Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Z. K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 21 stycznia 2026 r. nr XLV/917/26 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mogiła – Wschód etap A I. stwierdza nieważność części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim dotyczy ona działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...] jedn. ewidencyjna N.; II. zasądza od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz skarżącego Z. K. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 21 stycznia 2026 r. nr XLV/917/26 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mogiła – Wschód Etap A" w części dotyczącej działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...] jedn. ewid. N. H. położonych przy ul. J. j w K. na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem "1PE-IE" oraz ukośnymi liniami koloru fioletowego. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:

1/ art. 1 ust 3 w zw. z art. 6 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. poprzez ich niezastosowanie polegające na zignorowaniu przez organ dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenów skarżącego na etapie ustalania przeznaczenia terenu IPE-IE, jak również na naruszeniu interesu prawnego skarżącego wyartykułowanego w uwagach do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniesionych przez poprzedników prawnych skarżącego, w których został zawarty wniosek o przeznaczenie tego terenu pod usługi, podczas gdy ustalając przeznaczenie spornego terenu organ powinien był należycie zważyć interes prywatny i publiczny, mając na uwadze powinność zapewnienia ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu oraz ochrony prawa własności skarżącego;

2/ art 1 ust 2 pkt 1 i 7 w zw. z art 6 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. poprzez ich niezastosowanie polegające na pozbawieniu skarżącego - na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały - możliwości dokonania zabudowy stanowiących jego własność działek, zwłaszcza działki nr [...], dla której skarżący przed podjęciem zaskarżonej uchwały uzyskał ostateczną decyzję administracyjną o ustaleniu warunków zabudowy i tym samym poprzez naruszenie prawa własności skarżącego względem stanowiących jego własność działek położonych na obszarze IPE-IE, podczas gdy obowiązkiem organu było uwzględnienie w rozwiązaniach planistycznych prawa własności skarżącego, uprzedniego wydania przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji administracyjnej określającej warunki przebudowy, rozbudowy i nadbudowy istniejącego na działce nr [...] budynku oraz zmiany jego przeznaczenia, jak również zapewnienie ochrony prawa własności rozumianego, jako prawo do zagospodarowania terenu, do którego skarżący ma tytuł prawny;

3/ art 1 ust. 2 pkt 1, 9 i art. 1 ust. 4 pkt 4 lit b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przeznaczeniu pod tereny produkcji energii lub elektroenergetyki terenów zabudowanych i przygotowanych do zabudowy, tzn. posiadających dogodny dostęp do sieci komunikacyjnej (ul. J. , ul. [...], ul. [...] a dalej do drogi S7) oraz wyposażonych w sieć wodociągową, energetyczną, kanalizację, telekomunikacyjną lub których wyposażenie w takie sieci jest możliwe z terenu bezpośrednio graniczących z nimi działek, podczas gdy pod inwestycje do produkcji energii z odnawialnych źródeł energii powinny być wykorzystane

niezabudowane tereny, położone z dala od zabudowy;

4/ art 1 ust 2 pkt 1 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na skoncentrowaniu infrastruktury energetycznej na terenie IPE-IE z pominięciem dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu IPE-IE, znajdującej nie na nim zabudowy oraz sąsiedztwa z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej oznaczonej symbolem MNW, położonej po drugiej stronie trasy S7, podczas gdy jeśli interes publiczny rzeczywiście wymaga przeznaczenia znacznych terenów pod instalacje wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii, takie obszary powinny zostać wyznaczone na niezabudowanych terenach, położonych z dala od zabudowy i na terenach stanowiących własność Gminy Miejskiej Kraków lub osób prywatnych, o ile wnioskowały one w złożonych uwagach do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o zmianę przeznaczenia na umożliwiające zabudowę działek instalacjami produkującymi energię elektryczną;

5/ art. 1 ust 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. poprzez jego niezastosowanie polegające na nie uwzględnieniu w zaskarżonej uchwale wymagań ochrony bezpieczeństwa ludzi i mienia w aspekcie związanym z zagrożeniem powodziowym i dopuszczenie zabudowy terenu IPE-IE instalacjami fotowoltaicznymi oraz wodorowymi, podczas gdy możliwość zabudowy działek tego typu instalacjami, a zwłaszcza fotowoltaicznymi, powinna być tworzona na terenach niezagrożonych powodzią z uwagi na ryzyko porażenia prądem oraz pożaru z uwagi na odsłonięte komponenty tych instalacji wrażliwe na zalanie;

6/ art 51 ust 2 pkt 2 lit a, b i c)w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko poprzez ich niezastosowanie polegające na niedokonaniu w prognozie oddziaływania na środowisko analizy i oceny wpływu 6. na środowisko potencjalnego skumulowania oddziaływań z terenów IPE-IE z oddziaływaniami z terenów 21E, IIK oraz na pominięciu przez organ ustaleń zawartych w prognozie oddziaływania na środowisko, z której wynika, że wskutek umożliwienia na terenie IPE-IE budowy infrastruktury energetycznej dojdzie do likwidacji istniejącej roślinności, w tym części dogodnych siedlisk zwierząt, znaczących zmiany w krajobrazie, nowych oddziaływań akustycznych i zmiany stosunków wodnych, podczas gdy obowiązkiem organu było zapewnienie sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko zawierającej kompleksową ocenę wpływu na środowisko ustalenia przeznaczenia terenu IPE-IE oraz wzięcie pod uwagę ustaleń zawartych w prognozie.

W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżoną uchwałą Rada Miasta Krakowa m.in. określiła przeznaczenie terenów, na którym znajdują się działki skarżącego nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb [...] jedn. ewid. N. H.. Zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do uchwały działki skarżącego znalazły się w obszarze oznaczonym symbolem "IPE-IE", a graficznie oznaczonym ukośnymi liniami koloru fioletowego - teren produkcji energii lub elektroenergetyki. Zgodnie zaś z § 26 ust. 5 pkt 1 lit. a i b, pkt 8 części tekstowej uchwały, na terenach IPE-IE dopuszczono wyłącznie lokalizację obiektów budowlanych, urządzeń i sieci infrastruktury przeznaczonych do produkcji, magazynowania oraz przesyłu energii elektrycznej pozyskiwanej z odnawialnych źródeł energii, przeznaczonych do elektroenergetyki, jak również budowę małych instalacji wodorowych. Zaskarżona uchwała wyłącza zatem odmienny sposób zagospodarowania działek skarżącego, zwłaszcza działki nr [...] zabudowanej obiektami przeznaczonymi do prowadzenia działalności gospodarczej, dla której poprzednik prawny skarżącego uzyskał ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 września 2021 r. o warunkach zabudowy, zaś skarżący w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały był w trakcie opracowywania dokumentacji projektowej na potrzeby uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego organ administracji publicznej ustalił przeznaczenie terenu IPE-IE wbrew dotychczasowemu sposobowi zagospodarowania, jak również naruszył interes prawny skarżącego wyartykułowany w uwagach do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które zostały wniesione przez poprzedników prawnych skarżącego, w których został zawarty wniosek o przeznaczenie tego terenu pod usługi. Uwagi do projektu mpzp dotyczyły działek nr [...] [...],[...],[...] i [...]. W toku postępowania planistycznego poprzednicy prawni skarżącego złożyli uwagi do projektu mpzp wnosząc o przyjęcie w mpzp, że podstawowym przeznaczeniem terenu, na którym są położone działk[...],[...] [...], [...], [...] i [...], będzie teren usług. Poprzedni właściciele przedstawili następujące uzasadnienie w tym zakresie. Na działce nr [...] od 2007 r. Małopolkom Usługi [...] prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług komunalno - zieleniarskich. Przed tą datą, poprzedni właściciel działki przez kilkadziesiąt lat wykorzystywał działkę w celach związanych z prowadzonym stowarzyszeniem pod nazwą [...] im. J. P.. W chwili złożenia uwag do projektu mpzp, jak i obecnie, działka nr [...] jest zabudowana drewnianym budynkiem mieszkalnym, murowanym budynkiem socjalno - gospodarczym, wiatami oraz pomieszczeniami gospodarczymi. Poprzednicy prawni skarżącego od lat planowali rozszerzyć prowadzoną działalność gospodarczą poprzez wybudowanie nowego obiektu usługowego, do czego niezbędnym było pozyskanie gruntu o odpowiedniej powierzchni. W 2021 r. poprzednicy prawni skarżącego nabyli działki [...],[...],[...] i [...]. Do dnia podjęcia uchwały w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia mpzp poprzedni właściciele uzyskali decyzję o ustaleniu warunków zabudowy działki nr [...] z dnia 1 września 2021 r. Poprzedni właściciele planowali bowiem przebudowę i rozbudowę istniejących obiektów budowlanych znajdujących się na działce ze zmianą ich sposobu użytkowania oraz budowę nowych obiektów budowlanych. Z kolei skarżący, po nabyciu nieruchomości, złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działek [...], [...], [...] i [...] zamierzając częściowo zabudować ww. działki budynkiem magazynowym, tak jak uczynili to sąsiedzi. W konkluzji uwag poprzedni właściciele wskazali, że określenie w mpzp innego przeznaczenia niż usługowe dla obszaru, na którym są położone ww. działki, w tym działki sąsiadów, ingerowałoby w prawo własności względem ww. działek oraz naruszałoby wydaną uprzednio decyzję o warunkach zabudowy działki nr [...], o czym będzie mowa w dalszej części niniejszej skargi. W konsekwencji poprzednicy prawni skarżącego wnieśli o określenie, jako podstawowego przeznaczenia terenu dla ww. działek, jako usługowego, obejmującego możliwość lokalizacji składów i magazynów. Do treści uwag złożonych przez poprzedników prawnych skarżącego Rada Miasta Krakowa odniosła się w załączniku nr 2 do uchwały w przedmiocie mpzp (Lp nr 21, uwaga nr 24, oraz Lp nr 22, uwaga nr 25) podnosząc, że mpzp został sporządzony zgodnie ze Studium, którego ustalenia są wiążące dla organów przy sporządzaniu planów miejscowych. Wyjaśniono, że wnioskowane przeznaczenie działki (usługowe, dopuszczające zabudowę działek magazynami i składami) jest niezgodne z ustaleniami studium, które dla tego obszaru wyznacza kierunek zagospodarowania pod tereny infrastruktury technicznej z funkcją podstawową - infrastruktura techniczna obejmująca tereny pod obiektami i urządzeniami budowlanymi infrastruktury technicznej, służącymi obsłudze mediów: woda, gaz, ciepło, energetyka, ścieki telekomunikacja, odpady komunalne i przemysłowe. W tym miejscu należy zatem poczynić uwagę odnośnie samego studium. Mianowicie, stanowiące własność skarżącego działki znalazły się w granicy strukturalnej jednostki urbanistycznej nr [...] Wedle rysunku U1 - dotychczasowe przeznaczenie terenu własność i dysponowanie gruntami (załącznik nr [...] studium), tereny, na których są położone działki skarżącego na dzień 31 grudnia 2002 r. zostały ujęte, jako tereny zielone i oznaczone symbolem "ZF" (tereny miejskiej zieleni publicznej). Wedle rysunku U2 - stan zagospodarowania i infrastruktura usługowa, tereny działek skarżącego miały się znajdować na terenach otwartych w obszarze zdegradowanym, wymagającym przekształceń. Zgodnie z ujednoliconym rysunkiem Studium, K1 - Struktura przestrzenna kierunki i zasady rozwoju, działki skarżącego znalazły się w obszarze oznaczonym symbolem "IT" - tereny infrastruktury technicznej. W powyższym kontekście istotny jest jednak fakt, że działka nr [...] w dacie uchwalania studium była zabudowana. Zabudowa znajdująca się na działce ma kilkadziesiąt lat. Na działce są posadowione budynki, które pełniły częściowo funkcje mieszkalne, a częściowo były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Działka nr [...] była wykorzystywana w celach komercyjnych, o czym świadczą liczne obiekty budowlane, jakie są na niej posadowione i które zostały naniesione na rysunek U2 Studium - stan zagospodarowania i infrastruktura usługowa, tak jak i obiekty budowlane posadowione na sąsiednich działkach br [...]. Działka nr [...], jak i działka nr [...] jest wyposażona w uzbrojenie terenu. Stąd zupełnie niezrozumiałym jest od strony faktycznej, dlaczego działki nr [...] i [...] znalazły się z jednej strony w obszarze zieleni miejskiej, a nie usług komercyjnych. W aspekcie dotyczącym działek nr [...],[...],[...] i [...], działki w dacie uchwalania studium były niezabudowane i taki stan ma miejsce do dnia złożenia niniejszego wniosku. Działki te były jednak przez kilkadziesiąt łat wykorzystywane m.in. przez Krakowski Szwadron [...] im. J. P., którego działalności, nie można zakwalifikować, jako działalności rolniczej. Fakt, że działki zgodnie z ewidencją gruntów i budynków stanowiły grunty orne nie powinno być decydującym kryterium dla prawidłowego określenia uwarunkowań terenu. Jeśli chodzi o kierunki i zasady rozwoju, przyjęte w studium rozwiązania dotyczące działek skarżącego zostały określone w sposób wyłączający zagospodarowanie terenu przez właściciela. Nie dość bowiem, że przesądzono, iż w przyszłym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na działkach skarżącego będzie można realizować wyłącznie inwestycje o charakterze infrastruktury technicznej, to wprost wskazano, że na działkach będą mogły zostać zlokalizowane wyłącznie urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii. Określając kierunki i zasady rozwoju dla terenu, na którym są położone działki skarżącego nie uwzględniono też wymagania zachowania ładu przestrzennego. Otóż, działki położone na terenie nr [...], tj. na północ od działek skarżącego znalazły się na terenie przemysłu i usług. Działki położone na terenie nr [...], na zachód od działek skarżącego znalazły się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Działki położone na zachód od działek skarżącego i za działkami, na których istniała już wówczas infrastruktura energetyczna, znalazły się na terenie zabudowy usługowej. Jedynie przeznaczenie działek położonych na południe od działek skarżącego jest takie samo. Powyższe ukazuje zatem całkowitą arbitralność w określeniu kierunków i zasad rozwoju terenu, na którym znajdują się działki skarżącego, brak stworzenia jednolitej strefy terenów o tożsamym przeznaczeniu, lecz określono przeznaczenie terenów w sposób punktowy. Stąd powoływanie się przez RMK na wiążący charakter postanowień studium, które zostały określone w sposób sprzeczny z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz z art. 1 ust 2 pkt 1 i 7 oraz art. 1 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tak co do warunków, jak i co do kierunków i zasad rozwoju, jest całkowicie chybione. Przeznaczenie terenu na obszarze, na którym znajdują się nieruchomości skarżącego narusza prawo skarżącego do zagospodarowania terenu poprzez jego zabudowę, co gwarantuje art 6 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższa uwaga dotyczy wszystkich działek stanowiących własność skarżącego, skoro zgodnie z § 26 ust. 5 pkt 1 lit a) i b oraz pkt 8 zaskarżonej uchwały w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono wyłącznie dopuszczalność lokalizacji obiektów budowlanych, urządzeń i sieci infrastruktury przeznaczonych do produkcji, magazynowania oraz przesyłu energii elektrycznej pozyskiwanej z odnawialnych źródeł energii, elektroenergetyki, czy też małych instalacji wodorowych. Tym samym RMK dała prymat interesowi publicznemu, choć w dokumentach planistycznych na próżno szukać informacji na temat ewentualnego wpływu dla interesu publicznego zrealizowania farmy fotowoltaicznej lub instalacji wodorowej na prywatnym terenie. Należy też mieć na uwadze, że z dokumentów planistycznych nie wynika by Gmina Miejska Kraków miała podjąć działania związane z wykupem terenów IPE-IE pod budowę ze środków publicznych instalacji fotowoltaicznych lub wodorowych np. na potrzeby społeczności lokalnej, a tylko w takim wypadku można by przyjąć, że nad sposobem rozpatrzenia uwag przeważył interes publiczny, a skoro tak, to ustalenie przeznaczenia spornego terenu, na którym znajdują się działki skarżącego miało charakter całkowicie arbitralny, naruszający prawo własności i zasady sporządzania mpzp. Kolejnym i nie mniej istotnym od wskazanych powyżej naruszeniem zasad sporządzania mpzp jest przeznaczenie pod tereny produkcji energii łub elektroenergetyki terenów, na których znajdują się działki skarżącego, tj. terenów zabudowanych i przygotowanych do zabudowy, tzn. posiadających dogodny dostęp do sieci komunikacyjnej (ul. J. ul. [...], ul. I. a dalej do drogi S7) oraz wyposażonych w sieć wodociągową, energetyczną, kanalizację, telekomunikacyjną lub których wyposażenie w takie sieci jest możliwe z terenu bezpośrednio graniczących z nimi działek (w przypadku skarżącego wszelkie media znajdują się na działce nr [...] i z tej działki mogą zostać podciągnięte na położone w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], [...], [...] i [...]). Stworzenie przez organ możliwości realizowania na tym terenie dużych instalacji odnawialnych źródeł energii, w sytuacji w której cały przemysł i usługi od lat były lokowane w tej i innych częściach N. H. jest też całkowicie nieuzasadnione od strony ekonomicznej. RMK powinna bowiem dążyć do tworzenia przestrzeni dla usług, ponieważ tego wymaga interes prywatny skarżącego, jako właściciela ww. działek, który komunikował w uwagach zamiar realizacji dalszych zamierzeń inwestycyjnych. Tego wymaga też interes publiczny, wszak końcowymi beneficjentami sektora usług są zawsze konsumenci. Na obszarze, którego przeznaczenie jest kwestionowane przez skarżącego organ umożliwił koncentrację infrastruktury energetycznej, pomijając dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu IPE-IE, pomijając znajdującą nie na nim zabudowę oraz sąsiedztwo z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej oznaczonej symbolem MNW, położonej po drugiej stronie trasy S7. Stanowisko RMK, co do przeznaczenia pod produkcję energii lub elektroenergetyki terenów, na których m.in. znajdują się działki skarżącego pozostaje również w sprzeczności z wymaganiami zachowania ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. Punktem odniesienia do tego zarzutu jest rysunek planu, na którym tereny położone na wschód od działek skarżącego zostały przeznaczone pod usługi (teren oznaczony symbolem "5U"). Co istotne, jak wynika z widoku satelitarnego działek położonych na terenie 5U, tylko niewielka część powierzchni działek jest zabudowana obiektami budowlanymi przeznaczonymi do prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast znakomita większość terenu jest niezabudowana i porośnięta drzewami oraz zakrzewieniami. Trzeba przy tym zwrócić uwagę na fakt, że tereny 5U oraz IPE-IE graniczą z terenem "21E", na którym znajdują się stacje transformatorowe i linie elektroenergetyczne, wobec czego truizmem jest twierdzenie, że u podstaw decyzji o przeznaczeniu terenu, na którym znajdują się działki skarżącego nie legł zamysł zachowania ładu przestrzennego rozumiany, jako zachowanie spójności z przeznaczeniem terenu, na którym znajduje się działka nr [...] zabudowana infrastrukturą elektroenergetyczną. Gdyby tak bowiem było, RMK nie wyznaczyłaby obok tych terenów obszaru usług 5U. W przeznaczeniu terenów na tym obszarze trudno też doszukiwać się uwzględnienia potrzeby zachowania zrównoważonego rozwoju, skoro znaczna cześć nieruchomości położonych jeszcze bardziej na wschód, wzdłuż kanału portowego, została przeznaczona pod usługi (tereny 5U - 9U). Taki sposób planowania przestrzennego na pierwszy rzut oka przede wszystkim budzi duże kontrowersje, natomiast jeśli wnikliwie spojrzy się na obszar, jaki zajmują tereny oznaczone symbolami 2IE oraz IIK staje się jasnym, że RMK postanowiła na tym terenie jeszcze mocnej skoncentrować infrastrukturę energetyczną, nie bacząc na dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu IPE-IE, znajdującą nie na nim zabudowę, czy też sąsiedztwo z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej oznaczonej symbolem MNW, położonej po drugiej stronie trasy S7. Dopuszczenie zabudowy zagrożonego powodzią (z uwagi na położenie między Wisłą, Dłubnią i kanałem portowym) terenu IPE-IE instalacjami fotowoltaicznymi oraz wodorowymi razi zupełnym zignorowaniem bezpieczeństwa łudzi i mienia w kontekście ryzyka porażenia prądem oraz pożaru instalacji z uwagi na wrażliwość odsłoniętych komponentów instalacji fotowoltaicznych na zalania. Otóż, na str. 149 prognozy oddziaływania na środowisko przedstawiono ryc. 44 określającą obszary w granicach MPZP zagrożone powodzią na skutek zniszczenia wałów przeciwpowodziowych. Z kolei na str. 151 prognozy zaprezentowano ryc. 46 określającą obszary w granicach MPZP zagrożone zalaniem w przypadku uszkodzenia lub zniszczenia budowli piętrzących T. na rzece S. oraz G. na rzece W. . Zgodnie z ryc. 44 niemal cały obszar terenu oznaczonego w MPZP, jako IPE-IE może zostać zalany, zaś zgodnie z ryc. 46 już cały ww. obszar może znaleźć się pod wodą. Co istotne, obie ryciny jasno pokazują, że wody powodziowe nie pochłoną infrastruktury elektroenergetycznej znajdującej się na terenach 2IE, IIK. Ten stan rzeczy uzasadnia pytanie o przesłanki, jakimi kierowała się RMK przeznaczając sporny obszar pod teren produkcji energii łub elektroenergetyki. Powszechnie bowiem wiadomo, że w przypadku instalacji fotowoltaicznych (tzw. farm fotowoltaicznych), panele fotowoltaiczne są montowane na stosunkowo niewysokich konstrukcjach trwale związanych z gruntem. W konkluzji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek skarżącego nr [...],[...], [...], [...], [...] i [...], obręb [...] jedn. ewid. N. H., położonych przy ul. J. w K. na terenie oznaczonym na rysunku planu stanowiącym załącznik nr 1 do ww. uchwały symbolem IPE-IE.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. obszaru "Mogiła - Wschód etap A" nieruchomość Skarżącego składająca się z wymienionych wyżej działek ewidencyjnych w przeważającej części znajduje się w terenie oznaczonym symbolem IPE-IE -tj. Teren produkcji energii lub elektroenergetyki (por. § 26 uchwały). Należy także wskazać, iż niewielkie fragmenty nieruchomości skarżącego (w pobliżu ul. J. znajdują się w granicy obszarów narażonych na zalanie w przypadku całkowitego zniszczenia wałów przeciwpowodziowych, wyznaczonych przepływu o prawdopodobieństwie wystąpienia 1%. dla Jedynie niewielkie fragmenty działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna N. H. znajdują się w terenie oznaczonym symbolem 10KDD - tj. Tereny drogi dojazdowej (por. § 33 uchwały), przy czym należy wyjaśnić, że teren przeznaczony pod drogą publiczną klasy dojazdowej znajduje się poza zakresem zaskarżenia wyznaczonym skargą. Na etapie składania wniosków do projektu planu miejscowego, nie wpłynął żaden wniosek odnoszący się do przedmiotowych działek. W trakcie wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu w dniach od 8 września do 6 października 2025 r. (uwagi można było składać do dnia 20 października 2025 r.) - została złożona uwaga dotycząca nieruchomości będącej przedmiotem skargi. W dniu 20 października 2025 r. drogą elektroniczną wpłynęła uwaga złożona przez Pana Z. K.. Uwaga wpłynęła na formularzu pisma dotyczącego aktu planowania przestrzennego. W pkt 7 ww. formularza TREŚĆ PISMA wskazano (cyt.): "Dotyczy mpzp Mogiła - Wschód. Wnoszę o przedłużenie w planie drogi 12KDD ul. J. po śladzie w kierunku autostrady A7 do zjazdu na działkę nr [...] przeznaczonej na cele inwestycyjne której jestem właścicielem.'’ Tym samym, Skarżący nie kwestionował innych ustaleń planistycznych. Uwagi zostały rozpatrzone zarządzeniem nr 2624/2025 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 listopada 2025 r. w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego, planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mogiła - Wschód" i rozpoznania pism w zakresie niestanowiącym uwag. Uwaga Z. K. znajduje się w tabeli stanowiącej załącznik do ww. zarządzenia pod numerem 27., natomiast uwaga nr [...] została rozpatrzona w następujący sposób cyt: Uwaga nieuwzględniona: ul. J. projekcie planu została wyznaczona jako droga klasy dojazdowej o symbolu 12KDD. W projekcie planu zachodni odcinek ul. J. znajduje się w terenie produkcji energii lub elektroenergetyki. Zgodnie z zapisem zawartym w § 16 ust 1 pkt 4 projektu planu: wyposażeniem terenów jest zieleń towarzysząca oraz obiekty i urządzenia budowlane – to jest niewyznaczone na rysunku planu: dojścia piesze, dojazdy. Zgodnie z definicją zawartą w § 4 ust 1 pkt 22 ustaleń projektu planu: dojazdach niewyznaczonych - należy przez to rozumieć niewydzielone liniami rozgraniczającymi na rysunku planu, istniejące i nowe dojazdy, zapewniające dostęp do dróg publicznych - w ramach terenów o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania;. 20 października 2025 r. wpłynęły dwie uwagi A. D.-W. o treści (cyt): Wnosi o zmianę przeznaczenia terenu działki na teren usług. Działka została zakwalifikowana jako teren produkcji energii lub elektroenergetyki (IPE-IE) natomiast na działce jest istniejąca zabudowa o funkcji magazynowo - usługowej, cała przedmiotowa działka obecnie jest o przeznaczeniu usługowym również działki sąsiednie mają przeznaczenie usługowo - magazynowe w projekcie planu nie została uwzględniona aktualna zabudowa, na mapie, (uwaga nr 24) oraz wnosi o zmianę przeznaczenia terenu działek na teren usług. Działka została zakwalifikowana jako Teren produkcji energii lub elektroenergetyki (IPE-IE) natomiast na działkach sąsiednich jest istniejąca zabudowa o funkcji magazynowo - usługowej, również działki sąsiednie mają przeznaczenie usługowo - magazynowe. W projekcie planu nie została uwzględniona obecna i aktualna zabudowa, na mapie nie są naniesione wszystkie istniejące budynki, (uwaga nr [...]). Uwaga nr [...] odnosiła się do działki nr [...] obr. [...] N. H., a uwaga nr [...] odnosiła się do działek nr [...], [...], [...], [...] obr. [...]3 N. H. (uwagi zarejestrowane pod wskazanymi numerami w zarządzeniu Nr 2624/2025 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 listopada 2025 r.). Prezydent Miasta Krakowa nie uwzględnił ww. uwag ze wskazanych niżej powodów (cyt.): W świetle art. 15 ust, 1 ustawy projekt planu został sporządzony zgodnie z zapisami studium, gdyż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 ustawy). Wnioskowane przeznaczenie działki jest niezgodne z ustaleniami studium, które dla tego obszaru wyznacza kierunek zagospodarowania pod tereny infrastruktury technicznej z funkcją podstawowy - infrastrukturo techniczka obejmująca tereny pod obiektami i urządzaniami budowlanymi infrastruktury technicznej, służącymi obsłudze mediów: woda, gaz, ciepło, energetyka, ścieki, telekomunikacja, odpady komunalne i przemysłowe oraz w świetle art. 15 ust. 1 ustawy projekt planu został sporządzony zgodnie z zapisami studium, gdyż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 ustawy). Wnioskowane przeznaczenie działki jest niezgodne z ustaleniami studium, które dla tego obszaru wyznacza kierunek zagospodarowania pod tereny infrastruktury technicznej z funkcją podstawową - infrastruktura techniczka obejmująca tereny pod obiektami i urządzaniami budowlanymi infrastruktury technicznej, służącymi obsłudze mediów: woda, gaz, ciepło, energetyka, ścieki, telekomunikacja, odpady komunalne i przemysłowe. Zatem uwagi nie zostały złożone przez podmioty oznaczone jako: Małopolkom Usługi K. s.c. R. K. oraz D. F., jak wskazano w skardze. Następnie wymaga wyjaśnienia, że teren produkcji energii lub elektroenergetyki został wyznaczony w oparciu o ustalenia studium gminnego. Przeznaczenie tego terenu pod infrastrukturę techniczną było wnikliwie analizowane na etapie procedury planistycznej obejmującej sporządzenie zmiany aktualnie obowiązującego studium. Teren o symbolu IPE-IE od zachodu znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi ekspresowej S7, która generuje hałas. Od wschodu z kolei teren IPE-IE sąsiaduje z Głównym Punktem Zasilania Wanda oznaczonym symbolem 2IE (tereny elektroenergetyki), który został zmodernizowany w 2016 r. celem zwiększenia niezawodności dostaw energii, w tym z farm fotowoltaicznych. Stacja umożliwia odbiór energii z farm fotowoltaicznych i wprowadzenie jej do systemu dystrybucyjnego. Ponadto, jak zresztą wspominano w skardze, działki nr [...],[...],[...] i [...] są niezabudowane. Zatem lokalizacja terenów przeznaczonych do produkcji energii nie jest przypadkowa czy uznaniowa. Odnosząc się natomiast do kwestii zagrożenia powodziowego w terenie IPE-IE, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Z tego powodu w planie miejscowym obszaru "Mogiła - Wschód etap A" wyznaczono zasięgi zagrożenia powodzią wg. nap zagrożenia powodziowego. Nieruchomość skarżącego znajduje się w granicach obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat (Ql%) w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego. W związku z tym należy również wskazać, że projekt wówczas sporządzanego planu miejscowego obszaru "Mogiła - Wschód etap A", na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b tir. jedenaste u.p.z.p., podlegał uzgodnieniu z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie - Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. W dniu 20 sierpnia 2025 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie wydał decyzję w której uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mogiła - Wschód etap A" w ww. zakresie. W zakresie wytycznych dla ustalenia przeznaczenia terenu nieruchomości skarżącego znaczenie miały również zasady ogólne, wyznaczone w tomie III studium gminnego (pn. Wytyczne do plonów miejscowych - sekcja II 1.1.2.) w następującym zakresie: Granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych Jednostkach urbanistycznych należy traktować Jako niezmienne, nieprzekraczalne i niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; (...) 1. Dla terenów inwestycyjnych, o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (L/M), usługi (U, UH), przemysł i usługi (PU), oraz infrastrukturę techniczną (IT) i tereny cmentarzy (ZC), wskaźnik intensywności zabudowy zostanie określony w planach miejscowych w oparciu o podane w kartach dla poszczególnych strukturalnych Jednostek urbanistycznych parametry: wysokości zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej; (...) 4. 7. Sposób kształtowania funkcji podstawowej oraz dopuszczalnej, uściślają ustalenia kart dla poszczególnych strukturalnych Jednostek urbanistycznych; Dla terenów legalnie zabudowanych obiektami budowlanymi, o funkcji innej niż wskazana dla poszczególnych terenów w wyodrębnionych strukturalnych Jednostkach urbanistycznych, ustała się w planach miejscowych przeznaczenie zgodne bądź z ustaloną w Studium funkcją terenu (podkreślenie własne) bądź zgodne z dotychczasowym sposobem wykorzystania terenu, w: 8. terenach inwestycyjnych, o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (L/M), usługi (U, UH), przemysł i usługi (PU) oraz infrastrukturę techniczny (IT) i tereny cmentarzy (ZC)

z tym, że w takim przypadku dopuszcza się powiększenie tego terenu o 10% powierzchni terenu dotychczas istniejącej zabudowy, z uwzględnieniem kontynuacji parametrów istniejącej zabudowy, 1) 2) w terenach zieleni urządzonej (ZU) i nieurządzonej (ZR) oraz w terenach wód powierzchniowych śródlądowych (W), bez możliwości powiększenia tego terenu; Dopuszcza się możliwość, by w ramach ustalonego w planie miejscowym przeznaczenia, odpowiadającego określonym w Studium głównym funkcjom zagospodarowania terenu, w każdym terenie mogły powstać obiekty i urządzenia budowlane infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia komunikacji, których parametry zabudowy zostaną doszczegółowione w planie miejscowym; 10. Ustalanie w planie miejscowym przeznaczenia terenu pod tereny infrastruktury technicznej oraz tereny komunikacji (drogi lokalne, dojazdowe, wewnętrzne, trasy i przystanki komunikacji szynowej (w tym metro), miejsca postojowe i garaże podziemne) jest zgodne z każdą z wyznaczonych w studium funkcji zagospodarowania terenów, ustaloną dla obszarów w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych; (...). Wyżej przytoczony wyciąg z zasad ogólnych tomu III studium gminnego tym bardziej potwierdza prawidłowość przyjętych ustaleń planistycznych, a także wskazuje, że również poza terenami IT, studium gminne w szerokim, zakresie dopuszcza lokalizowanie urządzeń z zakresu infrastruktury. Trzeba także wskazać, iż nieruchomość Skarżącego w całości znajduje się na terenie strukturalnej jednostki urbanistycznej (SJU) nr 59 pn. "F. ", dla której szczegółowe ustalenia zostały zawarte w tomie III studium gminnego w karcie na str. 325-330. W zakresie kierunków zmian w strukturze przestrzennej dla tej SJU wskazano, że (cyt) Tereny dawnych hałd odpadów poprodukcyjnych kombinatu metalurgicznego do rekultywacji i przekształceń w kierunku zieleni urządzonej z funkcjami usługowymi (w tym również funkcjami sportowymi, np. z zakresu sportów motorowych) lub z urządzeniami nowoczesnych technologii z zakresu energetyki niekonwencjonalnej, natomiast w sekcji dotyczącej infrastruktury wskazano, że (cyt) Proponowana lokalizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii. W zakresie wskaźników zabudowy, wysokość zabudowy w terenach IT wskazano jako maks. 20 m, z dopuszczeniem kominów przemysłowych i słupów elektroenergetycznych do 70 m. Natomiast w standardach przestrzennych wskazano, iż dla w zakresie terenów IT powierzchnia biologicznie czynna dla zabudowy powinna wynosić min. 50%. A zatem również w szczegółowych ustaleniach dla SJU nr 59 gminny uchwałodawca przesądził o kierunkach zagospodarowania opisywanego terenu m. in. pod tereny służące wytwarzaniu energii ze źródeł odnawialnych, z czym zgodny pozostaje plan miejscowy obszaru "Mogiła - Wschód etap A". Mając też na uwadze okoliczność, iż zgodnie z art 9 ust. 4 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, wskazać należy, iż organy planistyczne Gminy Miejskiej Kraków zachowały jedną z podstawowych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego, jaką jest zgodność ustaleń planistycznych ze studium gminnym. Odnosząc się zarzutów skarżącego związanych z brakiem przeniesienia do treści kwestionowanego planu miejscowego decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 września 2021 r., ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...] N. H.. Przede wszystkim należy wskazać, że decyzja WZ, stosownie do art. 4 ust 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 i art 61 ust 1 u.p.z.p., stanowi indywidualne rozstrzygnięcie administracyjne, które nie ustanawia przeznaczenia terenu oraz ma diametralnie odmienny charakter od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odmienność wyraża się przede wszystkim brakiem związania organu, w toku postępowania administracyjnego zmierzającego do jej wydania, zapisami obowiązującego dokumentu studium gminnego. Toteż, ani w przepisach u.p.z.p., ani ,też w przepisach innego aktu prawnego stosowanego w procedurze planistycznej, nie sposób odnaleźć normy prawnej, która nakładałaby na organy planistyczne gminy obowiązek przeniesienia do treści sporządzanego planu miejscowego indywidualno-konkretnych ustaleń poczynionych w wydanych decyzjach WZ. Trafnie wskazał na to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w wyroku z dnia 1 grudnia 2022 r. stwierdził, że "W tym kontekście należy wskazać, że Sąd podziela przywołane w odpowiedzi na skargę stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17października 2019r., IIOSK2525/18, zgodnie z którym na gruncie u.p.z.p. brak jest przepisu, z którego wynikałby obowiązek dla organu uchwałodawczego przeniesienia ustaleń wynikających z wydanych przed uchwaleniem planu ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Brak takiego obowiązku wynika przede wszystkim z prymatu postanowień planu miejscowego nad decyzją o warunkach zabudowy, na który wskazuje art 65 ust, 1 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy wygasa, Jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego, ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Organ w całości podziela stanowisko zaprezentowane w zacytowanym wyroku WSA w Krakowie. Wobec powyższego argumentacja skarżącego w tym zakresie pozostaje bezzasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności uchwały Rady Miasta Krakowa w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Mogiła-Wschód Etap A". Skarżący, będący właścicielami nieruchomości (działki nr [...],[...] [...],[...],[...] i [...]) położonej w obrębie tego planu, domaga się stwierdzenia jego nieważności w części dotyczącej tych działek. Zaskarżonej uchwale zarzucono między innymi nadużycie władztwa planistycznego. Obszarowi, którego właścicielem jest skarżący, nadano bowiem przeznaczenie IPE-IE teren produkcji energii lub elektroenergetyki, o przeznaczeniu pod lokalizację obiektów budowlanych, urządzeń i sieci infrastruktury przeznaczonych do produkcji, magazynowania oraz przesyłu energii elektrycznej pozyskiwanej z odnawialnych źródeł energii, przeznaczonych do elektroenergetyki, oraz dopuszczono budowę małych instalacji wodorowych. Na działkach tych, poprzednicy prawni skarżącego prowadzili działalność gospodarczą, a jedna z działek nr [...] jest zabudowana budynkami usługowymi i mieszkalnym. Dla działki nr [...] pozyskano też decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Zapisy planu uniemożliwiają dalszą zabudowę nieruchomości i wykorzystanie jej zgodnie z zamiarem skarżącego. W ocenie sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz.U.2024.1130 t.j (dalej: ustawa) stanowi, iż istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepisy te determinują legitymację skargową, a także zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do nieruchomości objętej zapisami planu miejscowego. W konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego.

W tym kontekście trzeba też dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały. Podstawą uwzględnienia skargi może być wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. W konsekwencji naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa: istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania oraz naruszenia właściwości organów jeżeli uchybienia te naruszają interes prawny skarżącego.

Skarżący jako właściciel nieruchomości położonej w obszarze zaskarżonego planu miejscowego ma legitymację do uruchomienia sądowej kontroli przedmiotowej uchwały w zakresie zasad i trybu sporządzania planu oraz w zakresie ustaleń dotyczących tej nieruchomości. Ustalenia planu kształtują i zarazem ograniczają sposób wykonywania przysługującego skarżącemu prawa, wobec czego przesłanka wspomnianej legitymacji w postaci naruszenia interesu prawnego skarżącego jest w sposób niebudzący wątpliwości spełniona. Zakres możliwości realizowania tego prawa, determinuje przy tym interes prawny strony skarżącej oraz naruszenie tego interesu.

W ocenie sądu Rada Gminy Krakowa uchwalając przedmiotową uchwałę w obszarze działek nr 33 ,[...] [...],[...],[...] i [...], przekroczyła granice przysługującego jej władztwa planistycznego naruszając wyrażoną w art 31 ust 3 Konstytucji PR zasadę proporcjonalności. Na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczalna wprawdzie jest ingerencja gminy w prawo własności przysługujące innym podmiotom, jednak uprawnienie to podlegać będzie różnym obostrzeniom z uwagi przede wszystkim na konstytucyjny charakter ochrony tego prawa (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Ingerencja w sferę prawa własności, pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych w przepisach celów dla osiągnięcia, których ustanawia się określone ograniczenia. Wprowadzenie, zatem ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wymaga, aby były one wprowadzane dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. Gmina w tym zakresie, dysponując zespołem uprawnień, doktrynalnie określanym władztwem planistycznym, nie może jednak ich nadużywać. Prawnie wadliwymi będę, bowiem nie tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które są wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień tj. regulacji wprowadzanych arbitralnie, bez uzasadnionych wyższymi celami potrzeb (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2004 r. II OSK 456/04). Jak zwracano uwagę w orzecznictwie, postanowienia miejscowych planów powinny być realistyczne tj. możliwe do zrealizowania i nie ograniczające nadmiernie chronionych konstytucyjnie praw obywateli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 83/10). Z tego też względu, ingerencja w prawo własności osób, których nieruchomość pozostaje w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga wyważenia interesów publicznych i prywatnych, co ma szczególne znaczenie w przypadku ich kolizji. Każde zaś ograniczenie prawa własności winno znaleźć swoje uzasadnienie w wyważeniu wartości tych interesów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2012 r. II OSK 1665/12). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. II OSK 224/17 skoro uchwalając plan miejscowy, rada gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja musi także uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerując w prawo własności organy planistyczne gminy muszą wskazać, jakie to wartości (cele) są na tyle istotne (ważnie społecznie), aby uzasadniały ograniczenie prawa własności podmiotu prywatnego. Ingerencja w sferę własności musi pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2010 r. II OSK 1708/09).

Wskazać w pierwszej kolejności należy, iż działki nr [...],[...] [...],[...],[...] i [...] były zagospodarowanie w określony sposób (działalność magazynowo usługową) oraz stanowiły własność prywatną. Poprzednicy prawni skarżącego składali uwagi do projektu planu, gdyż jego zapisy kolidowały z dotychczasowym i zamierzonym sposobem zagospodarowania tej nieruchomości. Uwaga ta nie została uwzględniona, z uzasadnieniem, że jest sprzeczna ze studium gminnym. Działkom nr [...] ,[...] [...],[...],[...] i [...] skarżony plan nadał przeznaczenia terenu produkcji energii lub elektroenergetyki, gdzie dopuszczona jest wyłącznie lokalizacja obiektów budowlanych, urządzeń i sieci infrastruktury przeznaczonych do produkcji, magazynowania oraz przesyłu energii elektrycznej pozyskiwanej z odnawialnych źródeł energii, przeznaczonych do elektroenergetyki, oraz dopuszcza się budowę małych instalacji wodorowych. Jest w ocenie sądu, jaskrawym przypadkiem nadużycia władztwa planistycznego, nadawanie terenom prywatnym przeznaczenia zagospodarowaniu pod określoną działalność i to działalność komercyjną w zakresie wytwarzania energii elektrycznej, jeżeli nie wynika to z dotychczasowego lub zamierzonego sposobu wykorzystania nieruchomości przez jej właściciela. Zapisy takie niejako przymuszają jej właściciela, bądź do zaniechania dotychczasowej działalności z uwagi na brak możliwości jej rozwoju, bądź też do zmiany jej profilu na założenie tzw. farmy fotowoltaicznej lub małej instalacji wodorowej. Argument organu, że zgodnie z art 35 ust 1 ustawy, tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, jest o tyle chybiony, że zapisy planu nie przewidują możliwości, modernizacji infrastruktury istniejącej już na tej nieruchomości, czy dalszego zainwestowania w teren, a wynikająca a z art 35 ust 2 ustawy możliwość przebudowy lub remontu istniejących obiektów budowlanych oraz montaż urządzeń, niepowodujące zmiany sposobu ich użytkowania, może być daleko niewystarczająca do kontynuacji istniejącej działalności przy uwzględnieniu, że działalność ta jest rozwijana, co w sposób naturalny wymaga nowego zainwestowania a nie tylko przeprowadzania remontów i ewentualnej przebudowy obiektów już istniejących.

Przedstawiona w odpowiedzi na skargę argumentacja mająca uzasadnić, legalność skarżonych zapisów jest w ocenie sądu niewystarczająca. Organ wskazuje, że celem opracowania planu było stworzenie warunków dla rozbudowy infrastruktury technicznej oraz określenie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii zaś propozycje rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych z uwzględnieniem zasad zrównoważonego rozwoju i harmonijnego współistnienia zróżnicowanych funkcji, oparto na ustaleniach studium gminnego.

Co do kwestii pierwszej (stworzenie warunków dla rozbudowy infrastruktury technicznej oraz określenie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii) organ nie wyjaśnia, dlaczego właśnie na działkach skarżącego tj. w terenie nie należących do gminy, co do którego gmina nie wyraża zamiarów ich przejęcia, zamierza tworzyć warunki rozwoju infrastruktury urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii. Jeżeli gmina nie ma woli przejęcia danego terenu, w celu realizacji na nim infrastruktury fotowoltaicznej, co uzasadniać mogła interesem społecznym z uwagi na występujące zapotrzebowanie czy dogodną lokalizację, to samo przeznaczenie terenu pod takie zainwestowanie w razie braku woli właściciela, by teren przekształcić zgodnie z zapisami planu, jest działaniem nieskutecznym. Organ właścicielowi terenu może co najwyżej zakazać jego zagospodarowania, jeżeli zagospodarowanie to jest sprzeczne z zapisami planu miejscowego (art 35a ustawy), ale nie może w sposób administracyjny przymusić go do dostosowania zagospodarowania terenu do zapisów planu. Tym samym zamiary organu planistycznego, by w danym obszarze wytwarzać energię ze źródeł odnawialnych, jeżeli nie jest to teren należący do gminny ani też teren, który gmina ma zamiar pozyskać do realizacji tego celu, jest co najmniej wątpliwy. Zapisy takie w ocenie sądu naruszają wyrażoną w art 31 ust 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności. Organ nie wykazuje bowiem., że ograniczenie własności nieruchomości w postaci narzucenia możliwości zagospodarowania terenu wyłącznie do produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych było konieczne, z uwagi na bezpieczeństwo, porządek publiczny ochronę środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób.

Odnośnie kwestii drugiej (ustalenia studium gminnego), to jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, teren należący do skarżącego leżał w obszarze oznaczonym symbolem IT - tj. tereny infrastruktury technicznej, o funkcją podstawowej - infrastruktura techniczna obejmująca tereny pod obiektami i urządzeniami, budowlanymi infrastruktury technicznej, służącymi obsłudze mediów: woda, gaz, ciepło, energetyka, ścieki (w tym oczyszczalnie ścieków), telekomunikacja, odpady komunalne, i przemysłowe (w tym sortowanie, składowiska, spalarnie i inne obiekty służące utylizacji odpadów), oraz funkcji dopuszczalnej - zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej, towarzyszącej zabudowie.

Wyznaczenie tego obszaru jako terenu produkcji energii lub elektroenergetyki, było jednym z wielu możliwych przeznaczeń określonym w studium dla terenu infrastruktury technicznej, a poza faktem, że obszar ten sąsiadowała z terenem 2IE teren elektroenergetyki, organ nie przedstawił żadnej argumentacji, że takie właśnie przeznaczenie terenu jest w tym obszarze konieczne, czy choćby pożądane. Jak wskazuje sam organ w odpowiedzi na skargę, w zakresie wytycznych dla ustalenia przeznaczenia terenu nieruchomości skarżącego znaczenie miały również zasady ogólne, wyznaczone w tomie III studium gminnego pn. Wytyczne do plonów miejscowych - sekcja II 1.1.2. Jak wynika z ust 8 tych zapisów, dla terenów legalnie zabudowanych obiektami budowlanymi, o funkcji innej niż wskazana dla poszczególnych terenów w wyodrębnionych strukturalnych Jednostkach urbanistycznych, ustała się w planach miejscowych przeznaczenie zgodne bądź z ustaloną w Studium funkcją terenu bądź zgodne z dotychczasowym sposobem wykorzystania terenu. Ponieważ organ nie kwestionuje legalności zabudowy istniejącej na działce nr [...], w ocenie sądu, zapisy studium, przy uwzględnieniu wytycznych do planów miejscowych, w szczególności zapisu zamieszczonego w przywołanej wyżej jednostce redakcyjnej, nie wykluczały by teren należący do skarżącego uzyskał w planie miejscowym przeznaczenie zgodne z dotychczasowym wykorzystaniem tego terenu tj. jako obszaru usług i magazynów. Zaznaczyć przy tym należy, że w cytowanej wyżej regulacji mowa jest o terenie, a nie działce ewidencyjnej. Pomimo więc, że zabudowa (legalna) istniała działce nr [...] to teren prowadzenia działalności poprzedników prawnych skarżącego obejmował działki nr [...] [...] [...],[...],[...] i [...] a więc cały teren należący aktualnie do skarżącego. Tak więc cały ten teren mógł uzyskać przeznaczenie, o którym mowa wyżej, co nie naruszyło by ustaleń studium a także byłoby w zgodzie z zasadą proporcjonalności.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzeczono w pkt I wyroku. O kosztach orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.