Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Zbigniew Romała, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 18 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego - wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej - A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. - na postawie tytułu wykonawczego z dnia 15 listopada 2013 r., obejmującego należności z tytułu obowiązkowych wpłat na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - dalej jako "PFRON", za okres

od lipca do października 2004 r. Podstawę prawną wystawienia tytułu wykonawczego stanowiła decyzja Prezesa Zarządu PFRON z dnia 9 czerwca 2005 r. Organ egzekucyjny dokonał czterech zajęć praw majątkowych stanowiących wierzytelności z rachunków bankowych.

W piśmie z dnia 18 grudnia 2013 r. Spółka, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) - dalej jako "u.p.e.a.", wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej: wygaśnięcia zobowiązania na skutek zapłaty przez zobowiązaną, przedawnienia zobowiązania z uwagi na upływ 5 letniego okresu przedawnienia oraz prowadzenia egzekucji bez uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego Spółka wskazała, że dochodzone powyższym tytułem wykonawczym należności objęte były decyzją z dnia 13 marca 2007 r. o rozłożeniu należnych wpłat na 36 rat i nie została ona wykonana w części, zaś termin przedawnienia upłynął. Spółka wskazała nadto, że zobowiązanie wskazane w tytule egzekucyjnym wygasło wskutek wpłat dokonanych na rzecz PFRON. Wpłaty Spółki zarachowano

z pominięciem prawnego obowiązku zawartego w art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej jako: "O.p.".

Wierzyciel, Prezes Zarządu PFRON, postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Stanowisko to wierzyciel podtrzymał

w postanowieniu z dnia 14 maja 2014 r.

Organ egzekucyjny, po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie

z dnia 9 lipca 2014 r. w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r., sygn. III SA/Wa 2523/14 stwierdził nieważność postanowienia Prezesa Zarządu PFRON z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie ostatecznego stanowiska wierzyciela.

Powołując się na powyższy wyrok Spółka zwróciła się do Ministra Rozwoju

i Finansów z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora z dnia 14 sierpnia 2014r. w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Minister Finansów postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r. stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora z dnia 14 sierpnia 2014 r.

Dyrektor Izby Skarbowej po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie zażaleniowym, postanowieniem z dnia 13 grudnia 2016 r. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 lipca 2014 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 13 stycznia 2017 r. ponownie wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów.

Prezes Zarządu PFRON postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r. utrzymał

w mocy swoje postanowienie z dnia 27 lutego 2014 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 5 czerwca 2017 r., po ponownym rozpatrzeniu wniesionych przez Spółkę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 listopada 2013 r., uznał je za nieuzasadnione.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 18 lipca 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając stanowisko Dyrektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przedmiotowej sprawie wierzyciel uznał zarzuty strony za nieuzasadnione. Prezes PFRON wskazał, że decyzją z dnia 13 marca 2007 r. rozłożył Spółce płatność na 36 rat. Spółka nie dotrzymała terminu płatności wyznaczonych rat w związku z czym, zgodnie z dyspozycją art. 259 § 1

pkt 2 O.p., z mocy prawa nastąpiło wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu na raty, w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie. Po wygaśnięciu decyzji w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie, terminem płatności zaległości objętej tą ratą jest ostatni dzień, w którym zgodnie z przepisami wpłata powinna nastąpić. W myśl

art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 ze zm.) - dalej jako " u.r.z.s.z.o.n.", terminem tym jest dzień 20 następnego miesiąca, po którym zaistniały okoliczności powodujące obowiązek dokonania wpłat i równocześnie złożenia deklaracji. Stosownie do art. 70 § 2 pkt 1 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji - do dnia terminu płatności ostatniej raty.

Wierzyciel, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego, wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 14 października 2009 r. za okres od stycznia 2003 r. do grudnia 2004 r. W wyniku zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego - zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego - na podstawie art. 70 § 4 O.p. przerwany został bieg terminu przedawnienia. W dniach 6, 9 i 12 listopada 2009 r.

na konto PFRON dokonano wpłat odpowiednio w wysokości: 1) 1.393,63 zł, 2.285,81 zł, 2) 6.942,40 zł, 17.153,03 zł, 2.608,31 zł, 3) 56.728,33 zł, 137,29 zł, 2.985,71 zł. Prezes Zarządu PFRON postanowieniem z dnia 11 lutego 2010r. zaliczył powyższe wpłaty na poczet zaległości ciążących na zobowiązanej. Pismem z dnia 8 listopada 2012 r. Naczelnik (załączając do pisma rozliczenie uzyskanych kwot) poinformował PFRON o zakończeniu postępowania egzekucyjnego, z uwagi na wyegzekwowanie należności dochodzonych przez wierzyciela. Następnie, w obliczu braku całkowitego pokrycia zobowiązania, wierzyciel w dniu 15 listopada 2013 r. wystawił nowy tytuł wykonawczy na nieprzedawnione zobowiązania za okres od lipca do października 2004 r. Zgodnie bowiem z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia biegnie

na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Za nietrafne organ uznał zarzuty przedawnienia zobowiązania oraz wygaśnięcia obowiązku. Jako niezasadny ocenił również zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 tej ustawy, o czym przesądza treść § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania przepisów u.p.e.a. (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.).

W skardze na powyższe postanowienie Spółka wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak i poprzedzającego go postanowienia Prezesa PFRON z dnia 20 lutego 2017 r. oraz postanowienia Prezesa PFRON z dnia 27 lutego 2014 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Spółki, postanowienia Prezesa PFRON i - w konsekwencji - zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego drugiej instancji pomijają skutki ustalenia, że egzekucja wszczęta

w 2009 r. zakończyła się skutecznym ściągnięciem należności w całości. Skarżąca wskazała, że zakończona sukcesem egzekucja nie przerwała biegu terminu przedawnienia należności innych, niż te objęte tytułem wykonawczym.

Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1295/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. W ocenie Sądu organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Natomiast wierzyciel, uznając zgłoszone zarzuty

za nieuzasadnione, zajął jednoznaczne stanowisko m.in. w kwestii przedawnienia, stwierdzając, że w sprawie doszło zarówno do zawieszenia, jak i przerwania biegu terminu przedawnienia. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z wyrażonym

w skardze poglądem, że przerwanie biegu terminu przedawnienia w wypadku należności pieniężnych dotyczy nie tylko podstawy obowiązku, ale również wysokości egzekwowanej należności. W przypadku zobowiązania powstającego

z mocy prawa opisane w nich skutki odnoszą się do całego zobowiązania, a nie tylko do jego części określonej przez stronę w deklaracji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Tym samym, zgłoszone przez Skarżącą na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zarzuty, prawidłowo zostały uznane za nieuzasadnione.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej określanej jako "p.p.s.a.") oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 i 4 O.p. w zw. z art. 49 ust. 1 u.r.z.s.z.o.n. w zw. z art. 1

§ 1 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą uznaniu, że przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w toku egzekucji wszczętej na podstawie tytułów wykonawczych dotyczy całości zobowiązania podatkowego, niezależnie od zakresu egzekucji określonego treścią tytułu wykonawczego i wysokości należności pieniężnej oznaczonej w tytułach wykonawczych oraz niewłaściwym zastosowaniu wskazanych przepisów prawa materialnego, polegającym na przyjęciu w okolicznościach sprawy, że egzekucja prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego z 14 października 2009 r., która to zakończyła się całkowitym wyegzekwowaniem należności objętych tymi ostatnimi tytułami wykonawczymi, przerwała bieg przedawnienia również

w stosunku do należności pozostających poza zakresem postępowania egzekucyjnego, w szczególności tych objętych tytułami wykonawczymi z 2013 r. Nadto, w uzasadnieniu zarzuciła naruszenie art. 135 i art. 134 § 1 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 23 lutego 2018 r. Dyrektor wniósł

o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 12 lutego 2020 r., wydanym

w sprawie sygn. akt II FSK 1575/18 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W ocenie NSA sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił dostatecznie stanu faktycznego w sprawie, niezbędnego do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. W konsekwencji WSA dokonał przedwczesnej merytorycznej oceny zarzutu przedawnienia, poprzez przyjęcie, że wobec zaległości objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi w dniu 15 listopada 2013 r., doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Zdaniem NSA sąd pierwszej instancji nie przeanalizował także, czy tytuły wykonawcze z dnia 15 listopada 2013 r., wystawione przez Prezesa Zarządu PFRON, były objęte postępowaniem egzekucyjnym wszczętym w 2009 r. Sąd pierwszej instancji bezpodstawnie zaakceptował fakt wystawienia nowego tytułu wykonawczego z dnia 15 listopada 2013 r., nie oceniając prawidłowości takiego działania w kontekście sposobu zakończenia, zakresu i skuteczności wcześniejszej egzekucji. W ocenie NSA wskazane braki w ustaleniach faktycznych, a także niedostatki materiału znajdującego się w aktach sprawy są na tyle znaczne i oczywiste, że w pełni uzasadniają uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W zaleceniach dla sądu pierwszej instancji NSA nakazało dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, eliminując błędy dostrzeżone przez sąd kasacyjny.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy doszło

do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Sytuacja taka zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09). Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.

Wykonując zalecenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd, w wyniku ponownej kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdza, że skarga zasługuje

na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy należności objęte tytułem wykonawczym z dnia 15 listopada 2013 r. wystawionym

przez Prezesa PFRON, były objęte postępowaniem egzekucyjnym wszczętym

w 2009 r., i czy w stosunku do nich nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia.

Sąd stwierdza, że kwestia ta nie poddaje się kontroli w niniejszej sprawie.

Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że wobec niewywiązywania się przez skarżącą Spółkę z obowiązku terminowego regulowania rat objętych harmonogramem spłat ustalonym w decyzji Prezesa Zarządu PFRON

z dnia 13 marca 207 r. wierzyciel, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego, wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 14 października 2009 r. obejmujących zobowiązanie

za okres od stycznia 2003 r. do grudnia 2004 r. W wyniku zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego – zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego – na podstawie art. 70 § 4 O.p. przerwany został bieg przedawnienia. Postanowieniem

z dnia 11 lutego 2010 r. Prezes Zarządu PFRON zaliczył dokonane wpłaty z dnia: 6 , 9 i 12 listopada 2009 r. na poczet ciążących na zobowiązanej zaległości, zgodnie

z przepisami Ordynacji podatkowej, proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Pismem z 8 listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował PFRON o zakończeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na wyegzekwowanie należności dochodzonych przez wierzyciela, załączając do pisma rozliczenie uzyskanych kwot. Następnie, z uwagi na brak całkowitego pokrycia zobowiązania, wierzyciel wystawił nowy tytuł wykonawczy dnia 15 listopada 2013 r. na nieprzedawnione zobowiązania za okres: od lipca do października 2004. W związku z powyższym organ stwierdził, że zaistniały przesłanki powodujące zawieszenie i przerwanie biegu terminu przedawnienia.

Ustosunkowując się do powyższego wskazać przede wszystkim należy,

że przedstawiony przez organ drugiej instancji materiał dowodowy jest niekompletny. W aktach sprawy brak wskazanych wyżej tytułów wykonawczych z 14 października 2009 r., brak również postanowień Prezesa Zarządu PFRON z 12 marca 2008 r.

i z 17 lutego 2009 r. o sposobie zarachowania wpłat na poczet zaległości

oraz postanowienia z 11 lutego 2010 r. o zaliczeniu wpłat. Powyższe uniemożliwia kontrolę stanowiska organu co do tego, które zaległości jeszcze nie zostały wyegzekwowane na dzień 15 listopada 2013 r., tj. w dniu wystawienia spornego tytułu wykonawczego. Zawarta w uzasadnieniu informacja o orzeczeniach

nie sankcjonuje braków wyżej opisanych. W aktach administracyjnych

nie zamieszczono również decyzji z dnia 13 marca 2007 r. o rozłożeniu zobowiązanemu należnych wpłat na 36 rat i pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 listopada 2012 r. informującego Prezesa Zarządu PFRON o zakończeniu prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na wyegzekwowanie należności objętych tytułami wykonawczymi z 14 października 2009 r. W świetle powyższego uzasadnione jest stwierdzenie, że nie jest możliwa ocena ustaleń w zakresie zaliczenia wpłat na poczet poszczególnych zobowiązań skarżącej, a które z nich pozostały niezaspokojone.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że wystawienie nowego tytułu

z 15 listopada 2013 r. i egzekwowanie należności w obliczu braku całkowitego pokrycia zobowiązania budzi wątpliwości, gdyż w sytuacji niewyegzekwowanych należności wynikających z tytułów wykonawczych z 2009 r. egzekucja mogła być prowadzona na podstawie dotychczasowych tytułów. Tytuł wykonawczy z 15 listopada 2013 r., nie mógł objąć należności, które wcześniej były objęte tytułem wykonawczym z 14 października 2009 r. Jako podstawę prawną należności objętych spornym tytułem wykonawczym z 15 listopada 2013 r. wskazano orzeczenie z 9 czerwca 2005 r., którego nie dołączono do akt sprawy.

Sąd stwierdza, że skoro tytuły wykonawcze w rozpatrywanej sprawie obejmowały należności z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON to należność

za każdy miesiąc stanowi odrębne zobowiązanie, co do którego odrębnie należy ustalać termin płatności i bieg terminu przedawnienia. Jak już wcześniej wspomniano, w aktach sprawy brak tytułów wykonawczych wystawionych w 2009 r., w związku z czym nie można poczynić ustaleń w kwestii przerwania biegu przedawnienia. Skutek przerywania biegu terminu przedawnienia wywołuje środek egzekucyjny dotyczący należności objętych tytułem wykonawczym.

Za zasadne uznać należy stanowisko, że co do należności objętych tytułem wykonawczym z 15 listopada 2013 r., na podstawie art. 70 § 2 pkt 1 o.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na skutek wydania decyzji z dnia 13 marca 2007 r. o rozłożeniu na raty. Organ prawidłowo wskazał, że okres zawieszenia trwał od 13 marca 2007 r. do 27 marca 2010 r., tj. od wydania decyzji ratalnej do dnia upływu terminu płatności ostatniej raty i o długość tego okresu wydłużył się termin przedawnienia należności Spółki. Stanowisko to nie było kwestionowane

przez stronę.

Z materiału dowodowego nie wynika, aby sporne należności, objęte tytułem wykonawczym z 15 listopada 2013 r., co do których sformułowano zarzut przedawnienia, były wcześniej objęte tytułami wykonawczymi wystawionymi dnia 14 października 2009 r., ani jakimikolwiek innymi tytułami wykonawczymi. Nie można bowiem zakładać, że wierzyciel dwukrotnie wystawił tytuł wykonawczy na tę samą należność. Jeśli zaś sporne należności, miałyby wcześniej być objęte tytułami wykonawczymi wystawionymi 14 października 2009 r., to z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 listopada 2012 r. wynika, że należności te w całości zostały wyegzekwowane, a egzekucja została zakończona. Twierdzenie, że mimo zakończonej egzekucji pozostały jakieś niewyegzekwowane należności, byłoby w takiej sytuacji wewnętrznie sprzeczne.

Należy zauważyć, że w momencie wystawiania tytułu wykonawczego

14 października 2009 r. nie upłynęły jeszcze terminy płatności wszystkich rat wyznaczonych w decyzji ratalnej wydanej 13 marca 2007 r. Terminy płatności niektórych rat przypadały później niż data wystawienia tytułu wykonawczego

(14 października 2009 r.), w tym termin ostatniej raty zgodnie z decyzją ratalną przypadał dopiero 27 marca 2010 r.

Stanowisko organu odwoławczego co do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Zdaniem Sądu

w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 70 § 4 o.p. w zw. z art. 49 ust. 1 u.r.z.s.z.o.n., poprzez błędne zastosowanie art. 70 § 4 o.p. w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika, aby doszło

do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania skarżącej objętego tytułem wykonawczym wystawionym 15 listopada 2013 r.

Sąd stwierdza, że nie jest zasadny zarzut strony skarżącej dotyczący niedoręczenia upomnienia. W świetle § 13 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów

z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ nie był zobowiązany

do wystawienia upomnienia. W tytule wykonawczym została wskazana podstawa prawna braku obowiązku doręczenia upomnienia.

Rozpoznając ponownie sprawę organ zgromadzi dokumenty stanowiące podstawę ustaleń w przedmiocie przerwania biegu przedawnienia i dokona oceny uwzgledniającej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 1575/18.

Z podanych wyżej powodów zaskarżone postanowienie należało uchylić

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej rozstrzygnięto na podstawie art. 200 wskazanej ustawy.