Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, mocą której uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 sierpnia 2015 r. nakładającą na skarżących obowiązek wykonania określonych robót budowlanych i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący uważają bowiem, że wykonanie tej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki a ponadto narazi ich na znaczną szkodę, gdyż na skutek dalszego procedowania przez organ I instancji może dojść do nałożenia na skarżących obowiązku przeprowadzenia robót rozbiórkowych budynku mieszkalnego.
W ocenie Sądu złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie:
Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 270) stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże, w doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 204).
W orzecznictwie wskazano także, z czym Sąd orzekający w pełni się zgadza, że decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa, a więc decyzja uchylająca rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 3/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 489/10 – https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja ta ma bowiem charakter stricte procesowy i nie nadaje się do wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 34/14, Lex nr 1564197). Nie nakłada ona bowiem na skarżących żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji, jak też nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się domagać. Chociaż zaskarżona decyzja wywołuje określone skutki procesowe w postaci konieczności podjęcia przez organ administracyjny I instancji ponownego postępowania w sprawie, to jednak nie można przyjąć, że brak wstrzymania wykonania aktu naraziłby bezpośrednio stronę skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 148/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kasacyjny charakter rozstrzygnięcia oznacza, że decyzja administracyjna nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków na adresata tego rodzaju decyzji, albowiem obowiązki prawne, jakie są związane z powyższym aktem, dotyczą jedynie organu administracji publicznej, a nie strony postępowania. Nie dochodzi zatem w sprawie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, a decyzja organu odwoławczego wywołuje jedynie skutki procesowe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GZ 220/07, Legalis).
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
