Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach (spr.) sędzia NSA Małgorzata Grzelak sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. E. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 228/24 w sprawie ze skargi T. E. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji nienależnie pobranej podlegającej zwrotowi do budżetu miasta oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 28 listopada 2024 r., III SA/Wr 228/24 oddalił skargę T. E. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji oświatowej pobranej nienależnie w okresie od stycznia 2020 r. do grudnia 2020.

T. E. Sp. z o.o. w P. (dalej: "skarżący kasacyjnie") wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu.

Ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z [...] marca 2024 r. o numerze [...], to znaczy:

a) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Legnicy określającej wysokość dotacji otrzymanej nienależnie.

W każdym przypadku wniesiono o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

I. Przepisów prawa materialnego, tj:

1) art. 136 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 134 ust. 1 pkt 2 ustawy z 14 grudnia 2016 r. prawo oświatowe (Dz.U. 2017 poz. 59) w związku z art. 6 ust. 5 i art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. 1997 nr 96 poz. 593) oraz § 1 pkt 1, § 2 pkt 1 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 sierpnia 2019 r. (Dz.U. 2019 poz. 1651) w sprawie badań lekarskich kandydatów do szkół ponadpodstawowych lub wyższych i na kwalifikacyjne kursy zawodowe, uczniów i słuchaczy tych szkół, studentów, słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych oraz doktorantów poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że każdy kandydat na semestr pierwszy klasy I szkoły policealnej aby nabyć status ucznia musi posiadać zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia praktycznej nauki zawodu, podczas gdy z przepisów wskazanego rozporządzenia wynika, że badaniom lekarskim podlegają wyłącznie kandydaci do szkół, którzy w trakcie praktycznej nauki zawodu są narażeni na działanie czynników szkodliwych, uciążliwych lub niebezpiecznych dla zdrowie, a nie wszyscy uczniowie, co powinno prowadzić do wniosku, że w przypadku gdy nauka dotyczy kierunków na których w trakcie praktycznej nauki zawodu takie narażenie nie występuje to kandydaci do nauki na takich kierunkach kształcenia nie mają obowiązku posiadania takich badań;

2) § 1 pkt 1, § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich kandydatów do szkół ponadpodstawowych lub wyższych i na kwalifikacyjne kursy zawodowe, uczniów i słuchaczy tych szkół, studentów, słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych oraz doktorantów poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na wymaganiu zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do odbycia praktycznej nauki zawodu od wszystkich kandydatów do szkoły policealnej, podczas gdy z powyższych przepisów wynika, że badania lekarskie dotyczą wyłącznie kandydatów którzy do szkół, którzy w trakcie praktycznej nauki zawodu są narażeni na działanie czynników szkodliwych, uciążliwych lub niebezpiecznych dla zdrowie, a więc badanie lekarskie nie są wymagane od kandydatów, którzy nie są narażeni na takie czynniki.

3) art. 252 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2009 nr 157 poz. 1240), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zobowiązanie T. E. do zwrotu dotacji oświatowej otrzymanej na uczniów wskazanych w treści decyzji administracyjnej podczas gdy dotacja na te osoby została otrzymana należnie albowiem brak zaświadczenia lekarskiego nie powodował, że osoby te nie miały statusu uczniów, a co za tym idzie występowały podstawy prawnej do otrzymania dotacji oświatowej.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a"), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy a organ po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądał jej przeprowadzenia.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 7 czerwca 2023 r., akt lll SA/Wr 359/22 uchylającym decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z [...] stycznia 2022 r. wyraził w trybie art. 153 p.p.s.a. następującą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania: " W tym kontekście Kolegium dalej wskazało, przywołując treść art. 26 ust. 2 u.f.z.o., że organ dotujący nie zarzucił, iż wymienieni w Księdze Uczniów pod numerami (...) słuchacze, których dotyczy zwrot dotacji nie uczestniczyli w co najmniej 50% w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych w danym miesiącu. Tak więc organ odwoławczy konstatował, że wypłacona na ww. wymienionych uczniów dotacja w okresie od stycznia do grudnia 2020 r. jest dotacją należną. Z kolei dotacja pobrana przez stronę skarżącą w kwocie 3.007,40 zł na (...) uczniów, którzy zostali zapisani do szkoły, a później z niej zrezygnowali, względnie zostali skreśleni z listy uczniów (wymienieni w Księdze Uczniów pod numerami: (...) jest dotacją pobraną nienależnie, gdyż z naruszeniem art. 26 ust. 2 u.f.z.o. W tym zatem zakresie organ odwoławczy w istotny sposób zmienił podstawę prawną zwrotu dotacji, ponieważ wcześniej organ I instancji nie kwestionował naruszenia przez stronę art. 26 ust. 2 u.f.z.o. Z uwagi na powyższe chybione okazały się zarzuty skargi, albowiem przywołane w niej przepisy nie stanowiły podstawy kwestionowanego rozstrzygnięcia Kolegium. (...) W świetle powyższych ustaleń SKO ponownie rozpatrzy sprawę zgodnie z wymogami wynikającymi z powołanych wyżej przepisów k.p.a., mając na uwadze charakter przedmiotu sprawy (obowiązek zwrotu dotacji) oraz wynikający z tego szczególny obowiązek zachowania dyrektyw procesowych wynikających z art. 7, art. 11 k.p.a. jak i skonkretyzowanych czynności procesowych organu administracyjnego określonych w art. 107 § 1 pkt 6, w związku z § 3 k.p.a. Organ odwoławczy weźmie również pod uwagę dyrektywy związane z jego pozycją w toku instancji, które wynikają z treści przepisów art. 15 oraz art. 136 § 1 k.p.a. Kolegium powinno ocenić, czy zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie nieprawidłowości w aspekcie frekwencji uczniów, które daje podstawę do zidentyfikowania naruszenia art. 26 ust. 2 u.f.z.o. Ewentualne braki dowodowe w tym zakresie (w granicach dodatkowego postępowania dowodowego) organ uzupełni w trybie art. 136 § 1 k.p.a."

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy decyzją z 4 października 2023 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Legnicy z 29 listopada 2021 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wskazany wyrok wytyczył granice rozpatrzenia sprawy po uchyleniu decyzji ostatecznej. Uwzględnienie skargi spowodowało, że sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji publicznej zgodnie z wyrażoną oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania. Przy ponownym rozpatrzeniu granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich sąd administracyjny rozpoznał skargę, w tym postępowaniu nie ma już zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracji publicznej wojewódzki sąd administracyjny jest związany zarzutami i wnioskami skargi i nie bada już w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz w zakresie wytyczonym przepisem art. 153 p.p.s.a. Inaczej mówiąc, prawodawca założył że sąd administracyjny uwzględniając skargę, będąc związany przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. dostrzegł już wszystkie naruszenia prawa, a w uzasadnieniu wyroku wyraził pełną ocenę prawną oraz zawarł wszystkie wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Za podstawę wyroku z 28 listopada 2024 r., lll SA/Wr 228/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy. Prezydent Miasta Legnicy decyzją z [...] grudnia 2023 r. określił wysokość dotacji pobranej nienależnie z tytułu wykazywania do dotacji budżetowej uczniów przyjętych do S. M. T. E. z siedzibą w L. z naruszeniem przepisów oświatowych w okresie od stycznia 2020 r. do grudnia 2020 r. w wysokości 3.007,40 złotych. Ustalono, że podczas rekrutacji trzej uczniowie nie przedłożyli wymaganych przepisami prawa zaświadczeń lekarskich, a następnie zrezygnowali z nauki. S. M. T. E. z siedzibą w L. nie uzyskało przy rekrutacji trzech uczniów wymaganego przepisami prawa zaświadczenia lekarskiego, wystawionego przez lekarza medycyny pracy, a zawierającego orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia praktycznej nauki zawodu, co stanowi naruszenie art. 136 ust. 1 pkt 2) ustawy Prawo oświatowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy decyzją z [...] marca 2024 r. utrzymało w mocy to rozstrzygnięcie. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie kasator ma obowiązek wyjaśnić, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Podstawą prawną decyzji jest przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego powołany w decyzji jako podstawa prawna decyzji oraz wyjaśniona w uzasadnieniu prawnym decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Takim przepisem prawa jest ten, który kształtuje sytuację prawną podmiotu przez pozbawienie uprawnienia i nałożenie określonego obowiązku, będącego sankcją za jego nieprzestrzeganie. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne.

Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Przedmiotem tej sprawy sądowoadministracyjnej wszczętej z urzędu jest określenie kwoty zwrotu dotacji wraz z odsetkami udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobranej nienależnie. Dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej (art. 252 ust. 4 ufp). Przyjmuje się, że brak podstawy prawnej zachodzi wówczas, gdy w ogóle brak jest przepisu uprawniającego do udzielenia określonego rodzaju dotacji bądź gdy istnieje podstawa prawna udzielenia dotacji, ale jej beneficjent nie jest podmiotem uprawnionym do jej otrzymania. Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (art. 252 ust. 5 ufp).

Podstawą prawną decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z [...] marca 2024 r. jest art. 252 ust. 1) pkt 2) i ust. 6 pkt 2) ufp, ponieważ taką podstawę prawną powołał Prezydent Miasta Legnicy w decyzji z [...] grudnia 2023 r., która został utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Natomiast, podstawą prawną decyzji ostatecznej nie są przepisy wskazane przez kasatora jako naruszone przez Sąd I instancji w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. w pkt I.1), pkt I.2) petitum skargi kasacyjnej, które miały zastosowanie na etapie ustalania stanu faktycznego sprawy. Przepisy te nie mogły zostać naruszone przez organy administracji publicznej i Sąd I instancji przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, ponieważ nie mieszczą się w katalogu prawa materialnego z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. w pkt I. 3) petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego:

"art. 252 ust. 1 pkt 2) i ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zobowiązanie T. E. do zwrotu dotacji oświatowej otrzymanej na uczniów wskazanych w treści decyzji administracyjnej podczas gdy dotacja na te osoby została otrzymana należnie albowiem brak zaświadczenia lekarskiego nie powodował, że osoby te nie miały statusu uczniów, a co za tym idzie występowały podstawy prawnej do otrzymania dotacji oświatowej."

Tak sformułowany zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) sprowadza się w istocie do twierdzenia, że art. 252 ust. 1 pkt 2) ufp nie powinien mieć zastosowania do niekwestionowanego przez kasatora stanu faktycznego sprawy, ponieważ dotacja udzielona S. M. T. E. z siedzibą w L. wydatkowana na trzech uczniów, którzy nie przedłożyli wymaganego przepisami prawa zaświadczenia lekarskiego, wystawionego przez lekarza medycyny pracy, a zawierającego orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia praktycznej nauki zawodu – nie była dotacją nienależną, tj. udzieloną bez podstawy prawnej.

Rozstrzygając sprawę co do jej istoty organ administracji załatwia ją według czteroetapowego modelu stosowania prawa: ustalenie normy obowiązującej dla potrzeb rozstrzygnięcia, uznanie za udowodniony faktu na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów oraz ujęcie tego faktu w języku stosowanej normy, subsumcja faktu pod stosowaną normę prawną, wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy prawnej. Ustalenie, że dotacja została pobrana nienależnie jest ustaleniem z zakresu faktów dokonywanym przez organ administracji publicznej. Prezydent Miasta Legnicy dokonując ustaleń faktycznych uznał, że przepisy uprawniające do udzielenia określonego rodzaju dotacji zawarte w ustawie o finansowaniu zadań oświatowych oraz ustawie Prawo oświatowe nie uprawniały beneficjenta do jej otrzymania. Nie został bowiem spełniony warunek z art. 136 ust. 1 pkt 2) ustawy Prawo oświatowe (Na semestr pierwszy klasy I publicznej szkoły policealnej przyjmuje się kandydatów, którzy posiadają zaświadczenie lekarskie zawierające orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia praktycznej nauki zawodu, wydane zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 437) w odniesieniu do trzech uczniów.

Według art. 60 pkt 1) ufp, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. Natomiast, według art. 67 ust. 1 tej ustawy,

do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879).

Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1) O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.

Zobowiązanie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobranej w nadmiernej wysokości powstaje z mocy prawa w dniu zaistnienia okoliczności w postaci pobrania (wypłacenia) tych środków nienależnie. Powstania tego zobowiązania nie kreuje decyzja administracyjna, obowiązek zwrotu powstaje niezależnie od tego, czy w sprawie została wydana czy też nie decyzja nakazująca zwrot. Ten obowiązek powstaje w czasie (w chwili) dopuszczenia się nieprawidłowości w postaci pobrania (wypłacenia) tych środków nienależnie. Decyzja zwrotowa potwierdza jedynie istnienie zobowiązania powstałego z mocy prawa. Według art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W tym wypadku chodzi o zwrot środków publicznych otrzymanych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobranych nienależnie. Dotacja podlega zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, że została pobrana nienależnie. W takim wypadku, odsetki od dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia następującego po upływie 15 dniowego terminu zwrotu.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.

Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.