II SAB/Wa 716/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-06-27	
Data wpływu	2024-12-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Ewa Radziszewska-Krupa /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska /przewodniczący/
Mateusz Rogala	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Tezy
Korespondencja przypominająca o obowiązku sporządzania i przekazywania Wojewodzie Mazowieckiemu informacji o działalności urzędów skarbowych (58 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 2 u.w.a.r.) nie ma więc waloru informacji publicznej.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę	
Uzasadnienie
1. Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek Skarżącego – J. J. z [...] października 2024r. o udostępnienie informacji publicznej, skierowany drogą mailową do Izby Administracji Skarbowej, na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. z 1997r. Nr 78 poz. 483 ze zm.; zwana dalej "Konstytucją RP") i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2016r., poz. 1764 ze zm., zwana dalej "u.d.i.p."). Skarżący wnosił o udostępnienie:

1) informacji, jakie działania i środki podejmował Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (zwany dalej "DIAS") w latach 2022-2024 w ramach pełnionego, na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej, nadzoru nad działalnością Naczelników Urzędów Skarbowych (zwany dalej "NUS") w związku z niewywiązywaniem się przez NUS z obowiązku określonego w art. 58 ust.1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2023r., poz. 190, zwana dalej "u.w.a.r.");

2) dokumentów, które dokumentują ww. działania związane z realizacją nadzoru nad NUS w ww. zakresie.

2. DIAS w odpowiedzi z [...] listopada 2024r. wyjaśnił Skarżącemu, że korespondencja kierowana przez DIAS do podległych jednostek organizacyjnych w sprawie realizacji obowiązku składania rocznych informacji o działalności (art. 58 ust.1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 u.w.a.r.) nie posiada waloru informacji publicznej, gdyż stanowi dokument wewnętrzny. Od dokumentów urzędowych odróżnić należy dokumenty wewnętrzne, które co do zasady służą realizacji zadania publicznego, ale nie są przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty wewnętrzne służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą one mieć dowolną formę i nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy. W związku z tym nie są wyrazem stanowiska organu na zewnątrz (por. wyroki NSA z: 19 kwietnia 2023r. sygn. akt III OSK 3749/21; 29 maja 2024r. sygn. akt III OSK 1522/23; wyrok WSA w Warszawie z 6 czerwca 2023r. sygn. akt II SAB/Wa 587/22). Dokument wewnętrzny mógłby być dokumentem urzędowym, gdyby nie powstał tylko na potrzeby działalności podmiotu, który je wytworzył, oraz przedstawiał jego stanowisko na zewnątrz.

Wnioskowane przez Skarżącego informacje, jako dokumenty wewnętrzne, nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

3. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] listopada 2024r. na bezczynność DIAS wskazał, że bezczynność w zakresie punktu:

- 1 wniosku polegała na całkowitym zignorowaniu żądania Skarżącego dotyczącego informacji o działaniach nadzorczych;

- 2 wniosku polegała na odmowie udostępnienia informacji publicznej bez podstawy prawnej i bezzasadnym twierdzeniu, że żądane dokumenty są "dokumentami wewnętrznymi".

DIAS przez odmowę udostępnienia informacji publicznej naruszył też:

- art. 16 ust. 1 u.d.i.p., gdyż nie wydał decyzji administracyjnej, zgodnie z wymogiem w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej;

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP - w zakresie, w jakim przepis ten gwarantuje każdemu obywatelowi prawo do informacji publicznej;

- art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. – nakładają obowiązek udostępniania informacji o działalności organów publicznych, w szczególności informacji dotyczących wykonywania funkcji publicznych;

- art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - zobowiązuje organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek o informację publiczną bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Skarżący w uzasadnieniu skargi, wskazał, że brak odpowiedzi DIAS na pkt 1 wniosku stanowi rażące naruszenie obowiązków organu wynikających z u.d.i.p. oraz prawa do informacji publicznej zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP. DIAS nie wyjaśniając przyczyn tego zaniechania ani nie podejmując kroków do jej rozpoznania naruszył ww. przepisy. Bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji o działaniach nadzorczych uniemożliwia weryfikację, czy organ odpowiednio wykonuje swoje ustawowe obowiązki i narusza prawo Skarżącego do uzyskania informacji publicznej.

DIAS ograniczył się jedynie do odpowiedzi na pkt 2 wniosku, odmawiając udostępnienia dokumentów z uzasadnieniem, wskazując, że stanowią one "dokumenty wewnętrzne." Informacja o tym, jak organ wykonuje nadzór nad podległymi jednostkami ma charakter publiczny, bo pozwala obywatelowi ocenić, czy organ realizuje swoje obowiązki zgodnie z prawem i standardem rzetelności. Działania nadzorcze są podejmowane w interesie publicznym, w celu prawidłowego zapewnienia prawidłowego funkcjonowania administracji skarbowej, a zatem są to informacje, do których dostęp przysługuje każdemu obywatelowi. Realizacja funkcji publicznych - art. 6 u.d.i.p. - wskazuje, że informacją publiczną jest każda informacja o wykonywaniu zadań publicznych, w tym m.in. o działaniach podejmowanych przez organy publiczne w ramach ich ustawowych kompetencji. Działania nadzorcze DIAS są funkcją publiczną przyznaną przez ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, co oznacza, że podjęte w tym zakresie działania są informacją publiczną. Informacje te dotyczą realizacji funkcji publicznych i wykonywania przez organ zadań przewidzianych prawem, które mają istotny wpływ na sposób funkcjonowania administracji publicznej oraz transparentność działań władzy. Dokumenty te odnoszą się więc do działań związanych z pełnieniem funkcji publicznych, mających na celu zapewnienie prawidłowego i zgodnego z przepisami funkcjonowania jednostek podległych DIAS. Stanowią one informację publiczną, ponieważ dotyczą sposobu, w jaki organ publiczny realizuje swoje zadania, a więc dotyczą działalności władzy publicznej i sfery faktów związanych z wykonywaniem ustawowych obowiązków.

Zdaniem Skarżącego twierdzenie DIAS, że wnioskowane dokumenty są "dokumentami wewnętrznymi" i w związku z, tym nie podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna, jest nieprawidłowe. W polskim prawie brak jest podstawy prawnej pozwalającej na odmowę udostępnienia informacji z powodu "wewnętrznego charakteru dokumentu". U.d.i.p. wyraźnie precyzuje, jakie ograniczenia w dostępie do informacji publicznej są dopuszczalne, i nigdzie nie wspomina o dokumentach "wewnętrznych" jako przesłance odmowy. Nawet jeśli dokumenty te są wykorzystywane wewnętrznie przez organ, ich treść dotyczy realizacji zadań publicznych, a więc są one informacją publiczną. Zawierają treści dotyczące działań organu, który pełni funkcję nadzorczą w stosunku do podległych mu jednostek - Naczelników Urzędów Skarbowych - co oznacza, że ich wpływ nie ogranicza się jedynie do wewnętrznego obiegu informacji, ale odnosi się do sfery realizacji publicznych kompetencji. Udostępnienie wnioskowanych informacji ma fundamentalne znaczenie z punktu widzenia prawa obywateli do kontroli nad działalnością władzy publicznej. Obywatele mają prawo wiedzieć, czy i w jaki sposób DIAS realizuje obowiązki nadzorcze wobec NUS, zwłaszcza w sytuacjach, w których istnieją sygnały o niewywiązywaniu się przez nich z ustawowych obowiązków. Dokumenty pozwolą zweryfikować działania organu nadzorczego i zapewnienie transparentności jego działań. Ich nieudostępnienie podważa zaufanie obywateli do administracji publicznej, bo uniemożliwia społeczeństwu ocenę, czy organy państwa wypełniają swoje ustawowe obowiązki w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami. Informacje dotyczące nadzoru są elementem działalności publicznej, a ich udostępnienie pozwala na rozliczenie organu z efektywności sprawowania kontroli nad jednostkami podległymi.

4. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej nieuwzględnienie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga nie jest zasadna.

2. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a.") - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 P.p.s.a. zaszła w sprawie, gdyż przedmiotem skargi wniesionej do WSA w Warszawie jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej – DIAS.

3. Sąd zauważa ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.

Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Warto też wskazać, że stosownie do art. 151 P.p.s.a. Sąd w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Wskazać też należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację.

Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł:

1) udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.),

2) powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.),

3) udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 u.d.i.p.),

4) odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.),

5) powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego,

6) powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji.

Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie u.d.i.p. polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, lub na błędne przeświadczenie że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.

4. Sąd, mając powyższe na względzie, stwierdza, że okolicznością niesporną i nie budzącą wątpliwości Sądu było to, że adresat ww. wniosku Skarżącego z [...] października 2024r. – DIAS - był co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Dlatego też istota sprawy na obecnym etapie postępowania sprowadzała się do oceny tego, czy DIAS rozpoznał wniosek inicjujący postępowanie w jeden z ww. prawem przewidzianych sposobów.

W ocenie Sądu na powyższe pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi. Z akt sprawy wynika, że DIAS w ustawowym terminie ustosunkował się do żądania Skarżącego zawartego w ww. wniosku, mając na względzie, jego dwa punkty. Prawidłowo wywiódł przy tym DIAS, że przedmiotem ww. wniosku Skarżącego była informacja o charakterze wewnętrznym, a więc nieposiadająca przymiotu informacji publicznej. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje bowiem kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, a nie jedynie rodzaj dokumentu, w którym informacja ta się znajduje.

Należy mieć na względzie, że w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego wyodrębnia się "dokument wewnętrzny", który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Niektóre dokumenty wewnętrzne mogą być równocześnie dokumentami urzędowymi, o jakich mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Jeśli jednak taki dokument urzędowy został wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz, to tym samym nie ma waloru informacji publicznej (por., np. wyrok NSA z 29 maja 2024r. sygn. akt III OSK 1522/23). Ten rodzaj informacji nie przesądza bowiem o kierunkach działania organu, czy o sposobie realizacji przez organ celów, do których został powołany. Dokument wewnętrzny jest zatem wytworzony na potrzeby danego podmiotu i zawiera tylko dane związane z funkcjonowaniem tego podmiotu, niewykorzystane w stosunku do podmiotów spoza administracji publicznej (por. np. stanowisko NSA przedstawione w wyrokach: z 18 sierpnia 2010r. sygn. akt I OSK 851/10, LEX nr 737513 i z 4 kwietnia 2019r. sygn. akt I OSK 1709/17, LEX nr 2646231). NSA w wyroku z 19 kwietnia 2023r. sygn. akt III OSK 3749/21 wskazał ponadto, że od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej.

Sąd powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela i uznaje za własne, podnosząc, że na kwalifikację danego dokumentu jako wewnętrznego nie wpływa to, czy został sporządzony i wykorzystany w jednym urzędzie, czy też skierowano go do innego podmiotu państwowego. Kluczem przy kwalifikacji charakteru takiego dokumentu jest tylko jego przedmiot - czy stanowi on rodzaj władczego rozstrzygnięcia danego organu, pozostającego w zakresie jego działalności o charakterze publicznym.

Sąd, analizując przedmiot żądania wniosku, stwierdza, że DIAS wskazał prawidłowo, że korespondencja, w której przypomniał NUS o obowiązku sporządzania i przekazywania Wojewodzie [...] informacji o działalności urzędów, dotyczy wyłącznie kwestii przypominających o obowiązku i terminie wynikającym z art. 58 ust. 1 u.w.a.r. Korespondencja przypominająca o obowiązku sporządzania i przekazywania Wojewodzie [...] informacji o działalności urzędów skarbowych (58 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 2 u.w.a.r.) nie ma więc waloru informacji publicznej. Nie obejmuje bowiem spraw merytorycznych związanych w szczególności z ingerencją w treść, czy zakres rzeczowy, jaki naczelnik urzędu skarbowego powinien uwzględnić w informacjach rocznych. Zakres spraw, które NUS ujęli w informacjach rocznych o działalności przekazywanych Wojewodzie należy tylko i wyłącznie do jego decyzji. DIAS w swoich pismach, o udostępnienie których wnosił Skarżący w ww. wniosku z [...] października 2024r. nie przekazywał wytycznych, co do treści informacji, jaką należy zawrzeć. Skoro ww. korespondencja, nie przesądzają o kierunku działania naczelnika urzędu skarbowego jako organu podatkowego i konkretnie nie przesądzają o treści, formie informacji rocznych, a jedynie ma za zadanie przypomnieć o obowiązku wysłania informacji Wojewodzie bądź monitoruje wykonanie tego obowiązku, to prawidłowe było stanowisko DIAS wyrażone w odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącego, że nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu. W takim przypadku, gdy nie mamy do czynienia z informacją publiczną, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, organ nie był zobligowany do wydawania decyzji, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., lecz powinien powiadomić wnioskującego zwykłym pismem, co miało miejsce w sprawie i to w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

DIAS nie naruszył więc żadnego z powołanych w skardze przepisów prawa, wyjaśniając przy tym w sposób należyty, jakimi przesłankami kierował się w sprawie.

Słusznie podnosi więc DIAS, że choć żądana przez Skarżącego korespondencja służyła realizacji określonego zadania publicznego (terminowego wywiązania się z obowiązku wynikającego z art. 58 ust. 1 u.w.a.r.), to nie przesądzała o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Sama korespondencja, o udostępnienie której wnosi Skarżący materializuje wewnętrzny przepływ informacji pomiędzy organami Krajowej Administracji Skarbowej i nie wpływa bezpośrednio w formie i treści na przejaw działalności podmiotów wykonujących zadania publiczne i gospodarujących środkami publicznymi.

Niezależnie od tego Sąd stwierdza, że nie sposób pominąć, że Skarżący ma wiedzę o korespondencji objętej wnioskiem, o czym świadczy zestawienie treści wniosku i treści przesłanych na żądanie Sądu do akt sprawy dokumentów, będących przedmiotem wniosku. To zaś oznacza, że cel u.d.i.p., jakim jest zapewnienie transparentności działalności organów publicznych, został osiągnięty. Chęć poznania przez Skarżącego wyglądu konkretnego pisma, jego szaty graficznej czy poznania jego szczegółów stylistycznych lub gramatycznych, wykracza poza ramy obywatelskiego prawa do dostępu do informacji publicznej,

5. Sąd, mając powyższe na względzie, uznał, że DIAS nie popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku, zasadne było więc oddalenie skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a.