były fikcyjne. Fakt sprzedaży złomu przez Pana M. Ż. na rzecz PW "Z." A. W., potwierdzają także zeznania Pana G. T., Pana Z. T., Pana M. G., Pana S. S., Pana D. K., Pana M. M., Pana M. M., Pana M. D., a także stron zakwestionowanych transakcji. Ponadto wskazano, iż Strona dochowała należytej staranności przy zawieraniu transakcji handlowych z Panem M. Ż., pobierając od niego stosowne dokumenty potwierdzające wpis do ewidencji działalności gospodarczej, numer NIP, REGON, a także zaświadczenie

o zarejestrowaniu, jako czynnego podatnika VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] września 2009 r.

Nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji, organ odwoławczy w szczególności podnosił,

że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż czynności sprzedaży złomu udokumentowane spornymi fakturami nie zostały dokonane. Przeprowadzone na tę okoliczność czynności dowodowe ujawniły w ocenie organu odwoławczego,

iż złom wykazany na fakturach wystawionych przez M. Ż. na rzecz odwołującej się Strony został przefakturowany z faktur wystawionych dla M. Ż., przez nieistniejącą firmę "S." L. D., I. [...]. Z protokołu przesłuchania Pana L. D. wynika mianowicie, iż nie zna Pana M. Ż. i nigdy nie był w miejscowości Ł. [...]. Nie dokonywał żadnej transakcji sprzedaży na jego rzecz, ponieważ w latach 2005-2007 nie prowadził działalności gospodarczej. Nie wystawił i nie podpisywał żadnej

z okazanych mu 157 faktur VAT wystawionych w 2007 r. przez [...] "S." L. D. w I. dla podmiotu Sprzedaż Hurtowa Odpadów i Złomu M. Ż., Ł. [...]. W tym stanie rzeczy za uprawnione należy uznać stwierdzenie, iż faktury VAT wystawione przez firmę "S." L. D. z I. na rzecz Pana M. Ż., Ł. [...] dokumentują czynności, które nie zostały faktycznie wykonane. Natomiast powołane w odwołaniu dowody, tj. rozliczenie złomu zakupionego i sprzedanego do poszczególnych kupujących, dowody przyjęć zewnętrznych i wydań wewnętrznych dla odbiorców, faktury sprzedaży i karty przekazania odpadów, w ocenie organu odwoławczego, w żaden sposób nie dowodzą, iż sprzedany złom pochodził z firmy Pana M. Ż., a co najwyżej wskazują, iż Strona dysponowała towarem niewiadomego pochodzenia.

Na powyższą decyzję Skarżący reprezentowany przez doradcę podatkowego Panią D. Ł., wniósł za pośrednictwem organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Pełnomocnik Skarżącego, podobnie jak w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa t.j.: (1) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wszystkie faktury dokumentują faktyczne transakcje, a więc niespełnione są przesłanki uniemożliwiające jego zastosowanie; (2) art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez uniemożliwienie Skarżącemu odliczenia podatku VAT od części faktur dokumentujących nabycie towarów handlowych; w ten sposób naruszono również art. 1 (2) Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez naruszenie zasady neutralności podatku VAT; (3) art. 122 o.p. (zasadę prawdy obiektywnej) poprzez nie wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, co miało wpływ na wynik postępowania; (4)

art. 121 o.p. (zasadę zaufania obywateli do organów państwa)

oraz (5) art. 191 o.p. (zasadę swobodnej oceny dowodów), poprzez

pominięcie wielu istotnych dla sprawy dowodów i oparcie rozstrzygnięcia o dowody nie dotyczące Skarżącego i jego sprawy.

W uzasadnieniu skargi między innymi wskazano, że Skarżący w 2007 r. nabywał towar handlowy, także od Pana M. Ż. Transakcje dokonywane

z Panem M. Ż. nie budziły żadnych podejrzeń i zastrzeżeń,

gdyż kontrahent przedstawił potwierdzenie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, potwierdzenie rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług

oraz dostarczał towar dobrej jakości i cenach, obowiązujących w owym czasie

na rynku. W ocenie Skarżącego organy pominęły całkowicie dowody potwierdzające faktyczne nabywanie przez A. W. towarów od Pana M. Ż., tj. księgi prowadzone przez Skarżącego, zestawienie ilości ze spisów z natury, faktury zakupu i sprzedaży towarów oraz zestawienie obrotów magazynowych. Co więcej w protokole kontroli i późniejszych decyzjach jednoznacznie stwierdzają, iż Skarżący towar posiadał. Chcąc jednak bronić swojego stanowiska o braku transakcji pomiędzy Skarżącym a Panem M. Ż. uznają, że są to towary niewiadomego pochodzenia. Ponadto wskazywano, iż twierdzenie organów podatkowych o fikcyjności transakcji zawartych z Panem M. Ż. stoi w wyraźniej sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Fakt, iż M. Ż. handlował złomem potwierdzają nie tylko pracownicy Skarżącego (3 osoby), ale również zeznania innych osób (w załączeniu lista 15 świadków).

W ocenie Skarżącego kontrolujący nie dołożyli najmniejszego trudu,

aby ustalić źródło pochodzenia złomu sprzedawanego przez Pana M. Ż., uznając po prostu, iż w ogóle nie handlował on złomem. Ze względu na poważne konsekwencje braku staranności ze strony organów podatkowych w wyjaśnieniu stanu faktycznego, Skarżący we własnym zakresie przeprowadził dochodzenie.

W ciągu zaledwie kilku dni poszukiwań i rozmowie z Panem M. Ż. udało się Skarżącemu ustalić listę 16 osób, od których M. Ż. nabywał złom. Ponadto Pełnomocnik Skarżącego wskazała, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zakaz odliczenia podatku naliczonego przewidziany w art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Wspomniane transakcje zakupu złomu miały bowiem miejsce, a więc zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz zasadą neutralności, Skarżący ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez M. Ż. Powyższe potwierdza również Europejski Trybunał Sprawiedliwości, który

w orzeczeniu w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 (Axel Kittel v. Belgian State oraz Belgian State v. Recolta Recycling SPRL) wyraźnie stwierdził,

iż w przypadku, gdy dostawa jest realizowana na rzecz podatnika, który

nie wiedział, bądź nie mógł wiedzieć o tym, że dana transakcja była wykorzystywana do celów oszustwa, które zostało popełnione przez sprzedawcę, nie można odebrać nabywcy prawa do odliczenia podatku naliczonego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje w części na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ

na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej również jako p.p.s.a.

Zasadniczą i sporną pomiędzy organami, a Skarżącym kwestią w niniejszej sprawie jest zagadnienie, czy posiadane przez Skarżącego Pana A. W. faktury (23 sztuk), na których jako wystawcę wpisano firmę Sprzedaż Hurtowa Odpadów i Złomu M. Ż., w Ł., dokumentowały czy też nie dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze w postaci sprzedaży złomu, a tym samym stanowiły, czy też nie stanowiły podstawy do odliczenia wykazanego w nich podatku naliczonego.

Badając zaskarżoną decyzję w zakresie zgodności z prawem, skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdza naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. i art. 210 § 4 o.p., mający istotny wpływ na wynik danej sprawy. Powyższe naruszenie prawa procesowego, w konsekwencji, stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Stosownie do treści art. 88 ust. 3 a pkt 4a ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które

nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Dokonując wykładni powyższego przepisu, w literaturze przedmiotu podkreśla się, że prawo do odliczenia podatku VAT może obejmować wyłącznie te czynności, które faktycznie zostały dokonane. Natomiast sama faktura nie uprawnia do odliczenia VAT

na niej wykazanego, bowiem przysługuje ono tylko wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi

(zob. Bartosiewicz A., Kubacki R. Komentarz LEX 2009, Komentarz do art. 88 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.04.54.535), wyd. III.). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2008 r. zauważał, że "podatnik może obniżyć podatek naliczony o taki podatek należny, który pozostaje w nierozerwalnej więzi ze zdarzeniem gospodarczym, które zostało zarówno faktycznie dokonane, jak też realnie odzwierciedlone w dokumentującej je fakturze" (zob. wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1210/06, opublikowany w: LEX

nr 468698.). Za trafną należy uznać tezę zawartą w orzeczeniu WSA w Łodzi z dnia 22 lipca 2008 r., gdzie Sąd podkreślał, że przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. b ustawy

o VAT "daje organowi możliwość zakwestionowania prawa podatnika do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego jedynie wówczas, gdy organ udowodni niezgodność faktury z rzeczywistością poprzez podanie konkretnego faktu, z którego ta niezgodność wynika, a nie poprzez formułowanie jego oceny, bez jednoznacznego wykazania, że fakt taki rzeczywiście nastąpił." (zob. wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 158/08, opublikowany w: LEX nr 460497.).

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie udowodniły ponad wszelką wątpliwość, że wszystkie czynności sprzedaży złomu przez Pana M. Ż. na rzecz Skarżącego, opisane w 23 spornych fakturach, nie miały

w rzeczywistości miejsca. Organy podatkowe przyjęły, że wystawione przez M. Ż. faktury VAT, w których wykazał złom wynikający z fikcyjnych faktur zakupu, gdzie jako wystawcy (dostawcy) figurowała firma "S." L. D. w rzeczywistości nie dokumentowały żadnej dostawy, natomiast z ich treści wynika, że dotyczyły obrotu towarem, którego Pan M. Ż. nie zakupił i nie posiadał. Dlatego też w ocenie organów podatkowych, Pan M. Ż. nie mógł przenieść własności tych towarów na następnych odbiorców, w tym na rzecz [...] "Z." A. W.

Powyższy wywody organów podatkowych można byłoby uznać za zasadne, gdyby nie budził wątpliwość fakt, że jedynym (wyłącznym) kontrahentem Pana M. Ż. była firma "S. [...]" L. D. Tymczasem już z protokołu przesłuchania świadka Pana M. Ż. z dnia 22 kwietnia 2009 r. wynika, że kupował on towar także u innych dostawców (akta adm. tom II, k. 35/3). Również Skarżący przesłuchiwany w charakterze strony dnia 23 marca 2009 r. zeznał, że dla niego jest "nieprawdopodobne, aby złom od Ż. pochodził z I., najprawdopodobniej był kupowany tutaj w okolicach." (akta adm. tom II, k. 34/225). Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność, że Skarżący – jak podaje w skardze do Sądu - w ciągu zaledwie kilku dni poszukiwań i rozmowie z Panem M. Ż., ustalił listę 16 osób, od których M. Ż. nabywał w 2007 r. złom. W załączeniu do skargi przedstawiono wykaz świadków oraz osób sprzedających złom dla Pana M. Ż. wraz z kopią oświadczeń złożonych przez część z tych osób. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku w dniu 25 lutego 2010 r. złożono oryginały oświadczeń osób, które podają, że w 2007 r. sprzedawały dla Pana M. Ż. złom oraz oświadczenia innych osób, które potwierdzały prowadzenie przez Pana M. Ż. działalności polegającej na skupie złomu w 2007 r.

Sąd zauważa także, że fakt sprzedaży złomu przez Pana M. Ż.

na rzecz PW "Z." A. W., potwierdzają między innymi zeznania świadków, tj. Pana G. T., Pana Z. T. oraz Pana M. G. (akta adm. tom II, k. 34/226-235). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono, dlaczego zeznania te organy pominęły.

W ocenie Sądu poprzestanie jedynie na stwierdzeniu, że "Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy czyni niewiarygodnymi również zeznania świadków, na które powołuje się w odwołaniu Strona. Pan M. Ż. nie mógł bowiem dostarczyć złomu, którego nie posiadał.", uchybia postanowieniom art. 210 § 4 o.p. Z treści tej regulacji jednoznacznie wynika, że organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji jest zobowiązany podać przyczyny, dla których danym dowodom odmówiono wiarygodności.

Organy podatkowe negując fakt, że złom został nabyty od Pana M. Ż., nie kwestionują również, że Skarżący dysponował towarem "niewiadomego pochodzenia". W tej sytuacji wyjaśnienia wymaga także okoliczności, od jakich podmiotów Skarżący nabywał złom w 2007 r. Powyższe jest niezbędne

do potwierdzenia lub wykluczenia, czy sporny złom był kupowany od Pana M. Ż.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i prawidłowej jego oceny w sprawie, która powinna być dokonana przez uprawniony do tego organ, przedwczesne jest wypowiadanie się

o naruszeniu między innymi art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 86 ust. 1,

art. 99 ust. 12, oraz art. 109 ust. 3 ustawy o VAT.

Jednak z powodów wskazanych wyżej, Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie naruszono przepisy postępowania podatkowego zawarte w art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. i art. 210 § 4 o.p. Wskazane naruszenia mają wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy, stąd należało orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ powinien uwzględnić wszystkie wymienione wyżej uchybienia, które jednocześnie stanowią wskazania,

co do sposobu i kierunku dalszego procedowania oraz sposobu rozstrzygnięcia.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w związku

z art. 205 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a.