Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 222/20 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych dla producentów owoców postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 222/20, odrzucił skargę J. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych; orzekł też o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 25 maja 2020 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 21 maja 2020 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 393 zł – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie Sądu prawidłowo doręczono skarżącemu 29 maja 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 44 akt sądowych). Zatem termin do wykonania wezwania upłynął w dniu 5 czerwca 2020 r. Skarżący uiścił wpis od skargi dopiero 8 czerwca 2020 r. (k. 49 akt sądowych, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.)

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wskazując, że powodem opóźnienia uiszczenia wpisu były trwający, intensywny okres zbioru plonów roślin owocowych oraz utrudnienia związane z sytuacją pandemii COVID-19, znaczeni ograniczające możliwości mobilności pod groźbą utraty zdrowia.

W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.

W niniejszej sprawie skarżący był zatem zobligowany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, przy czym z obowiązku tego nie został zwolniony na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1-3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego mu prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Wobec tego Przewodniczący Wydziału prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi. W zarządzeniu tym wskazano, że wymienioną w nim kwotę (393 zł) należy uiścić w kasie Sądu, bądź na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Z akt sprawy (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 44 akt sądowych) wynika, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostało skutecznie doręczone w dniu 29 maja 2020 r. (odbiór przesyłki zawierającej to wezwanie potwierdził na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dorosły domownik skarżącego). Taki sposób doręczenia przewidziany został w art. 72 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go niebyło – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma.

Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące tego, że w czasie, gdy należało dokonać wpisu sądowego, trwał zbiór plonów, zaś okres pandemii utrudniał mu mobilność, nie mają znaczenia dla oceny zgodności z prawem odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu. Mogłyby one ewentualnie stanowić argumenty przemawiające za zasadnością wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, jednak skarżący z takim wnioskiem w sprawie nie wystąpił.

Wobec tego WSA zgodnie z prawem zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucając skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z tych, o jakich mowa w art. 209 p.p.s.a. Zwrot kosztów związanych z postępowaniem zażaleniowym, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.), może zostać zasądzony w sprawie dopiero w razie wydania jednego z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a.