Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1399/08 w sprawie ze skargi T. J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz T. J. Z. kosztów postępowania kasacyjnego

II OSK 973/09

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] marca 2009r., sygn. akt. IV SA/Wa1389/08, oddalił skargę T. J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie dnia [...] czerwca 2008r. nr [...] w podmiocie wymierzenia kary za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. Z., i innych od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 93/2008 z dnia [...] marca 2008 r., wymierzającej w/w administracyjną karę pieniężną w wysokości 262.044,25 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 43 sztuk drzew z terenu działki o nr ew. 26 z obr. 3-14-25, położonej w rejonie ul. [...] w Warszawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2008r na podstawie art. 138 1 pkt 2 k.p.a. w zw z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880, z późn. zm.) uchyliło pkt 1 sentencji zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekło o: "wymierzeniu T. Z., i innym administracyjną karę pieniężną w wysokości 262.044,25 zł (słownie: dwieście sześćdziesiąt dwa tysiące czterdzieści cztery złote i dwadzieścia pięć groszy) za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 43 sztuk drzew z terenu działki o nr. ew. 29 z obr. 3-14-25, położonej w rejonie ul. [...] w Warszawie, wg specyfikacji stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji".

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Z okoliczności sprawy wynika, że taka sytuacja miała miejsce. Organ pierwszej instancji na podstawie przeprowadzonych oględzin, z których sporządził protokół, zgodnie z 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. Nr 219, poz. 2229), stwierdził usunięcie przedmiotowych drzew bez zezwolenia, ustalił rodzaj, gatunek i obwody pni usuniętych drzew, datę usunięcia drzew oraz osoby, które działaniem swym doprowadziły do takiego zniszczenia i ponoszą odpowiedzialność administracyjną. Sami odwołujący ustaleń tych nie podważają. Organ wskazał, że odwołujący zdawali sobie sprawę, iż dla dokonania wycięcia przedmiotowych drzew konieczne jest uzyskanie zezwolenia; świadczy o tym okoliczność złożenia przez nich w dniu 30 października 2007 r., czyli na 25 dni przed dokonaniem wycięcia, wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów. Samo wystąpienie z takim wnioskiem nie uprawniało do wycięcia przedmiotowych drzew. Fakt, iż usunięte drzewa rosły na gruncie zakwalifikowanym w rejestrze gruntów jako grunty rolne, nie oznacza, że rygory dotyczące ograniczeń w swobodnym dysponowaniu drzewami, o których mowa w ustawie o ochronie przyrody, nie znajdowały w tym wypadku zastosowania. Wysokość kary ustalona została stosownie do unormowań art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306, z późn. zm.). Kolegium nie znalazło podstaw do podważenia prawidłowości dokonanych przez organ pierwszej instancji obliczeń, przy czym kwestia możliwości płatniczych osób, którym kara ta została wymierzona, pozostaje bez znaczenia dla określenia jej wysokości.

Podniesiono, że w sentencji swojej decyzji organ pierwszej instancji wymienił działkę o nr ew. 26 jako teren, z którego usunięto przedmiotowe drzewa, tymczasem z całokształtu zebranego materiału dowodowego oraz treści uzasadnienia tej decyzji bezsprzecznie wynika, że wycięte drzewa rosły na działce o nr ew. 29. Kolegium, uznając ową rozbieżność za omyłkę pisarską, skorzystało z uprawnienia nadanego mu przez art. 138 1 pkt 2 k.p.a. i dokonało odpowiedniej poprawki we własnym zakresie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli T. Z. i inni, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 88 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia o ochronie przyrody, przez błędne jego zastosowanie, art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, art. 3 ust. 1 -3 i art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przez brak ich zastosowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż działka z której dokonano wycięcia jest działką rolną. Zgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych, właściciele gruntu zobowiązani są do korzystania z gruntu rolnego zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, dlatego dokonali oni jedynie sanitarnego usunięcia bezładnie wyrosłych na działce samosiejek, co mieści się w granicach uprawnień właścicieli. Powołany przez organy przepis stanowiący podstawę wydanych decyzji nie dotyczy tego typu roślinności, stanowiącej w polu jedynie chwast, który powinien być usunięty. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja narusza także przepis art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Wysokość wymierzonej kary względem właścicieli gruntu godzi w przysługujące im prawa własności. W rzeczywistości stanowiąc formę pozbawienia właściciela gruntu, gdyż aby mógł dokonać uiszczenia kary musi zbyć grunt.

Postanowieniem Sądu I instancji z dnia [...] marca 2009r. zostały odrzucone skargi Z. A., E. A., S. U. i A. A..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę T. Z.. Sąd wskazał, że powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody zamieszczony został w rozdziale 4 tej ustawy regulującym między innymi kwestie ochrony terenów zieleni i zadrzewień. Stosownie do treści art. 83 ust. 1 zawartego w niniejszym rozdziale, usunięcie drzewa lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Sąd I instancji uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przed usunięciem drzew z działki nr ew. 29, skarżąca jako współwłaściciel w/w nieruchomości, wbrew ciążącemu na niej powszechnemu obowiązkowi nie uzyskała stosownego zezwolenia właściwego organu. Wobec powyższego organy orzekające w niniejszej sprawie słusznie uznały, iż w tej sytuacji zaistniała podstawa prawna do wymierzenia między innymi skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, w wysokości ustalonej w decyzji organu I instancji.

Strona miała świadomość ciążącego na niej obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia na wycięcie spornych drzew, gdyż przed dokonaniem tej czynności został złożony do organu stosowny wniosek.

Za nieuzasadniony Sąd I instancji uznał zarzut nieuwzględnienia, przez organ odwoławczy okoliczności, iż działka z której dokonano wycięcia jest działką rolną, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych, w związku z czym zdaniem skarżącej dokonano jedynie sanitarnego usunięcia bezładnie wyrosłych na działce samosiejek, co mieści się w granicach uprawnień właścicieli ponadto wśród usuniętych roślin nie było drzew wartościowych. Sąd podkreślił, że z artykułu 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, wynika generalna zasada, iż usunięcie drzew lub krzewów z terenu jakiejkolwiek nieruchomości może nastąpić dopiero po uzyskaniu zezwolenia właściwego organu. Przepis ten nie dzieli, nieruchomości według ich przeznaczenia, co oznacza, iż bez względu na to czy nieruchomość na której znajdują się drzewa, krzewy, które właściciel chce usunąć jest nieruchomością rolną (jak w przypadku działki skarżącej), czy też budowlaną, właściciel musi uzyskać stosowne zezwolenie.

Wyjątki od tej reguły zostały wymienione w art. 83 ust. 6 ustawy, ale przepis ten nie znajduje zastosowania w odniesieniu do działki skarżącej. Ponadto wbrew twierdzeniom strony przedmiotem wycięcia nie były chwasty a drzewa. Okoliczność, iż były to samosiejki nie ma zaś znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd I instancji wskazał, że nie można podzielić zarzutu strony co do kwestii, iż wysokość nałożonej kary godzi pośrednio w konstytucyjnie chronione prawo własności, ponieważ kara wymierzana jest na podstawie przepisów prawa, stanowi sankcję za ich nieprzestrzeganie. Jej wysokość jest zaś tak ukształtowana, aby w sposób restrykcyjny zmuszać właścicieli nieruchomości do przestrzegania prawa. Okoliczność, iż skarżącą zmuszona będzie do ewentualnego zbycia nieruchomości, aby uiścić karę nie godzi zatem w jej prawo własności, jest to skutek nieprzestrzegania przepisów prawa.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. J. Z. zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 88 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U.Nr 92, poz.880 ze zm.) przez błędne jego zastosowanie, art. 2 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przez brak ich zastosowania, art. 3 ust.1 pkt 1 - 3 i art.11 ust.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.z 2007 r., Nr 80,poz.541 ze zm.) przez brak ich zastosowania,

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 1 pkt 1 lit. "a" i art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi mimo, że zaskarżona decyzja winna być uchylona ze względu na naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a wskutek poczynienia błędnych ustaleń własnych, że będące przedmiotem wycinki samosiejki roślin drzewiastych, nie stanowiły chwastu na przedmiotowym gruncie rolnym.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji. Wniesiono także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że art. 88 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody, nie może mieć zastosowania do przedmiotowych gruntów rolnych. Stosowanie tego przepisu koliduje z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżąca wskazała, że przepis ten zamieszczony w rozdziale 4 ustawy o ochronie przyrody odnosi się do terenów zieleni i zadrzewień a przedmiotowa nieruchomość takim terenem nie jest. Jest to grunt rolny, do którego odnoszą się obowiązki właściciela w zakresie jego ochrony przed degradacją i dewastacją przewidziane w art.15 ust.1 w zw. z art.3 ust.1 pkt 1 - 3 i art. 11 ust.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Działanie skarżących mieściło się w granicach uprawnień wynikających z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Błędna jest przy tym ocena Sądu, że przedmiotem wycinki nie były chwasty. Arbitralne stanowisko Sądu w tym względzie nie jest poparte jakimkolwiek uzasadnieniem, a jeżeli stanowi własne ustalenie Sądu, to poczynione jest wadliwie z naruszeniem art.141 § 4 p.p.s.a. Powołany w decyzji przepis nie ma zastosowania do przedmiotowego gruntu rolnego, a tym samym decyzja narusza prawo materialne, co uzasadnia wniosek o uchylenie decyzji. Ponadto skarżąca podniosła, że zaskarżony wyrok narusza także przepis art. 2 i art. 64 ust.1 i 3 Konstytucji RP. Kara pieniężna, jaką w tej gigantycznej wysokości stosuje organ względem właściciela gruntu rolnego, który ma prawo korzystać ze swej własności zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, stanowi w istocie zaprzeczenie gwarantowanej Konstytucją ochrony prawa własności i w rzeczywistości ma charakter ekspropriacyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 27 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski i podstawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak określonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona uzasadniona, choć większość jej zarzutów nie była trafna.

Stosownie do dyspozycji art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm. dalej powoływanej jako ustawa) usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Wyjątki od tej zasady zostały przewidziane w ustępie 6 artykułu 83 ustawy. Artykuł 83 ust. 6 ustawy zawiera zamknięty katalog drzew lub krzewów, których usunięcie nie wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia.

Za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną - art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika obowiązek nałożenia kary administracyjnej w przypadku usunięcia drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia, niezależnie od przyczyn samowolnego działania. Usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia jest więc deliktem administracyjnym, działaniem niezgodnym z prawem, którego popełnienie zagrożone jest sankcją w postaci kary administracyjnej.

Z akt sprawy wynika, że z przedmiotowej nieruchomości bez zezwolenia zostały wycięte drzewa. Okoliczność, że drzewa zostały wycięte z działki rolnej oraz że były to zdaniem skarżącej tzw. samosiejki nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie ustawy o ochronie przyrody. Przepis art. 81 ust.1 ustawy ustanawia ogólną zasadę ochrony zadrzewień, o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy bez względu na kwalifikację nieruchomości na jakiej się znajdują. Zgodnie natomiast z art. 5 pkt 27 ustawy przez zadrzewienie należy rozumieć - drzewa i krzewy w granicach pasa drogowego, pojedyncze drzewa lub krzewy albo ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, z późn. zm.) wraz z terenem, na którym występują i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu, spełniające cele ochronne, produkcyjne lub społeczno-kulturowe. Niewątpliwie drzewa, które zostały wycięte z przedmiotowej nieruchomości odpowiadają powyższej definicji zadrzewienia. Nie ma więc racji skarżąca twierdząc, że w sprawie błędnie zastosowano art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, co do działania skarżącej zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to stwierdzić należy, że ustawa ta reguluje zasady ochrony tych gruntów oraz ich rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej, ale jej przepisy nie są konkurencyjne do regulacji zawartych w ustawie o ochronie przyrody i nie wyłączają stosowania tych ostatnich. Przypadki, w których usunięcie drzewa nie wymaga zezwolenia, wymienione są enumeratywnie w art. 83 ust. 6 ustawy, ale jak trafnie wskazał to Sąd I instancji nie występują one w rozpoznawanej sprawie.

Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, omówiona wyżej instytucja administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia nie narusza art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP. Art. 64 ust.1 Konstytucji stanowi, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia, ust. 2. - własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, natomiast ust. 3 tego artykułu stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z przepisu art. 64 ustawy zasadniczej wynika, że prawo własności jako jedno z podstawowych praw ekonomicznych podlega ochronie. Ograniczenia prawa własności na gruncie ustawy o ochronie przyrody polegają na wprowadzeniu zakazów, które stanowiąc ingerencję w sferę uprawnień właściciela, zmierzają do realizacji ustawowych celów ochrony przyrody. Nie godzą one w istotę prawa własności. Surowość kary pieniężnej ma na celu zdyscyplinowanie każdego do uzyskania pozwolenia na wycięcie drzew i krzewów i ma eliminować ich samowolną wycinkę.

Choć pogląd Sądu I instancji, iż wycięte z przedmiotowej nieruchomości drzewa - samosiejki nie są chwastami nie został uzasadniony, to ta wadliwość nie miała wpływu na prawidłowość podstawy prawnej jaką przyjął organ w zaskarżonej decyzji. Przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody ma zastosowanie w niniejszej sprawie bez względu na fakt czy drzewa zostały posadzone na działce skarżącej, czy też urosły w sposób naturalny, niezależny od woli człowieka, ponieważ taki przypadek nie jest objęty przepisem art. 83 ust. 6 ustawy przewidującym zwolnienia od opłat za usunięcie drzew. W skardze kasacyjnej nie podnoszono zarzutu, iż w sprawie zachodzą inne okoliczności objęte dyspozycją art. 83 ust. 6 ustawy, z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł czynić rozważań w tym zakresie.

Powyższe wskazuje, że podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. uznać należało za nieusprawiedliwiony.

Mimo bezzasadności w/w zarzutów, skarga kasacyjna podlegała jednak uwzględnieniu.

Za słuszny należało uznać zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Przepis ten wyraża zasadę państwa demokratycznego, prawnego i sprawiedliwego. ( Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej Komentarz V Wyd.Sejmowe Warszawa 2007r., pod redakcją L.Garlickiego str.10). Zasada ta ma istotne znaczenie dla działalności orzeczniczej sądów a także organów administracji umożliwiając prawidłowe zastosowanie normy prawnej. Przepis art. 2 Konstytucji RP wyraża także zasady pochodne jak : ochrona zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (bezpieczeństwo prawne), ochrona praw nabytych i interesów w toku, zakaz wstecznego działania prawa, nakaz ustanawiania odpowiedniej vacatio legis (odpowiedniego okresu dostosowawczego), przestrzeganie reguł poprawnej legislacji, w tym dostatecznej określoności przepisów prawa. Z art. 2 Konstytucji RP wynika przede wszystkim to, że Państwo ma obowiązek działać sprawiedliwie, wobec tego musi realizować obowiązujące prawo materialne jak i formalne.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organy orzekające w rozpoznawanej sprawie wymierzyły T. Z. i innym administracyjną karę pieniężną w wysokości 262.044,25 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 43 sztuk drzew z działki o nr ew. 26 z obr. 3-14-25, położonej w Warszawie. Z akt wynika, że osoby te są współwłaścicielami tej nieruchomości.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalając skargę na tę decyzję, Sąd I instancji nie zauważył, iż sposób sformułowania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wadliwy w stopniu, który prowadzić powinien do eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego w oparciu o 145 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Jak wyżej wskazano zaskarżoną decyzją wymierzono karę administracyjną w wysokości 262.044,25 zł pięciu osobom. Treść tego rozstrzygnięcia jest niejednoznaczna, ponieważ można z niego wnioskować, że kara pieniężna w tej wysokości została nałożona na każdego ze współwłaścicieli, co oczywiście pozostawałoby w sprzeczności z regulacją ustawy o ochronie przyrody, w szczególności z treścią art. 85 ust.1 - 4 w zw. z art. 89 ust.1 ustawy, z których wynika obowiązek wymierzenia jednej kary pieniężnej za usunięcie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia, obliczonej według określonych w przepisach wykonawczych stawek. W tym miejscu należy odnieść się do przepisów prawa cywilnego, które choć nie należą do systemu prawa administracyjnego zawierają normy materialne dające podstawę do określenia w decyzji administracyjnej sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego. Jeśli zatem występuje kilku zobowiązanych do zapłacenia kary administracyjnej – co organ powinien precyzyjnie ustalić i uzasadnić, to ich odpowiedzialność będzie solidarna ( art 366 ustawy Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964r., nr 16, poz. 93 zez zm.).

Tymczasem, jak wyżej to podniesiono, z sentencji zaskarżonej decyzji można wnioskować, że każdy z jej adresatów jest zobowiązany do zapłaty kary pieniężnej we wskazanej wysokości. W tej sytuacji kara administracyjna za wycięcie bez wymaganego pozwolenia drzew nałożona wielokrotnie, narusza w/w przepisy ustawy oraz zasadę sprawiedliwości społecznej wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, bez wątpienia jest surowy, nakazuje bowiem, w razie zaistnienia przesłanek ustawowych, wymierzenie w trybie administracyjnym kary pieniężnej w znacznej wysokości. Powyższe powoduje, że decyzja nakładająca dotkliwą przecież karę pieniężną nie może budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych tym bardziej, że stanowiąc źródło obowiązków dla stron może być przymusowo egzekwowana w drodze egzekucji administracyjnej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.185 p.p.s.a. W oparciu o art.207 § 2 p.p.s.a odstąpiono od zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego w całości.