Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 800/24 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr 0201-IEW2.4123.15.2024.11 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem 9 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 800/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA", "sąd I instancji") odmówił R. S. (dalej: "Skarżący", "Strona") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: "DIAS", "Organ") z 29 sierpnia 2024 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich. Wymienione postanowienie, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

WSA wyjaśnił, że w treści skargi Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak nie zawierał on żadnego uzasadnienia. W ocenie WSA wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełniał wymogów określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Skarżący nie przytoczył bowiem okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem mu ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności nie wskazał, jaką szkodę poniesie lub też jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Nadto wraz

z wnioskiem nie złożono dowodów, które pozwoliłyby na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia Skarżącemu szkody. Sąd I instancji zaznaczył, że w art. 8-13 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, dalej: "u.p.e.a.") wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji, które gwarantują zachowanie Skarżącemu i jego rodzinie warunków wystarczających do humanitarnej egzystencji, a sam fakt pogorszenia warunków egzystencji Strony nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej.

W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia, Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wezwania Skarżącego do złożenia wymaganych przez sąd dokumentów. Strona wniosła uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia

w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie Skarżący w skardze na decyzję DIAS z 29 sierpnia 2024 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uzasadnił wniosku, jak również nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających konieczność jego uwzględnienia.

Okoliczności przywołane przez Skarżącego, nie uprawdopodobniają przede wszystkim twierdzenia o spełnieniu ustawowych przesłanek. Z ugruntowanej już

w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. post. NSA z 3.10.2011 r., I FSK 1427/11; CBOSA). Decyzja

o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie.

W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez skład orzekający

w niniejszym postępowaniu – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. post. NSA: z 10.5.2011 r., II FZ 106/11; z 9.9.2011 r., II FSK 1501/11; z 28.9.2011 r., I FZ 219/11; z 26.11.2007 r., II FZ 338/07; CBOSA). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi zatem poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku

o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między wstrzymania zaskarżonego postanowienia a wystąpieniem zagrożeń

z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami, potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo ustalił, że Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku, jak również nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających konieczność uwzględnienia wniosku. Analiza materiału znajdującego się w aktach wskazuje, że Skarżący zarówno na etapie złożenia skargi jak i zażalenia, nie załączył do wniosku jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, jaka jest jego aktualna sytuacja majątkowa i finansowa. W konsekwencji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Skarżący nie przedstawił takich okoliczności, które mogłyby przemawiać za udzieleniem ochrony tymczasowej. Skoro więc Skarżący we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobnił, że na skutek egzekucji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, to nie może oczekiwać, że WSA udzieli mu ochrony tymczasowej. Przypomnieć przy tym należy, że podstawą do zmiany postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu bądź czynności przez sąd nie jest kwestionowanie zajętego przezeń stanowiska.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo wskazał przyczyny, które legły u podstaw odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał jakimi powodami się kierował, przytoczył podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz odniósł się do okoliczności niniejszej sprawy. Nie ma natomiast podstaw, aby uchylić zaskarżone postanowienie tylko z tego powodu, że Skarżący jest niezadowolony z jego treści.

Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.