Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat,, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości

Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. odmawiającą W. C. zastosowania ulgi w podatku rolnym.

Z akt sprawy wynika, że W.C. (dalej: Skarżący) złożył dnia 15 lutego 2010 r. do Urzędu Gminy w S. podanie z prośbą o przyznanie ulgi w podatku rolnym w związku z inwestycją polegającą na budowie obory w rozpoczętej w kwietniu 2007 r., i zakończonej w 2009 r. Do wniosku załączył jednocześnie faktury VAT, dokumentujące poniesione wydatki na łączną kwotę 119.162,33 zł.

Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. odmówił Skarżącemu zastosowania ulgi w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na ww. inwestycję.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ pierwszej instancji powołując się na treść art. 13 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 z późn. zm., dalej: u.p.r.) stwierdził, iż podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych m. in. na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywaniu zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska. Wskazał jednocześnie, iż ulga ta przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych.

Organ wskazał, iż do końca 2008 r. Skarżący mógł skorzystać z ulgi bez względu na to czy inwestycja została sfinansowana z jego własnych środków czy ze środków publicznych. W wyniku nowelizacji art. 13 u.p.r. dokonanej ustawą z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 31 grudnia 2008 r. Nr 237, poz. 1655) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r., ulga inwestycyjna w podatku rolnym przysługuje pod warunkiem, że wydatki inwestycyjne nie zostały sfinansowane w całości lub części z udziałem środków publicznych. Ponadto jeżeli podatnik dokonał nakładów inwestycyjnych na mocy kredytu wraz z dopłatami AR i MR to ulga inwestycyjna nie może zostać mu przyznana.

W ocenie organu, Skarżący nie spełnił ww. warunków wskazując, iż dokonana inwestycja została sfinansowana ze środków publicznych jak również wniosek o zastosowanie ulgi inwestycyjnej został złożony w lutym 2010 r.

Skarżący w odwołaniu zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 u.p.r. oraz art. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz niektórych innych ustaw. Dodatkowo wskazał, iż przed rozpoczęciem inwestycji w maju 2007 r. a także w trakcie prac, zakończenie inwestycji - grudzień 2009 r., był zapewniany przez pracowników Gminy, że uzyska prawo do ulgi w podatku rolnym.

SKO, decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powołując się na treść art. 13 ust. 1 pkt. 1-2 oraz art. 13 ust. 2 i 3 u.p.r. organ odwoławczy wskazał, że ulga inwestycyjna w podatku rolnym przysługuje pod warunkiem, że wydatki inwestycyjne nie zostały sfinansowane w całości lub części z udziałem środków publicznych.

SKO wyjaśniło, że kluczowe znaczenie dla przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym ma źródło pochodzenia środków pieniężnych na inwestycję.

Zdaniem organu, niewielki udział środków publicznych w realizacji inwestycji w postaci m.in. kredytu na preferencyjnych warunkach z dopłatami do oprocentowania, wyklucza możliwość przyznania ulgi.

Dalej powołując się na pisemne oświadczenie z dnia [...] lutego 2010 r. oraz kserokopię umowy kredytowej Nr [...] stwierdził, iż Skarżący dokonywał nakładów inwestycyjnych z udziałem środków pieniężnych pochodzących z zaciągniętego kredytu preferencyjnego "Młody Rolnik" z dopłatami Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa do oprocentowania, udzielonego przez Bank Spółdzielczy w S. na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Zatem ulga w podatku o której mowa w art. 13 u.p.r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. w zakresie tak finansowanej inwestycji nie może być przyznana.

Odnosząc się do argumentów podniesionych przez Skarżącego w złożonym odwołaniu stwierdził, iż zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz niektórych innych ustaw sprawy dotyczące przyznania ulgi inwestycyjnej podatnikom podatku rolnego, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie art. 2, tj. 1 stycznia 2009 r. są rozpatrywane na podstawie dotychczasowych przepisów.

SKO stwierdziło, iż na dzień 1 stycznia 2009 r. sprawa Skarżącego o przyznanie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym nie była wszczęta. Wniosek o przyznanie ulgi w zawiązku z realizacją inwestycji został złożony dnia 15 lutego 2010 r., stąd do złożonego wniosku zastosowanie znajdują przepisy ustawy o podatku rolnym w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r.

Strona w skardze do Sądu zarzuciła, iż wydana została z naruszeniem art. 13 ust. 1 u.p.r. oraz art. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich oraz niektóre inne ustawy. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie wniosku o zastosowaniu ulgi w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na inwestycje - budowa obory.

Skarżący wyjaśnił, że w przypadku gdy rozpoczął proces inwestycji przed zmianą art. 13 ust. 1 u.p.r., czyli przed dniem 1 stycznia 2009 r., to zastosowanie powinny mieć przepisy w brzmieniu obowiązującym w czasie dokonywania wydatków inwestycyjnych, tj. w latach 2007-2008. Stwierdził, iż takie rozumienie powyższych przepisów pozostaje w zgodzie z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez państwo prawo co wynika z art. 2 Konstytucji RP.

SKO w odpowiedzi na skargę, wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona z uwagi na trafne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Ulga inwestycyjna w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska (art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy) przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25 % udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych (art. 13 ust. 2 ustawy). Kwota ulgi inwestycyjnej jest odliczana z urzędu w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Podatnicy obowiązani do składania deklaracji na podatek rolny odliczają, określoną w decyzji w sprawie ulgi inwestycyjnej, kwotę przyznanej ulgi od należnego podatku rolnego (art. 13 ust. 3a ustawy).

Z przedstawionego wyżej stanu prawnego wynika w sposób jednoznaczny, że ulga inwestycyjna nie przysługuje z mocy prawa, lecz wymaga postępowania, które kończy się wydaniem decyzji w sprawie ulgi inwestycyjnej, w której określa się kwotę przyznanej ulgi od należnego podatku rolnego.

Art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że co do zasady datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. W rozpatrywanej sprawie wniosek o przyznanie ulgi inwestycyjnej, co jest niesporne, wpłynął do Wójta Gminy S. w dniu [...] lutego 2010 r. Nie ulegało zatem wątpliwości, mając na uwadze brzmienie przytoczonego przepisu, że z tym dniem wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym.

Na tle niewadliwie ustalonego przez organy obu instancji stanu faktycznego uzasadnione były zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek wraz z wymaganymi dokumentami potwierdzającymi wydatki inwestycyjne [...] lutego 2010 r., a więc pod rządami ustawy o podatku rolnym w znowelizowanym brzmieniu. Nie było przedmiotem sporu to, że część udokumentowanych wydatków była refinansowana ze środków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARMiR) z programu "Młody Rolnik". Z akt wynikało, że faktury zostały rozliczone w ramach kredytu inwestycyjnego z dopłatami Agencji do oprocentowania, udzielonego umową nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., a zatem przed wejściem w życie zmiany stanu prawnego. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 ze zm.), na mocy których ARMiR w tym czasie działała, instytucja ta jest państwową osobą prawną (art. 1 ust. 1), do której zadań należy m. in. wspieranie inwestycji w rolnictwie (art. 3 ust. 1 pkt 1). Jej przychody pochodziły ze środków budżetowych określonych corocznie w ustawie budżetowej, odsetek od lokat bankowych, środków uzyskanych w ramach bezzwrotnej i kredytowej pomocy zagranicznej oraz z innych wpływów. Z powyższej regulacji wynikało zatem, że poniesione przez skarżącego wydatki inwestycje były wspomagane środkami publicznymi.

Art. 13 ust. 1 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008 r. stanowił, że podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska. W ust. 2 przytoczonego przepisu przyjęto, że ulga przysługuje dopiero po zakończeniu inwestycji. Do wniosku o jej przyznanie należało załączyć zestawienie poniesionych wydatków inwestycyjnych wraz z rachunkami lub ich uwierzytelnionymi odpisami, stwierdzającymi wysokość tych wydatków (art. 13d ust. 2 ustawy). Powyższa regulacja nie przewidywała żadnych dodatkowych warunków poza samym celem inwestycji i stosownego udokumentowania poniesionych wydatków.

Treść art. 13 ust. 1 ustawy uległa zmianie od dnia 1 stycznia 2009 r. Z nowego brzmienia tego przepisu wynikało, że zakres podmiotowy ulgi uległ ograniczeniu. Zmiana polegała bowiem na dodaniu warunku, że ulga inwestycyjna z tytułu wydatków na podane wyżej cele przysługuje podatnikowi, ale tylko, "jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych".

W art. 5 ustawy zmieniającej zawarty został przepis przejściowy stanowiący, że sprawy dotyczące przyznania ulgi inwestycyjnej podatnikom podatku rolnego, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie art. 2, są rozpatrywane na podstawie dotychczasowych przepisów. Przepis ten jednak – co wymaga szczególnego podkreślenia – mógł dotyczył jedynie tych podatników, którzy zakończyli inwestycję. Ulga inwestycyjna – jak stanowił cytowany już art. 13 ust. 2 ustawy – przyznawana jest po zakończeniu inwestycji. Podatnicy, którzy rozpoczęli inwestycję przed dniem 1 stycznia 2009 r. i kontynuowali ją po tej dacie nie mogli bowiem skutecznie złożyć wniosku o przyznanie ulgi "przed wejścia w dniem wejścia w życie art. 2".

Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 30 września 2009 r. (sygn. akt I SA/Bk 227/09), który został powołany w treści skargi: "Mając na uwadze zasadę ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wywiedzioną przez TK z treść art. 2 Konstytucji RP, której istotnym elementem jest obowiązek poszanowania przez ustawodawcę interesów w toku, w tym przedsięwzięć finansowych i gospodarczych rozpoczętych na gruncie dotychczasowych przepisów należy przyjąć, że w przypadku, gdy podatnik rozpoczął proces inwestycyjny przed zmianą wspomnianego art.13 ust.1 ustawy, wprowadzającą dodatkowy warunek materialnoprawny skorzystania z ulgi inwestycyjnej, zastosowanie powinny mieć przepisy w brzmieniu obowiązującym w czasie dokonywania wydatków inwestycyjnych. Tym samym art. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że dotyczy również przyznania ulgi inwestycyjnej podatnikom, których proces inwestycyjny był w toku i nie został zakończony przed wejściem w życie art.2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r., nowelizującego brzmienie art. 13 ust.2 ustawy".

Przyjęcie przez organy podatkowe, że złożony w 2009 r. wniosek skarżącego podlegał w odniesieniu do wydatków poniesionych w 2008 r. rozpoznaniu na mocy przepisów obowiązujących po dacie wejścia w życie ustawy zmieniającej, skutkowało – jak słusznie zostało to podniesione w skardze – pozbawieniem uprawnienia, które miał zagwarantowane w okresie ponoszenia wydatków związanych z jego uzyskaniem. Jako zasadny należało zatem uznać zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy w związku z 2 Konstytucji RP polegający na zastosowaniu – w odniesieniu do wydatków poniesionych przed dniem 1 stycznia 2009 r. – ograniczeń wprowadzonych zmianą treści art. 13 ust. 1 ustawy przez art. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz niektórych innych ustaw. Zastosowanie nowej regulacji w stosunku do podatnika, który ponosił wydatki z zamiarem skorzystania z ulgi inwestycyjnej na mocy przepisów obowiązujących przed 1 stycznia 2009 r. należy uznać za niedopuszczalne, gdyż godzi w konstytucyjne zasady ochrony praw nabytych i zaufania obywateli do państwa i prawa wynikające z powołanego wyżej art. 2 Konstytucji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą skargę w pełni podziela stanowisko przedstawione w wyrokach WSA w Bydgoszczy z 24 lutego 2010 r. (sygn. akt. I SA/Bd 704/09), WSA we Wrocławiu z dnia 4 sierpnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Wr 249/10) oraz w cytowanym już wyroku WSA w Białymstoku z dnia 30 września 2009 r. (sygn. akt I SA/Bk 227/09) i odwołuje się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniach tychże wyroków.

Na gruncie niniejszej sprawy wypada powołać wyrok z dnia 25 listopada 1997r., sygn. K 26/97, W którym TK zauważył między innymi, że ustawodawca, kształtując nowe regulacje w zakresie podatków, zobligowany jest mieć na względnie fakt, że podatnik – zakładając stabilność wcześniejszych przepisów – zaplanował pewne posunięcia ekonomiczne, których efekty mogą znajdować się w toku. Skoro bowiem, w zaufaniu do obowiązującego prawa, zostało już podjęte pewne przedsięwzięcie (które zwykle wiąże się z dokonaniem pierwszych nakładów), a prawo przewidywało, że będzie realizowane w pewnym okresie czasu, obywatel powinien mieć pewność, że będzie mógł ten okres bezpiecznie wykorzystać. Nagła zmiana ram prawnych bowiem może narazić go na poważne straty.

Ta linia orzecznicza Trybunału Konstytucyjnego znalazła potwierdzenie także w wyroku z dnia z dnia 25 czerwca 2002 r. (sygn. akt K 45 /01, Dz. U. z 2002 r. Nr 100 poz. 923 oraz OTK – A z 2002 r. nr 4, poz. 46), w którym (w sentencji) stwierdzono że art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 95, poz. 1100) w zakresie, w jakim zmienia zasady wyliczania kwoty podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi na rzecz zakładu pracy chronionej, przed upływem trzyletniego okresu, przewidzianego w art. 30 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) jest niezgodny z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji, w zakresie, w jakim nie przewiduje regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy – w zaufaniu do dotychczasowych przepisów – rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach.

Podobna sytuacja wystąpiła – jako już to przedstawiono – w przypadku zmiany art. 13 ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Przepis ten przewidywał ulgę inwestycyjną dla podatników podatku rolnego w związku z wydatkami poczynionymi na – ogólnie rzecz ujmując – modernizację gospodarstwa rolnego. Ulga ta nie miała charakteru uznaniowego – jeśli podatnik spełniał warunki przewidziane w ustawie, organ podatkowy był zobowiązany do wydania decyzji przyznającej wspomnianą ulgę. Przy czym możliwość ubiegania się o tę ulgę obwarowana była warunkiem, że inwestycja powinna być zakończona, co oznaczało, że nie można było składać w tym przedmiocie wniosku, gdy jeszcze była w toku. Poza tym ulga mogła być stosowana z tytułu jednej inwestycji przez 15 lat (art. 13 ust. 3). Stwarzając zatem taką sytuację prawną, należy uznać, że ustawodawca zakładał, że proces inwestycji nie zamknie się w jednym roku, ale mógł się rozłożyć w czasie znacznie dłuższym.

Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r. " za niezgodną z Konstytucją należałoby uznać taką interpretację art. 13 ust.1 pkt 1 ustawy (w brzmieniu nadanym przez art. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz niektórych innych ustaw) w związku. z art. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r., na podstawie której podatnik korzystający ze środków publicznych przy realizacji inwestycji zakończonej w 2008 r., traciłby prawo do ulgi inwestycyjnej, gdy z wnioskiem o przyznanie ulgi wystąpił po dniu 1 stycznia 2009 r. Podatnik, który rozpoczął realizację inwestycji przed 1 stycznia 2009 r. miałby prawo do ulgi, jeżeli wydatki, które poniósł na inwestycję po dniu 1 stycznia 2009 r., nie byłyby dofinansowane ze środków publicznych".

Poza tym, nawet gdyby przyznać rację organom podatkowym, z czym Sąd się nie zgadza, organ podatkowy uznał, że ulga nie przysługuje w całości, jeżeli było dofinansowanie ze środków publicznych bez względu na wielkość przyznanego dofinansowania. Zatem dofinansowanie ze środków publicznych nawet w symbolicznej kwocie, pozbawia, według organów podatkowych, prawa do skorzystania z ulgi w całości. W tym miejscu należałoby się zastanowić, czy podatnik traciłby ulgę tylko w części dotyczącej dofinansowania a w pozostałej części odnośnie własnych środków zachowywałby prawo do ulgi. Na tak zadane pytanie, w ocenie Sądu, należałoby stwierdzić, że tylko w części sfinansowanej ze środków publicznych nie można byłoby skorzystać z ulgi. Za taką interpretacją przemawia cel wprowadzonych zmian, które miały zapobiec podwójnemu korzystaniu z ulgi w przypadku tych samych środków: raz poprzez dofinansowanie do kredytu z ARiMR a drugi raz poprzez skorzystanie z ulgi w podatku rolnym.

W konsekwencji tak poczynionych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, to jest art. 2 Konstytucji RP, art. 5 ustawy zmieniającej oraz art. 13 ust. 1 ustawy o podatku rolnym w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. Co za tym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało uchylić decyzje organów obu instancji.

Organy podatkowe, ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym, winny rozważyć przyznanie mu tego uprawnienia zgodnie z wykładnią 13 ust. 1 ustawy i art. 5 ustawy zmieniającej w związku z art. 2 Konstytucji RP, która została wyżej przedstawiona.

Orzeczenie w zakresie kosztów postępowania nie zapadło, ze względu na brak wniosku skarżącego, pomimo pouczenia w zawiadomieniu o wyznaczeniu rozprawy.