Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D. K. i D. K.1 na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1488/25 o wezwaniu D. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi D. K. i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr 430/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie D. K.; 2. odrzucić zażalenie D. K.1.

D. K. i K. P. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia 16 kwietnia

2025 r. nr 430/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1488/25 wezwano D. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję MWINB w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2021, poz. 535 ze zm., rozp. RM 2003).

D. K. i D. K.1 wnieśli zażalenia na ww. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII.

W uzasadnieniu zażalenia zawarto argumentację odnoszącą się do problemów finansowych, do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji MWINB oraz złożono wnioski o zawieszenie postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Z kolei zażalenie wniesione przez D. K.1 podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., p.p.s.a.) od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do treści art. 220 § 3 Ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie zaś do § 2 ust. 3 pkt 1 rozp. RM 2003 wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury – 500 zł.

Skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego zainicjowana odwołaniem wniesionym przez skarżącą oraz pozostałą stronę postępowania – K. P., a decyzją tą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy Nr IIWT/526/2024 z dnia 8 lipca 2024 r. i nakazano D. K. rozbiórkę obiektu budowlanego, zasadnie skarżąca zostały wezwane do uiszczenia należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto za prawidłową należy uznać podstawę prawną wezwania do uiszczenia żądanego wpisu od skargi, termin wykonania obowiązku i konsekwencje nieuiszczenia opłaty sądowej.

Na ocenę prawidłowości zaskarżonego zarządzenia nie mogły mieć wpływu argumenty zażalenia odwołujące się do sytuacji finansowej skarżącej. Na obecnym etapie postępowania badaniu podlega zarządzenie o wezwanie do uiszczenia wpisu oceniane wyłącznie pod względem legalności. Podnoszone przez skarżącą względy możliwości płatniczych będą natomiast brane pod uwagę w toku postępowań incydentalnych w zakresie prawa pomocy zainicjowanych wnioskami zawartymi w zażaleniach, co pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zdarzeniem, które zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu jest złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ewentualne zakończenie postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób korzystny dla skarżącego.

W niniejszej sprawie wniosek taki został złożony wraz z zażaleniami i zostanie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu. Jednakże okoliczność ta nie czyni wadliwym zaskarżonego zarządzenia.

W związku z powyższym zażalenie skarżącej należało oddalić.

Odnosząc się zaś do zażalenia wniesionego przez D. K.1 wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Na podstawie art. 198 p.p.s.a. przepis ten ma zastosowanie także do zarządzeń przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Zgodnie natomiast z art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.

Zgodnie zaś z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może natomiast wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem zarządzenia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego zarządzenia – w tym przypadku wyłącznie skarżące.

Tym samym zażalenia złożone w niniejszej sprawie przez D. K.1 na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2025 r. wzywające skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu, ponieważ osoba ta nie była adresatem tego zarządzenia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. W punkcie 2. postanowienia orzeczono na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.