I OSK 2076/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-10-07	
Data wpływu	2022-11-10	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jolanta Górska /sprawozdawca/
Jolanta Rudnicka /przewodniczący/
Krzysztof Sobieralski	
Symbol z opisem	6166  Łowiectwo
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o	
Hasła tematyczne	Prawo łowieckie	
Sygn. powiązane	II SA/Łd 17/22	
Skarżony organ	Sejmik Województwa	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 184; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Dnia 7 października 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] "[...]" w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 17/22 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] [...]" w [...] na uchwałę Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 28 września 2021 r. nr XXXVI/467/21 w sprawie podziału województwa łódzkiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Stowarzyszenia [...] "[...]" w [...] na rzecz Sejmiku Województwa Łódzkiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 17/22, oddalił skargę Stowarzyszenia [...] "[...]" w [...] na uchwałę Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 28 września 2021 r., nr XXXVI/467/21.

Uchwałą tą, wydaną na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 19.98 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1668 i 1378 oraz z 2021 r., poz. 1038) oraz art. 27 ust. 1 i 16 w zw. z art. 26 i 26a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz.U. z 2020 r., poz. 1683 i 2320), dokonano podziału województwa łódzkiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii.

Uzasadniając wydany wyrok, Sąd wskazał na wstępie, że skarga spełnia określone w art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2022 r., poz. 547 ze zm.) formalne warunki umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie. Zaskarżona uchwała jest bowiem aktem prawa miejscowego a skarżące Stowarzyszenie wykazało naruszenie własnego interesu prawnego, jako że działki nr [...], [...] i [...], obręb [...], położone w miejscowości W., gmina P., stanowiące własność Stowarzyszenia, zostały włączone na podstawie uchwały do obwodu łowieckiego.

Rozpoznając zaś pod względem merytorycznym wniesioną skargę, Sąd uznał, że uchwała jest zgodna z prawem. Przede wszystkim, Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała została podjęta z zachowaniem procedury określonej w art. 27 ustawy – Prawo łowieckie, a więc zgodnie z zasadami tworzenia obwodów łowieckich. Ponadto, zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała uwzględnia normy wynikające z art. 21 ust. 1 i art. 64, a także art. 25 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Nie narusza także treści wynikających z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 10 lipca 2014 r., P 19/13. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją legalnego sposobu ograniczenia prawa własności mocą aktu powszechnie obowiązującego a w niniejszej sprawie nie istnieją szczególne właściwości nieruchomości lub prowadzonej na niej działalności, które istotnie utrudnią prowadzenie na niej gospodarki łowieckiej, albo - w przypadku objęcia nieruchomości obwodem łowieckim - spowodują konieczność zaprzestania lub istotnego ograniczenia prowadzenia na niej dotychczasowej działalności.

Stowarzyszenie [...] "[...]" wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i rozpoznania sprawy co do istoty przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. w zakresie działek nr [...], [...] i [...], obręb nr [...] w miejscowości W., gmina P. Wyrokowi Sądu I instancji Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie:

- przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 8 pkt 3 i 5 Prawa łowieckiego, art. 27 ust. 9, 11, 12 i 16 Prawa łowieckiego - przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w taki sposób, że nie wynika z niego, aby Sąd I instancji podjął się jakiejkolwiek samodzielnej oceny działalności prowadzonej przez skarżącego na nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, a w szczególności by skonfrontował prowadzoną przez skarżącego w oparciu o jego statut działalność sprzeciwiającą się obecnej formie tzw. "gospodarki łowieckiej" z możliwością, że objęcie nieruchomości skarżącego granicami obwodu łowieckiego spowoduje konieczność zaprzestania lub istotnego ograniczenia prowadzenia na niej dotychczasowej działalności w rozumieniu art. 27 ust. 12 Prawa łowieckiego, a nadto w sposób wewnętrznie sprzeczny, bowiem dopuszczający dokonanie przez organ lustracji, a więc weryfikację w terenie zaistnienie przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem uwagi, przy równoczesnym uznaniu za prawidłowe odstąpienia przez organ od badania statutu skarżącego;

- przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 27 ust. 8 pkt 3, 5, 6 i 8, art. 27 ust. 9 - 11 Prawa łowieckiego w zw. z art. 27 ust. 12 i art. 27 ust. 16 Prawa łowieckiego - przez niezasadne przyjęcie, że uwaga, o której w nich mowa ma sformalizowany charakter, a w szczególności, że wymaga uzasadnienia;

- prawa materialnego, tj.: art. 27 ust. 12 Prawa łowieckiego w zw. z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1-3, art. 25 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt P 19/13 - przez jego błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że wymienione w nim szczególne właściwości nieruchomości lub prowadzonej na niej działalności, które istotnie utrudnią prowadzenie na niej gospodarki łowieckiej oraz szczególne właściwości nieruchomości lub prowadzonej na niej działalności, które spowodują konieczność zaprzestania lub istotnego ograniczenia prowadzenia na niej dotychczasowej działalności stanowią jedyne i wyłączne przesłanki warunkujące możliwość uwzględnienia złożonej uwagi i pominięcie przy tym wskazań wynikających z prawnie gwarantowanej ochrony prawa własności oraz wolności przekonań, a także wymogu proporcjonalności wprowadzanych ograniczeń wolności i praw;

- prawa materialnego, tj.: art. 27b ust. 1 Prawa łowieckiego w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 oraz art. 53 ust. 1 Konstytucji RP - przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że dla ochrony prawa własności skarżącego i jego prawa do posiadania własnych przekonań wystarczająca jest instytucja przewidziana w tym przepisie Prawa łowieckiego, chociaż skarżący jako osoba prawna, a nie fizyczna, nie ma możliwości skorzystania z tej instytucji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sejmik Województwa Łódzkiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności uchwały Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 28 września 2021 r., nr XXXVI/467/21, w sprawie podziału województwa łódzkiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii w zakresie interesu prawnego skarżącego Stowarzyszenia, przysługującego mu z tytułu własności działek nr [...], [...] i [...], obręb [...], położonych w miejscowości W., gmina P.

Podstawę prawną podjęcia tej uchwały stanowił przepis art. 27 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. z 2020 r., poz. 1683), który w ust. 1 stanowi, że podziału na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii, o których mowa w art. 26a ust. 1, a także zmiany granic obwodu lub zmiany zaliczenia obwodu do kategorii dokonuje w obrębie województwa sejmik województwa, w drodze uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego.

Regulacja ustawy – Prawo łowieckie, w zakresie ustanawiania obwodów łowieckich, uległa zmianie po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt P 19/13 i w tej zmienionej formie stanowiła podstawę prawną podjęcia kontrolowanej uchwały.

Przy tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 27 ust. 12 ustawy – Prawo łowieckie, według brzmienia w dacie podejmowania kontrolowanej uchwały, uwzględnia normy wynikające z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 – 3, art. 25 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP a tym samym zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie nie jest zasadny.

Niewątpliwie, przepis art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, wyznaczając granice ingerencji państw w prawo własności poprzez formułowanie zasad: poszanowania mienia, pozbawienia mienia i korzystania z prywatnej własności w interesie publicznym – jak przyjmuje się w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – chroni prawo do korzystania i poszanowania mienia. Jednakże prawo własności, które jest chronione konstytucyjnie i znajduje ochronę w przepisach Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, nie jest prawem bezwzględnym, gdyż doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń.

Zauważyć bowiem należy, że prawo własności nie ma charakteru nieograniczonego. Potwierdza to również przepis art. 140 kodeksu cywilnego, wskazując, że jest to prawo w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. W takich właśnie ramach właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może także rozporządzać rzeczą. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Według art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z kolei, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

Utworzenie obwodu łowieckiego i objęcie nim nieruchomości należących do skarżącego, choć niewątpliwie ogranicza prawo własności, to jednak samo w sobie nie prowadzi do naruszenia art. 140 k.c. oraz art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP, a w szczególności nie podważa istoty przysługującego prawa własności nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt I OSK 607/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak bowiem trafnie zauważył Sąd I instancji, obecna regulacja prawna zapewnia właścicielom wpływ na sposób wykonywania przez nich prawa własności nieruchomości włączonych do obwodu łowieckiego.

W art. 27 ustawy – Prawo łowieckie przewidziano szereg obowiązków marszałka województwa, które musi on spełnić w procedurze poprzedzającej podjęcie uchwały w przedmiocie podziału województwa na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii. Zalicza się do nich: obowiązek wprowadzenia zmiany do projektu uchwały wynikającej z rozpatrzenia opinii i dokonanych uzgodnień, obwieszczenia o projekcie uchwały i poinformowania o prawie zgłaszania uwag do projektu (informując o formie i miejscu składania uwag), wyłożenia projektu uchwały do publicznego wglądu oraz umieszczenia go na stronie internetowej urzędu marszałkowskiego, rozpatrzenia uwag do tego projektu, wprowadzenia zmiany do projektu uchwały wynikającej z rozpatrzenia tych uwag, w szczególności przez oznaczenie na mapie przebiegu graficznego wyłączeń wynikających z tych uwag oraz powierzchni obwodu łowieckiego po uwzględnieniu tych wyłączeń. Przedmiotowe uwagi do projektu uchwały, może wnieść każdy właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości objętej projektem uchwały.

Aktualna regulacja art. 27 uwzględnia przy tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt P 19/13.

Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z tym wyrokiem to wyłącznie brak jakichkolwiek mechanizmów prawnych umożliwiających właścicielom nieruchomości wyrażenie woli w przedmiocie włączenia ich gruntów do obwodów łowieckich i w konsekwencji nałożenia na nich określonych obowiązków, stanowił nieproporcjonalne naruszenie gwarantowanego konstytucyjnie i konwencyjnie prawa własności. Zdaniem Trybunału, środki ochrony interesu prawnego właściciela nieruchomości winny wypełniać funkcję informowania właścicieli o tworzeniu obwodu łowieckiego i umożliwienia brania udziału w procedurze podejmowania uchwały w tym zakresie. Przy czym, Trybunał wyraźnie wskazał jednocześnie, że przyjęcie takiego rozwiązania, w którym utworzenie obwodu łowieckiego byłoby uzależnione od zgody każdego właściciela nieruchomości obejmowanej granicami takiego obwodu, wobec rozdrobnienia gruntów oraz niewielkiej powierzchni lasów prywatnych w stosunku do całego obszaru terenów leśnych, w wysokim stopniu utrudniałoby racjonalne realizowanie celów łowiectwa. Tym samym, zaprezentowana w skardze kasacyjnej wykładnia art. 27 ust. 12 Prawa łowieckiego, ze wskazaniem na powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego, że przepis ten należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on właścicielom możliwość skutecznego żądania wyłączenia ich nieruchomości z reżimu obwodu łowieckiego bez względu na przyczyny czy też motywy, które stoją za takim żądaniem, nie zasługuje na akceptację.

Jednocześnie, wskazać należy, że w wyroku z dnia 10 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wynikają trzy przesłanki ograniczeń konstytucyjnych praw i wolności: przydatność, niezbędność oraz proporcjonalność sensu stricto. Trybunał stwierdził przy tym, że unormowania dotyczące tworzenia obwodów łowieckich, obejmujących także nieruchomości prywatne, co aktualizuje liczne ograniczenia prawa własności, spełniają przesłankę przydatności dla realizacji zadań z zakresu łowiectwa jako elementu ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych a także przesłankę niezbędności, jako że konieczne jest takie ukształtowanie gospodarki łowieckiej i obwodów łowieckich, które zapewni najbardziej racjonalne gospodarowanie zasobami zwierzyny z uwzględnieniem ochrony środowiska naturalnego.

Jeżeli zatem art. 27 ustawy – Prawo łowieckie, w brzmieniu będącym podstawą kontrolowanej uchwały, przewiduje procedowanie w sprawie uchwały dotyczącej obwodów łowieckich w sposób uwzględniający obowiązek informowania właścicieli o podejmowanych w tym zakresie działaniach i właściciel został wyposażony w prawo wnoszenia uwag do projektu uchwały a nie w żądanie wyłączenia jego nieruchomości z granic obwodu łowieckiego, to za skuteczny instrument umożliwiający uwzględnienie jego interesu prawnego uznać wypada możliwość domagania się wyłączenia nieruchomości z obwodu łowieckiego z uwagi na jej szczególne właściwości lub prowadzonej na niej działalności, które istotnie utrudnią prowadzenie na niej gospodarki łowieckiej albo spowodują konieczność zaprzestania lub istotnego ograniczenia prowadzenia na niej dotychczasowej działalności. Regulacja taka wypełnia dyspozycję art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, umożliwiając w warunkach konkretnej sprawy należyte rozważenie racji pomiędzy ochroną środowiska, a ochroną własności. Okoliczność, że nieruchomości skarżącego nie posiada cech, o których mowa w art. 27 ust. 12 nie prowadzi do wniosku, że ochrona praw właścicieli przewidziana powyższym przepisem jest nieefektywna lub iluzoryczna. Nie można także stwierdzić aby regulacja ta nie realizowała stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wynikającego z ww. wyroku z dnia 10 lipca 2014 r., bowiem to brak owych szczególnych cech, o których mowa w art. 27 ust. 12 nie pozwala uznać, że włączenie nieruchomości skarżących do obwodu łowieckiego nastąpiło z naruszeniem tego przepisu.

Zauważyć zaś należy, że z uprawnień nadanych mocą art. 27 ustawy – Prawo łowieckie skorzystało skarżące Stowarzyszenie, składając do organu na podstawie art. 27 ust. 8 pkt 3, ust. 9 i 11 ustawy – Prawo łowieckie pismo z dnia 1 marca 2021 r., w którym zwróciło się o takie wytyczenie granic projektowanego obwodu 288 aby ominął on nieruchomość należącą do skarżącego, wskazując, że projektowany przebieg granic obwodów łowieckich spowoduje faktyczne pozbawienie skarżącego prawa do posiadania nieruchomości i korzystania z niej a nadto nie będzie możliwe korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z wolą członków Stowarzyszenia oraz celami statutowymi Stowarzyszenia. Uwaga wniesiona przez skarżące Stowarzyszenie została rozpatrzona przez Marszałka na podstawie art. 27 ust. 8 pkt 5 i ust. 12 ustawy – Prawo łowieckie. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w toku procedury poprzedzającej podjęcie kontrolowanej uchwały, dokonano lustracji terenu działek skarżącego i została wykonania dokumentacja fotograficzna. W trakcie lustracji stwierdzono, że działka skarżącego jest lasem, ma kształt trójkąta zbliżonego do trójkąta prostokątnego, przez którego środek przebiega piaszczysta droga. Działka ta sąsiaduje z innymi działkami leśnymi, tworząc jeden duży, zwarty kompleks leśny. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego był indywidualnie rozpatrywany przez zespół opiniodawczo – doradczy działający przy Marszałku Województwa Łódzkiego. Ostatecznie uwaga nie została uwzględniona przez Marszałka Województwa Łódzkiego w projekcie uchwały przekazanej do Sejmiku Województwa Łódzkiego a nadto nie została uwzględniona przez Sejmik Województwa Łódzkiego. Przy tym, zgodnie z treścią art. 27 ust. 16 ustawy – Prawo łowieckie, podejmując uchwałę rozstrzygnięto o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu uchwały nieuwzględnionych przez marszałka. Nadto, odmowę uwzględnienia uwag, uzasadniono w załączniku nr 2 do kontrolowanej uchwały, wskazując, że objęcie obwodem łowieckim nieruchomości zgłoszonych przez skarżące Stowarzyszenie w żaden sposób nie utrudni prowadzenia przez skarżącego działalności, jako że skarżący nie wskazał szczególnych właściwości nieruchomości lub prowadzonej na nich działalności, które utrudniłyby prowadzenie gospodarki łowieckiej, jak również okoliczności, które po objęciu jej obwodem łowieckim spowodują konieczność zaprzestania lub istotnego ograniczenia prowadzenia na niej dotychczasowej działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym stanowisko Sądu I instancji, że podmiot zgłaszający uwagi powinien je uzasadnić pod kątem art. 27 ust. 12 ustawy – Prawo łowieckie.

Niewątpliwie, przepisy ustawy dotyczące uwag nie przewidują spełnienia żadnych wymagań dotyczących ich treści. Jednakże, rozpatrując uwagi, marszałek województwa (a potem sejmik) zobowiązany jest wziąć pod uwagę szczególne właściwości nieruchomości lub prowadzonej na niej działalność, które istotnie utrudniają prowadzenie na niej gospodarki łowieckiej albo w przypadku objęcia obwodem łowieckim spowodują konieczność zaprzestania lub znacznego ograniczenia prowadzenia na niej dotychczasowej działalność, na co wskazuje treść art. 27 ust. 12 ustawy – Prawo łowieckie. Przy tym, określone w tym przepisie podstawy wyłączenia nieruchomości z granic obwodu maja charakter wyczerpujący a więc marszałek województwa (a następnie sejmik) nie jest uprawniony do rozstrzygania o zasadności uwag na podstawie innych okoliczności niż opisane w art. 27 ust. 12). Regulację tę uznać należy za dostatecznie realizującą funkcję ochrony uprawnień właściciela nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt I OSK 607/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dlatego też, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc uwagi, właściciel nieruchomości powinien wskazać przyczyny żądanego wyłączenia gruntu z obwodu łowieckiego a treść uwag powinna koncentrować się na okolicznościach opisanych w art. 27 ust. 12 ustawy – Prawo łowieckie.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym dokonaną przez Sąd I instancji ocenę, że w niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić, aby zachodziły okoliczności wskazane w art. 27 ust. 12 ustawy – Prawo łowieckie. Okoliczności takie nie wynikają z akt sprawy, w tym przede wszystkim ze złożonych przez skarżące Stowarzyszenie uwag, w których podniesiono jedynie ogólnie, że postanowienia uchwały skutkują faktycznym pozbawieniem prawa do posiadania nieruchomości i korzystania z niej, nie będzie możliwe korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z wolą członków Stowarzyszenia oraz celami statutowymi Stowarzyszenia. Zasadnie Sąd I instancji zauważył przy tym, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z działką o charakterze leśnym, bez jakichkolwiek zabudowań, czy też infrastruktury związanych z prowadzeniem działalności opisywanej w statucie Stowarzyszenia.

Jednocześnie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji w powyższym zakresie, nie narusza przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji stwierdził w nim w szczególności, że z przeprowadzonej lustracji wynika, że nieruchomość stanowi las a właściwości nieruchomości wobec braku prowadzenia jakiejkolwiek działalności nie utrudniają działalności łowieckiej, jak i nie powodują konieczności zaprzestania lub istotnego ograniczenia prowadzonej na niej dotychczasowej działalności, gdyż faktycznie takowej działalności nie stwierdzono, zaś w treści uwagi jej nie wykazano. Wskazać jednakże należy, że polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa. Z uwagi na powyższe, zarzut skargi kasacyjnej jest w tym zakresie nieskuteczny.

Nadto, jako nieskuteczny należało ocenić zawarty w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 27b ust. 1 ustawy – Prawo łowieckie w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 i art. 53 ust. 1 Konstytucji RP.

Istotnie, Sąd I instancji wskazał na możliwość wykorzystania przez skarżące Stowarzyszenie instrumentu prawnego z art. 27b ust. 1 ustawy – Prawo łowieckie. Niewątpliwie zaś, zgodnie z jego treścią, jedynie będący osobą fizyczną właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości wchodzącej w skład obwodu łowieckiego może złożyć oświadczenie o zakazie wykonywania polowania na tej nieruchomości w formie pisemnej. Wskazać jednakże należy, instytucję tę Sąd przywołał jedynie dodatkowo, poza kontrolą legalności zaskarżonej uchwały, wskazując także na możliwości wynikające z art. 12 i 13 ustawy – Prawo łowieckie. Przepis ten nie stanowił zatem podstawy dokonanej przez Sąd I instancji oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu prawa miejscowego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.