Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Żak po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2360/21 w sprawie ze skargi W. K. na zarządzenie Wójta Gminy L. z dnia 19 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w L. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. K. na rzecz Gminy L. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2360/21 oddalił skargę W. K. na zarządzenie Wójta Gminy L. z dnia 19 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w L.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że Wójt Gminy L. wydał w dniu 19 marca 2021 r. zarządzenie nr [...], którym działając na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.g. oraz art. 66 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 z późn. zm.), po zasięgnięciu opinii Mazowieckiego Kuratora Oświaty, odwołał W. K. ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w L. z dniem 19 kwietnia 2021 r. bez wypowiedzenia (§ 1), stwierdził, że z dniem odwołania tracą moc wszelkie udzielone jej jako dyrektorowi pełnomocnictwa (§ 2) oraz nadmienił, że zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania (§ 3).

Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że materialnoprawną podstawę wydanego zarządzenia stanowił w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego zgodnie z którym organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce – w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty [...] może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie zasadnicza istota sporu sprowadza się jednakże do ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, to jest czy w tym pojęciu mieszczą się ustalone i przedstawione przez organ okoliczności dotyczące działań skarżącej jako dyrektora Zespołu Szkół w L.

Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że w ocenie organu, który wydał zaskarżone zarządzenie odwołanie skarżącej ze stanowiska dyrektora szkoły uzasadnione było z następujących względów:

- prawomocnego ukarania skarżącej karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 76 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2019 r. poz. 2215 z późn. zm.) za naruszenie prawa i dobra dziecka oraz nietykalności cielesnej poprzez uderzenie w dniu 20 grudnia 2019 r. ucznia w twarz,

- naruszenie art. 109 § 1 i art. 110 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm.) poprzez dwukrotne nałożenie na pracownika kary nagany za opuszczenie stanowiska pracy w dniu 16 grudnia 2020 r. oraz opuszczenie miejsca pracy w dniu 18 stycznia 2021 r., pomimo upływu terminu do zastosowania kary porządkowej i bez uprzedniego wysłuchania pracownika,

- złożenie w dniu 18 stycznia 2021 r. niezgodnych ze stanem faktycznym wyjaśnień dotyczących zaleceń pokontrolnych wydanych przez Kuratora Oświaty w Warszawie w dniu 30 stycznia 2020 r.,

- pozostawanie, w nierokującym na rozwiązanie konflikcie z częścią środowiska szkolnego (nauczycieli i pracowników pedagogicznych), co powodowało składanie przez członków Rady Pedagogicznej i pracowników Zespołu Szkół w L. licznych skarg do organu prowadzącego, Mazowieckiego Kuratora Oświaty i związków zawodowych.

Zdaniem Sądu mając na uwadze opisane powyżej okoliczności faktyczne, uznać należy, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga dokonania przez Sąd orzekający wykładni art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego i ustalenie, czy w omawianym przypadku wystąpiły określone w tym przepisie okoliczności uzasadniające odwołanie skarżącej ze stanowiska w trybie natychmiastowym.

Sąd pierwszej instancji w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego wprowadza nadzwyczajny tryb odwołania osoby, której powierzono stanowisko kierownicze i stanowi wyjątek od zasady stabilności stosunku zatrudnienia. Przepis art. 66 wskazanej ustawy w ust. 1 pkt 1 przewiduje bowiem odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego "w trybie zwykłym", stanowiąc, że organ: 1) odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w razie: a) złożenia przez nauczyciela rezygnacji, za trzymiesięcznym wypowiedzeniem, b) ustalenia negatywnej oceny pracy lub negatywnej oceny wykonywania zadań wymienionych w art. 57 ust. 2 w trybie określonym przepisami w sprawie oceny pracy nauczycieli – bez wypowiedzenia, c) złożenia przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny wniosku, o którym mowa w art. 56 ust. 3.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie użyte przez ustawodawcę w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego pojęcie "przypadki szczególnie uzasadnione" jest z kolei pojęciem ogólnym, niedookreślonym. Analiza powyższego przepisu pozwala jednak na stwierdzenie, że odwołanie w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia z uwagi na przypadek szczególnie uzasadniony nie może nastąpić z przyczyn wymienionych w punkcie 1 lit. b lub c tego artykułu, to jest w przypadku negatywnej oceny pracy lub wykonywania zadań wymienionych w art. 57 ust. 2 ustawy (prawidłowość dysponowania przyznanymi szkole lub placówce środkami budżetowymi oraz pozyskanymi przez szkołę lub placówkę środkami pochodzącymi z innych źródeł, a także gospodarowania mieniem; przestrzeganie obowiązujących przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników i uczniów; przestrzeganie przepisów dotyczących organizacji pracy szkoły i placówki), to jest w zakresie działalności finansowej i administracyjnej oraz złożenia przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny wniosku, o którym mowa w art. 56 ust. 3. Muszą to być zatem inne przypadki, "szczególnie uzasadnione", których ustawa wprost nie wymienia. Szczególnie uzasadnione przypadki to takie, które powodują, że nie można czekać z odwołaniem nauczyciela ze stanowiska kierowniczego, lecz decyzja o pozbawieniu nauczyciela funkcji kierowniczej musi być podjęta natychmiast. Tym samym odwołanie w szczególnie uzasadnionym przypadku powinno być natychmiastowe lub niezwłoczne w stosunku do zdarzeń (okoliczności) je uzasadniających. Innymi słowy, powód zwolnienia musi wynikać z okoliczności nagłych, które będą miały miejsce "tu i teraz", a nie ze zdarzeń przyszłych i niepewnych.

Nadto w ocenie Sądu należy wskazać, że dokonując interpretacji pojęcia "przypadek szczególnie uzasadniony", należy się również posiłkować wymaganiami wobec osoby dyrektora zawartymi w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 października 2009 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać osoba zajmująca stanowisko dyrektora oraz inne stanowisko kierownicze w poszczególnych typach publicznych szkół i rodzajach publicznych placówek (Dz. U. z 2009 r., Nr 184, poz. 1436 z późn. zm.). W § 1 rozporządzenia określone zostały wymagania, które powinien spełnić nauczyciel na stanowisku dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły i placówki. Przykładowo w pkt 5 wymienione zostało spełnienie warunków zdrowotnych niezbędne do wykonywania pracy na stanowisku kierowniczym, w punkcie 6 mowa jest o niekaralności karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 76 ust. 1 Karty Nauczyciela, w punkcie 7 o braku skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, w punkcie 9 o braku ukarania zakazem pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że stwierdzić należy, że – w ocenie Sądu – skarżąca prawomocnie ukarana karą dyscyplinarną nagany z ostrzeżeniem, o której mowa w art. 76 ust. 1 pkt 1 Karta Nauczyciela, utraciła przymiot niekaralności karą dyscyplinarną, o którym mowa w § 1 pkt 6 powyżej przywołanego rozporządzenia MEN, niezbędny do zajmowanego stanowiska dyrektora publicznej szkoły. Charakter zarzucanych skarżącej czynów, a mianowicie naruszenie nietykalności cielesnej ucznia poprzez uderzenie go w twarz oraz naruszenie godności i dobra ucznia poprzez użycie na lekcji chemii wobec ucznia słów obraźliwych powoduje, iż – zdaniem Sądu – organ trafnie przyjął, że nie jest możliwe dalsze pełnienie funkcji kierowniczej przez skarżącą i zachodzi konieczność natychmiastowego przerwania jej czynności przed końcem roku szkolnego. Biorąc pod uwagę charakter czynów, których dopuściła się skarżąca i za które prawomocnie wymierzono jej karę dyscyplinarną przyjąć należało, iż utraciła ona zdolność do dalszego wykonywania powierzonej jej funkcji dyrektora Zespołu Szkół, dalsze zaś zajmowanie przez skarżącą tego stanowiska godzi w interes publiczny. Już z tego powodu zaskarżone zarządzenie odpowiada obowiązującemu prawu.

Odnosząc się natomiast do pozostałych kwestii wskazanych przez organ w zaskarżonym zarządzeniu, przyjąć należy, iż wskazane tam okoliczności faktyczne nie stanowią – zdaniem Sądu – szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Okoliczności te mogłoby być brane pod uwagę przy odwołaniu ze stanowiska dyrektora szkoły z końcem roku szkolnego w trybie zwykłym, a nie w trybie natychmiastowym uregulowanym w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jednakże z uwagi na ukaranie skarżącej karą dyscyplinarną, które to ukaranie stanowi "przypadek szczególnie uzasadniony" wada ta nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonego zarządzenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła W. K., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie że odwołanie skarżącej było szczególnie uzasadnionym przypadkiem, a odwołanie dokonane zostało bez żadnej zwłoki do zdarzeń je uzasadniających, podczas gdy właściwe zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 2 do przedmiotowego stanu faktycznego prowadzi do wniosków odmiennych tj. takich, że odwołanie skarżącej było dokonane w czasie znacznie przekraczającym ramy czasowe w stosunku do zdarzenia, które stało się podstawą odwołania.

W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wójt Gminy L. wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie złożonej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała.

Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku.

Jedyny zarzut strony skarżącej kasacyjnie dotyczy naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie niewłaściwego zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego polegającego na uznaniu, że odwołanie skarżącej kasacyjnie było szczególnie uzasadnionym przypadkiem i zostało dokonane bez żadnej zwłoki do zdarzeń je uzasadniających, podczas gdy właściwe zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 2 do przedmiotowego stanu faktycznego powinno prowadzić do wniosków odmiennych tj. takich, że odwołanie skarżącej było dokonane w czasie znacznie przekraczającym ramy czasowe w stosunku do zdarzenia, które stało się podstawą odwołania.

Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie danego przepisu dotyczy nieprawidłowość działania sądu w postaci uznania, że ustalony w sprawie, konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi wpisanemu w hipotezę określonej normy prawnej. Polega on więc na przyjęciu przez sąd błędnej oceny zastosowania (bądź niezastosowania) przez organ administracji przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stanu konkretnej sprawy. Ocena tego rodzaju zarzutu może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa wyroku, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Niewłaściwe zastosowanie normy prawa polega w tym przypadku na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie objętej dyspozycją przepisu. Błędne zastosowanie prawa materialnego to błąd polegający na mylnym przyjęciu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w procesie faktami a przepisem prawnym (tak np. NSA w wyroku z 3 lipca 2025 r. sygn. akt I OSK 1995/23, NSA w wyroku z 13 czerwca 2025 r. sygn. akt I OSK 1520/24, NSA w wyroku z 10 grudnia 2024 r. sygn. akt III FSK 348/24).

Zgodnie z normą prawną zawartą w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego nauczyciel zajmujący stanowisko kierownicze w szkole lub placówce (hipoteza), wobec którego wystąpił przypadek szczególnie uzasadniony (dyspozycja), może zostać odwołany przez organ, który powierzył temu nauczycielowi to stanowisko, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia (sankcja).

Strona skarżąca kasacyjnie nie przeczy, że zdarzenie mogące być zakwalifikowane jako przypadek szczególnie uzasadniony wystąpił ale podnosi, że powinno to skutkować natychmiastowym jej odwołaniem z zajmowanego stanowiska kierowniczego, a nie odwołaniem po upływie czasu znacznie przekraczającego ramy czasowe w stosunku do zaistniałego zdarzenia.

Jak zostało to już wskazane, norma prawna zawarta w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego nie zawiera wprost określenia przedziału czasu, jaki upłynął między samym zdarzeniem będącym szczególnie uzasadnionym przypadkiem a odwołaniem. Takie określenie tego przedziału czasowego wypracowało orzecznictwo sądowe wskazując, że "szczególnie uzasadniony przypadek" może dotyczyć tylko sytuacji zupełnie wyjątkowych, nadzwyczajnych i nagłych, kiedy organ uprawniony do wydania zarządzenia w sprawie odwołania nauczyciela z funkcji dyrektora szkoły publicznej ma prawo uznać, że dalsze pełnienie funkcji kierowniczej w szkole lub placówce oświatowej stanowi istotne zagrożenie dla funkcjonowania tych jednostek lub z jakichkolwiek innych, obiektywnie ważnych przyczyn jest nie do przyjęcia (tak np. NSA w wyroku z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17; NSA w wyroku z 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2870/17; NSA w wyroku z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17; wyrok NSA z 14 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2755/21). Są to takie sytuacje, w których nie jest możliwe spełnianie przez nauczyciela funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności zachodzi ze względu na zagrożenie interesu publicznego, ponieważ samo naruszenie prawa przez dyrektora jest na tyle istotne, że nie pozwala na dalsze wykonywanie obowiązków przez daną osobę, a stwierdzone w jego pracy uchybienia może prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, a przy tym nie ulega wątpliwości, że osoba sprawująca funkcję kierowniczą utraciła zdolność wykonywania powierzonej jej funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na jej obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 86/08; wyrok NSA z 13 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 5316/21).

W tej sprawie zdarzenie polegające na naruszeniu nietykalności cielesnej ucznia klasy VIII Szkoły Podstawowej w L. (uderzeniu w twarz w czasie lekcji) i używaniu wobec tego ucznia słów naruszających jego godność i dobro miało miejsce w dniu 20 grudnia 2019 r. i zostało stwierdzone orzeczeniem Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie Mazowieckim w dniu 20 października 2020 r. Czynności związane z bezpośrednim odwołaniem skarżącej kasacyjnie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego zostały wszczęte w dniu 5 marca 2021 r. i zakończone wydaniem zarządzenia nr [...] przez Wójta Gminy L. z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie odwołania Pani W. K. ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w L.

Wprawdzie pomiędzy zdarzeniem uzasadniającym odwołanie danej osoby ze stanowiska kierowniczego w szkole i dokonaniem tego odwołania w trybie i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy nie powinno upłynąć zbyt dużo czasu, to jednak każdy przypadek będący podstawą do zastosowania tego przepisu powinien być oceniany indywidualnie. Zasadniczo każda okoliczność wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku" wymaga podjęcia adekwatnych czasowo czynności mających na uwadze wpływ takiej okoliczności na możliwość dalszego pełnienia obowiązków kierowniczych przez danego nauczyciela.

Skarżąca kasacyjnie w trakcie postępowania dyscyplinarnego kwestionowała zaistnienie sytuacji mogącej być podstawą jej ukarania dyscyplinarnego przedstawiając jej odmienny przebieg, który jednak nie został uznany za wiarygodny przez Komisję Dyscyplinarną. Tym samym niewątpliwie to data 20 października 2020 r. była dniem ustalenia, że skarżąca kasacyjnie popełniła zarzucane jej czyny. Wprawdzie między końcem października 2020 r. a marcem 2021 r. minął okres ponad 4-miesięcy, to jednak w okolicznościach tej sprawy nie stanowiło to znacznego lub niedopuszczalnego przekroczenia ram czasowych do wydania zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji zarządzenia. Między listopadem 2020 r. a końcem lutego 2021 r. prowadzone były czynności przez komisje Rady Gminy L. związane ze skargami na działalność skarżącej kasacyjnie i Rada Gminy podejmowała w tym zakresie odrębne czynności. Powyższe oznacza, że wprawdzie okres między wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego a zarządzeniem odwołującym skarżącą kasacyjnie w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego mógł być krótszy, tym niemniej nie był to okres, którego upływ wskazywał na ustanie przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku. Stosowanie przemocy fizycznej i naruszanie godności ucznia przez dyrektora szkoły nie może być traktowane jako zwykły lub nieistotny przypadek tylko dlatego, że organ prowadzący szkołę wydał zarządzenie na podstawie powołanego art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego po upływie kilku miesięcy od daty niewątpliwego potwierdzenia zaistnienia takiej sytuacji.

Niekiedy inne zdarzenia kwalifikowane w chwili ich zaistnienia jako "szczególnie uzasadnione przypadki" wymagają działania natychmiastowego i upływ czasu powoduje, że przestają one spełniać wymóg "szczególnego uzasadnienia", tym niemniej nie powinno to dotyczyć takich zdarzeń, jakie zostały uznane w tej sprawie za spełniające przesłanki objęte ww. przepisem. Sama strona skarżąca kasacyjnie nie tyle kwestionuje samo zdarzenie kwalifikowane jako "szczególnie uzasadniony przypadek" ile tylko upływ czasu między jego zaistnieniem i stwierdzeniem, a wydaniem zarządzenia nr [...] przez Wójta Gminy L.

Nie można też uznać, że przywołane przez stronę skarżącą kasacyjnie zdarzenie jakim miało być ponowne powierzenie jej funkcji Dyrektora Zespołu Szkół w L. w dniu 16 grudnia 2020 r. uzasadnia wadliwość zaskarżonego wyroku.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że zarządzenie Wójta Gminy L. z dnia 16 grudnia 2020 r. nie było żadnym ponownym powierzaniem skarżącej kasacyjnie funkcji Dyrektora Zespołu Szkół w L. Powierzenie tego stanowiska skarżącej nastąpiło w 2018 r. od dnia 1 września 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2023 r. Wójt Gminy L. po otrzymaniu informacji o wszczęciu wobec skarżącej kasacyjnie postępowania dyscyplinarnego, działając na podstawie art. 85t ust. 2 Karty Nauczyciela zarządzeniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] zawiesił skarżącą w pełnieniu obowiązków nauczyciela pełniącego funkcję Dyrektora Zespołu Szkół w L. do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Zarządzeniem z dnia [...] grudni 2020 r. nastąpiło odwieszenie pełnienia tych obowiązków, a nie ponowne ich powierzenie. W tej sprawie wydanie tego zarządzenia nie stanowiło przeszkody przed odwołaniem skarżącej ze stanowiska kierowniczego w Zespole Szkół w trybie i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał niewłaściwego zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego poprzez przyjęcie, że w tej sprawie nie upłynął jeszcze tak długi przedział czasu, który uniemożliwiał zakwalifikowanie zdarzenia z dnia 20 grudnia 2019 r. jako szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu ww. przepisu.

Tym samym skoro wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna okazała się niezasadna, a zaskarżony wyrok kontrolowany w granicach jej zarzutu odpowiada prawu, to Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę tę oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Koszty te obejmują wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.).